Deze website is momenteel in testfase en zal begin januari gevuld worden met serieuze informatie.
Oftewel: we are under construction!

Donderdag 15 december stond ons huis officieel te koop via Hendriks Makelaardij… Binnen één week hadden we al 4 kijkers, waarvan er eentje zo enthousiast was dat ze gelijk een bod hebben gedaan. Met deze bieder zijn we verder in zee gegaan en jawel, binnen twee weken is ons huis (do. 29 december) verkocht!! Het is natuurlijk nog een mondelinge verkoop, maar wij gaan morgen tekenen en de kopers volgende week vrijdag. We gaan dus pas echt hard juichen wanneer het helemaal definitief is maar toch, dit wilden we jullie niet onthouden…

Allereerst willen we jullie allemaal een gelukkig, gezond, avontuurlijk en bovenal liefdevol 2006 toewensen! Koester de mooie momenten in je hart!

Wij hebben oudjaarsavond voor ‘t eerst met z’n tweetjes gevierd! Voordat we volgend jaar ergens in “Timboektoe” zitten met kweeniehoeveel andere vrijwilligers en hulpverleners, dachten we… waarom niet? En ‘t was een heerlijke avond! Hebben jullie ook teruggeblikt op het afgelopen jaar? Wat waren de hoogtepunten? Wat waren de dieptepunten? Waar heb je ontzettend om kunnen lachen en waarbij heb je je tranen op de vrije loop gelaten? Wij vonden vooral onze keuze om volgend jaar ons leventje op z’n kop te gooien en daar hulp te verlenen waar de nood heel hoog is een hoogtepunt.
En de rust die we ervaren, dat is zo apart. Dat zien we als directe zegen van God. Die beslissing nemen, je huis verkopen, je baan opzeggen en eigenlijk je hele leven op z’n kop zetten is niet zomaar iets! Toch ervaren we een enorme rust hierin en dat is zo heerlijk!

We kijken uit naar het jaar wat komen gaat! En nemen jullie graag mee op reis in ons avontuur!

Nee, niet de muizenfamilie!
Maar onze lieve huisdieren…

Wegens het verkopen van ons huis en onze plannen om voor minimaal een jaar noodhulpverlening te gaan doen in het buitenland, zoeken wij voor Mickey & Minnie (kater en poes) een nieuw thuis.

Ze stellen zich graag zelf even voor:

Hai ik ben Mickey, ik ben vijfeneenhalf en ik voel me nog maar een halve man omdat m’n baasje me een jaar na mijn geboorte heeft laten castreren. Maar goed, het was wel een excuus om even wat rust te nemen, want zij dacht dat het aan de castratie lag dat ik zo vaak zin had om te slapen en gewoon een beetje lui ben. Vond ik niet erg, mooi excuus! Ik vind het nou eenmaal heerlijk om lekker thuis te zitten en lekker geaaid te worden. Ik hoef niet zo nodig achter de muizen en de vogels aan buiten, het eten wat ik krijg is toch veel lekkerder! Mijn zusje daarentegen die is gek! Heb je die weleens zien rennen en springen? Ik ben op zoek naar een baasje die me regelmatig even lekker wil aaien en tegen me praat. Ik vind het ook heerlijk om ergens bij ‘m in de buurt te liggen en lekker te doezelen terwijl m’n baasje gewoon z’n eigen dingen doet. Enne… ik wil wel bij m’n zusje blijven, want ondanks dat ze gek is, vind ik haar toch ook wel heel lief.

Hey dat ben ik… Minnie, ik vind mijn broer dus echt een duf konijn, die zit maar binnen. Ik vind ’t ook heerlijk hoor om in de vensterbank boven de verwarming te liggen als het buiten vriest, maar ik wil zo af en toe ook wel eventjes die beentjes strekken, ik moet toch ook mooi slank blijven? En in de zomer… dan wil je toch alleen maar buiten zijn? Het is heerlijk om dan lekker in ’t zonnetje te liggen en af en toe lekker rond te lopen en op onderzoek uit te gaan. En tsja, de muizen moeten ook uitkijken voor mij! Ik ben op zoek naar een baasje die op z’n tijd een knuffel wil geven, maar niet verwacht dat ik elke dag geknuffeld wil worden. Ik ben wel dol op een beetje aandacht en ik speel ook graag. Enne… m’n broertje mag mee! Ik kan ‘m eigenlijk ook niet missen!

Nou… tsja, dat zijn Mickey en Minnie wel ja. Mickey is dus gecastreerd en Minnie is gesteriliseerd. Het zijn beiden wel echte huismussen, al komt Minnie ook wel graag buiten, ze blijft wel altijd in de buurt. Ondanks dat ze twee hele verschillende karakters hebben, zijn ze wel dol op elkaar en daarom willen we ze ook alleen samen weg doen. Het zijn echte schatjes! Daarom zoeken we met pijn in ons hart een goed tehuis voor ze!

Mickey en Minnie kunnen met alle toebehoren die we voor ze hebben (etensbak, kattenbak, hangmatjes etc). gratis bij ons worden afgehaald, mits ze een goed tehuis krijgen natuurlijk!

Je kunt e-mailen naar mail@willem-wendy.nl voor meer informatie en foto’s!

Na zo’n 2 maanden in spanning te hebben gezeten hebben we vanmorgen een e-mail ontvangen van Medair:
We zijn toegelaten tot de ROC training in maart! Het komt nu echt dichtbij, heel erg gaaf.

Ons huis is zo goed als verkocht, de kopers hebben ruim 2 weken geleden alle contracten getekend en alles lijkt goed te zitten. Per 31 maart is de overdracht! De verkoop is echt supersnel gegaan, nadat het huis te koop was gezet zijn er binnen één week vier kijkers geweest waarvan er eentje was die een bod heeft uitgebracht. Na een korte onderhandeling was het contract getekend.

Afgelopen zaterdag hebben we Mickey en Minney op Martktplaats.nl aangeboden, (zoals ook hier op onze weblog al eerder te lezen was). Hier zijn tot op heden al zes reacties op geweest. Aanstaande zaterdag brengen we de katjes weg naar een stel in Nijmegen die ze graag wil hebben. Tenminste, als het allemaal goed klikt… Tja, dat zal best een moeilijk moment worden, vooral voor Wen, die heeft ze al vanaf het moment dat ze nog jonkies waren. Wel heel fijn dat we zo snel een ander thuis hebben gevonden!

Alles loopt gewoon écht geweldig.. Thank God!

Afscheid nemen is niet fijn
Afscheid nemen doet vaak pijn
Mickey & Minney niet meer in huis
Mickey & Minney een ander thuis
Samen brengen we ze naar Nijmegen
Samen rijden we door de regen
Typerend voor het afscheid dat komt
Typerend voor de stilte die straks ons huis verstomt
Toch als die deur in Nijmegen open gaat
En daar een lief en rustig stelletje staat
Zien we Mickey al snel vrolijk heen en weer rennen
Zien we Minney nog een beetje wennen
Praten we nog even met het stel
Weten we nu eigenlijk wel
Afscheid nemen is niet fijn
Afscheid nemen doet vaak pijn
Maar bij dit lieve gezin
Is er ook weer een nieuw begin
Voor onze twee lieve schatten
Voor onze twee lieve katten
Met gemengde gevoelens laten we ze gaan
Maar nemen we ook in vol vertrouwen aan
Dat ze een fijn nieuw thuis hebben gekregen
En dat is voor ons een enorme zegen!

Handbook: “Please read it carefully before coming to the ROC and bring it with you there and later in the field”.

M’n hart roffelt nu toch wel ietsje sneller als ik dit handboek van Medair in handen heb! “Medair - from survival to life” staat er op de voorkant. Steeds meer komt nu toch het besef waar wij mee bezig zijn. Onze bewuste keuze krijgt nu langzaam maar zeker vorm en dat voelt bijzonder. Zullen wij straks deel mogen hebben aan datgene waar Medair voor staat? Zullen wij vorm mogen geven aan de verlangens van ons hart? Daadwerkelijk iets mogen betekenen voor “de ander nood”, het avontuur tegemoet gaan, nieuwe culturen mogen leren kennen, nauw mogen samenwerken in teamverbanden, dichtbij God leven, onze gaven en talenten “nuttig” inzetten… en zo zijn er nog veel meer verlangens! Nu we de officiele uitnodiging hebben gehad voor de ROC (training van 18 t/m 25 maart), komt het allemaal steeds dichterbij en kijken we vol verwachting uit naar de tijd die komen gaat!

De visie van Medair is:

“To respond to human suffering in emergency and disaster situations by implementing multisectorial relief and rehabilitation projects, in a compassionate and serving attitude, inspired by its Christian ethos.”

Wat in het Nederlands vrij vertaald wil zeggen:

“Medair is erop gericht mensen te helpen die slachtoffer zijn van een oorlog of rampsituatie (met name diegenen die zijn vergeten door de media), door het uitvoeren van verschillende soorten noodhulp- of wederopbouw projecten. De missie van Medair is uitsluitend humanitair en het werk wordt gedaan vanuit een geest van toewijding en solidariteit, geïnspireerd door christelijke waarden.”

Daar willen wij heel graag ook onze visie van maken! Wij zijn nu bezig met de voorbereidingen op de training in maart. Alles is straks in het engels, dus dat betekent: films zonder ondertiteling of met engelse ondertiteling, engelse mailtjes naar elkaar, zoveel mogelijk in het engels met elkaar praten, engelse versie van de bijbel lezen, andere engelse boeken lezen… etc. Straks tijdens de training en natuurlijk ook als we daarna eventueel kunnen worden uitgezonden, willen we vloeiend engels kunnen spreken/schrijven. Hoewel we beiden een aardig woordje engels spreken, zijn er hier en daar zeker nog wel verbeterpunten!

Iedere dag lezen we samen een stukje uit het handboek van 70 pagina’s om alles goed tot ons door te laten dringen en eventuele vragen te verzamelen.

Ondertussen denken we ook hard na over een thuisfrontcommissie, maar daarover binnenkort meer!

De enorme rust die we ervaren is heel bijzonder, dat komt niet van onszelf, dat beseffen we ons maar al te goed! Wendy, altijd té nieuwsgierig en ongeduldig, Willem, altijd plannen en plannen. Nu wachtte Wendy rustig af op bericht van Medair en is vol rust over de dingen die komen gaan. Nu verkoopt Willem het huis zonder ook maar iets moeilijk te doen over al de materiele zaken etc. En waar gaan we dan tijdelijk wonen? Dat zien we wel… dat komt wel… huh? Willem? Wendy? Yes, it’s us! We zijn ons bewust van het feit dat we met iets bezig zijn voor God. We willen ons leven in Zijn handen leggen, zoals jullie ook kunnen lezen in het stukje “about us” en als je dat doet, dan gebeuren er zulke bijzondere dingen… heel apart! Zo vinden wij dus bijvoorbeeld ook die rust… Daar kunnen we alleen maar voor danken!

Binnenkort ook meer over onze verhuisplannen… 31 maart wordt ons huis immers opgeleverd aan de nieuwe kopers!!

We’ll be back, hope to see you too!

De training (ROC = Relief/Rehabilitation Orientation Course) komt steeds dichterbij. Afgelopen week hebben wij de laatste brieven ter voorbereiding ontvangen van Medair. Er zijn 31 deelnemers en ze komen overal vandaan… Canada, Frankrijk, Amerika, Engeland, Denemarken, Nederland en zelfs uit Maleisië. Een internationaal gezelschap dus!

De kriebels beginnen nu ook wel een beetje te komen… het is toch best spannend allemaal! Alles in het Engels straks, met allemaal mensen die je niet kent. Wat staat ons te wachten? In ieder geval moeten we nu allerlei dingen voorbereiden. Veel lezen ook vooral en vragen beantwoorden… Vragen als: Hoe passen de waarden van Medair in je eigen overtuiging? En waarom wil je eigenlijk noodhulpverlening doen? Of wat betekent het voor je om een “teamplayer” te zijn? En hoe denk je rekening te houden met gezamenlijke belangen en die te stellen voor je eigen belangen? En tjsa… ook niet onbelangrijk - Hoe reageer je op stress-situaties? (druk, conflicten, frustratie…)?

Maar ook vragen over een boekje wat we moeten lezen. Daar worden we bijvoorbeeld in hoofdstuk 1 geconfronteerd met de overweldigende taak om te weinig voedsel aan te veel mensen te brengen. Hoe zou je handelen in deze situatie, rekening houdend met de moeilijkheden en uitersten waarmee deze noodhulpverleners in dit boekje te maken kregen.
Later in dit hoofdstuk komen we een tegenovergesteld probleem tegen. Je hebt teveel vermogen/hulpmiddelen voor de huidige behoeften. Wat zou jij doen? Hou dan ook nog maar eens rekening met de positie van de donors…

Ja… denk daar maar eens over na! Dat doen we nu dus in deze voorbereidingsweken. Nadenken over zulke ethische vragen. Ook krijgen we een simulatie van twee landen gedurende de hele training. We hebben nu al wat informatie over de twee fictieve landen gekregen, maar die informatie wijzigt natuurlijk steeds… en daar moeten we dan mee omgaan en oplossingen voor bedenken. We zitten tijdens de training dus, naast de lezingen en gesprekken van die week, eigenlijk ook middenin een project van Medair. Aan het eind van de week moeten we dan ook (zij het fictief) een “proposal” schrijven voor een noodhulpproject en dit presenteren aan donors om funding te krijgen voor het project.

Gelukkig hoeven we dit niet alleen te doen, maar maken we deel uit van een kleine groep (rond de 5/6 mensen) die gevormd wordt. Zo kan Medair natuurlijk ook zien hoe geschikt we zijn voor “teamwork”…. gelukkig vormen wij samen al een perfect team! Dus dat scheelt… we zijn zo blij dat we hier echt met z’n tweeën helemaal voor gaan, dat voelt al zo goed!

We zijn echt enorm benieuwd naar wat zich de komende periode af zal gaan spelen. Wie weet, weten we over anderhalve maand al waar we heen gaan en wanneer we gaan.

Als jullie vragen hebben… stel ze gerust!!

En dan nog al die “zooi” uitzoeken en in dozen stoppen…

Het is moeilijk over iets te schrijven waar je eigenlijk niet de juiste woorden voor hebt. Woorden waarin de kern van de ROC gevat zou moeten worden, woorden waarmee je iets meer te weten zou kunnen komen over wat wij hebben beleefd, over hoe wij ons hebben gevoeld en nog steeds voelen, maar juist die woorden, die komen nu niet boven. We komen ze te kort, dingen die we willen zeggen kunnen niet in woorden uitdrukken hoe het was.

Misschien door een foto???

Maar wat zegt deze foto? Ons heel veel, maar jou als lezer vast helemaal niets, misschien eerder iets van een stel bizarre mensen bij elkaar! Dan toch maar het hele verhaal? Nee…
We mogen hier niet te veel in detail treden op onze website, want tussen de lezers van deze website zitten volgens mij ook wel toekomstige ROCCERS en het nieuwigheidseffect – waardoor je de ROC ten volle kunt beleven en ervaren - moet blijven.

Vandaar dat we toch kort blijven. Behalve door toch in een paar woorden te zeggen hoe ’t voor ons was. Intensief, mooi, leerzaam, boeiend, vermoeiend, opbouwend, indrukwekkend….
Dat zijn toch wel een paar woorden die de ROC kenmerken. Maar dan weet ik nog niets zul je zeggen… dat klopt! Maar misschien moet je er daarom ook eens over nadenken om zo’n ROC te gaan volgen, zodat je dit kan ervaren of als je dat echt uitsluit… ons persoonlijk vraagt… we raken er niet over uitgepraat!!

Deze achtdaagse cursus van Medair was voor beide partijen een mogelijkheid om een beeld te kunnen vormen. Wij over het werk van Medair en Medair over ons om te zien of wij geschikt zouden kunnen zijn als kandidaten voor in het veld. Geweldig om zoveel mensen te ontmoeten met dezelfde verlangens om het veld in te gaan om God’s doel voor hun leven te zoeken. Zoals ik al zei was het heel intensief, varierend van leerzame lezingen, tot simulaties, teambuilding, gebed en noem maar op.

Tijdens deze ROC kregen wij ook een eindgesprek. Voor ons was dat met Randall (CEO). We hebben anderhalf uur met hem gesproken en Medair wil graag met ons verder en wij met hen… Nu is het afwachten tot Medair een geschikte positie voor ons beiden heeft gevonden, ze zeggen wel eens… geduld is een schone zaak…

• Geduld is een schone zaak… maar je moet er wel tijd voor hebben…
• Geduld is een eigenschap die we bewonderen van de bestuurder achter ons en verafschuwen in de bestuurder in de auto voor ons.
• Geduldige vondst: Geduld kun je niet kwijtraken door het te verliezen.
• Hoe meer geduld je hebt, hoe meer de mensen er gebruik van maken.
• Geduld is nederigheid in actie.
• Het geheim van geduld: iets anders doen terwijl je aan het wachten bent

Wij gaan ondertussen vrolijk door met het oefenen van geduld!

Gisteren was het dan zover! Op naar de notaris en de overdracht van ons huis was binnen enkele ogenblikken een feit. Een huis armer… het is heel gek, maar we hebben eigenlijk niet eens echt “afscheid” hoeven nemen van ons huisje. Het is heel normaal, net alsof we onze tijd daar gewoon gehad hebben en dat ’t goed is zo. Geen tranen bij emotionele Wen, geen moeite bij nuchtere Wim. Het is gewoon goed zo! En alles is weer vlekkeloos verlopen! Wij wensen de nieuwe bewoners van de Weg van de Vrede heel veel woonplezier!

Het is misschien een beetje vreemd, anno 2006 als getrouwd stel weer bij je ouders intrekken, maar het heeft zo z’n voordelen! Vannacht hebben we hier voor ’t eerst geslapen en dat was heerlijk! Ja, ja… totdat we worden uitgezonden zullen we weer bij m’n ouders wonen, ik kan je vertellen dat dat weer heel anders is, maar zeker lekkerder dan de afgelopen weken “kamperen in ons eigen huis”, dat was echt leeg en oncomfortabel, maar ik denk dat ’t allemaal bijdraagt aan onze tijd straks in verweggistan! Maarre… nu maar even de voordelen op een rij:

• Ze zijn wel heel lief hoor, die ouders van ons!
• Er wordt voor ons gekookt;
• We kunnen alvast wennen aan weinig privacy (of dat een voordeel is, daar zijn we nog niet helemaal uit… );
• We worden heerlijk verwend;
• Scheelt enorm in de kosten;
• M’n ouders hebben nu ook internet!
• We hoeven geen tijd meer vrij te maken om bij ze op “bezoek” te gaan…
• De was en de boodschappen worden gedaan;
• We houden ineens tijd over!

Waarom hebben we dit eigenlijk niet eerder gedaan??

Hahaha…

(voor adresgegevens zie: “communicatie”)

Was dat even schrikken vandaag! Totaal onverwachts wordt Willem ineens op z’n werk gebeld door Martina van HQ (Hoofdkantoor van Medair)…

Of we voordat we het veld ingaan misschien ook nog 1 tot 3 maandjes op het hoofdkantoor willen werken… Ze hebben grote behoefte aan een IT-er die orde op zaken stelt en ze kunnen ook goed hulp gebruiken op de administratie- en marketingafdeling. Klinkt als geschikte klus voor ons…

We zijn verrast door dit snelle telefoontje, tegelijkertijd heel enthousiast, maar ‘t lijkt net of we twee maanden vooruit zijn gesprongen in de tijd, hadden dit nog niet verwacht en zitten ook vol vragen natuurlijk. Wat kan het toch snel gaan opeens!

Deze week krijgen we meer informatie, maar we hebben al aangegeven dat we hier zeker voor open staan. Ook gaven ze aan dat ze onze CV’s hebben gestuurd aan de Project Manager in North Sudan met betrekking tot het veldwerk… spannend! Ons hart gaat nu wel roffelen en in onze buik hebben we vlinders. Het wordt steeds concreter allemaal! Spannend! We houden jullie op de hoogte!!

Ja, je leest het goed. Het is helemaal rond (op het opstellen van de contracten en het tekenen daarvan na dan…), 12 mei vertrekken we naar het hoofdkantoor van Medair in Zwitserland voor een periode van bijna 3 maanden.

We hebben flink gelachen om onze collega’s die de primeur kregen van dit nieuws, maar waarbij hun gezichten veranderden van bewondering voor wat we zouden gaan doen ergens in Afrika in primitieve en erbarmelijke omstandigheden om noodhulp te verlenen tot verbazing op hun gezichten over de nieuwe plannen om voor 2,5 maand in Zwitserland te gaan werken, het land wat toch wel bekend staat om haar rijkdom… Er moest natuurlijk even gezegd worden dat we nu toch wel erg decadent bezig waren…

Maar goed, al de luxe en gekheid op een stokje… we vinden dit echt heel bijzonder en danken God dat dit allemaal zo speciaal en gezegend verloopt. Het verloopt tot nu toe mooier dan we hadden durven hopen en dromen. Dit is voor ons echt heel gaaf en een uitstekende kans om Medair van heel dichtbij te mogen leren kennen. Daarnaast is het natuurlijk erg goed voor het uitbreiden van ons talenpakket (Duits en Frans was toch wel aardig weggezakt) en het verbeteren van ons Engels. En tenslotte kunnen we al vast wennen aan het lang van huis zijn… welk huis?

Wat worden dan onze taken?
In eerste instantie zal Wendy de HRM afdeling gaan ondersteunen en daarnaast zal zij Randall (de CEO – Chief Executive Officer) van Medair als personal assistant daar waar nodig gaan bijstaan.

Willem gaat helpen bij de implementatie van een Active Directory, een Documentation Management System, en nog veel meer IT-gerelateerde zaken.

Afgelopen middag heeft Willem direct zijn baan opgezegd. Na acht jaar voor DHV te hebben gewerkt is het mooi geweest. Wendy’s contract loopt tot eind april dus alles valt weer zo mooi samen.

We willen graag afsluiten met een tekst uit de Bijbel (in ’t Engels), we vertelden jullie al eerder dat we alles in Gods handen leggen, dit gaat met ups en downs, want soms denk je het zelf allemaal wel weer te regelen, maar er gebeuren prachtige dingen als je het allemaal aan Hem geeft. De wonderen zijn de wereld nog niet uit! God heeft ze in Zijn hand!

“For I know the plans I have for you; declares the Lord, plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future”…
Jeremiah 29:11

Gisteren stonden we nog achter de stand van Medair in de Jaarbeurs in Utrecht en hebben we prachtige verhalen gehoord van twee mensen die al eerder met Medair naar het veld zijn geweest, Jiska die naar Angola is geweest en Kees Jan die voor Medair in Kenia/Zuid Soedan heeft gewerkt.

Vandaag mochten we weer achter de stand van Medair in onze eigen gemeente! Ons enthousiasme blijft maar groeien en hopelijk was dat vandaag weer te merken in onze gemeente tijdens de WE-dag (WereldEvangelisatiedag). Ook daar mochten we weer met een stand staan en hadden we vijf minuten om iets te vertellen over Medair. Aangezien we al eerder ons verhaal in de gemeente hadden verteld en ook al de DVD van Medair hadden laten zien, besloten we nu om iets interactiefs te doen. Willem was de presentator van de “Medair quiz” en Wendy mocht “Leontien” nadoen (op het bordjes omdraaien na dan…) en mensen uit de spanning halen, door de antwoorden te geven en deze toe te lichten. Met vragen als: Wat is de gemiddelde afstand die vrouwen in Azie en Afrika afleggen om water te halen? en hoeveel mensen zijn chronisch ondervoed op aarde? werden mensen aardig aan het nadenken gezet. Daarnaast schrokken velen toch weer van de hoge cijfers! Nog genoeg te doen in de wereld!

Naast onze “quiz” over Medair en noodhulp waren er nog 11 andere projecten die werden toegelicht. Een mooi geheel en zo bijzonder om de diversiteit van mensen te zien en toch ook zo’n eenheid! Iedereen mag op zijn/haar eigen manier een steentje bijdragen! Ieder mens is uniek! Of je nu thuis, in Nederland blijft, of ergens ver weg gaat… We kunnen allemaal “iets” doen. Heel bijzonder!
Na deze presentaties konden we achter onze stand meer uitleg geven over Medair en waar de plannen op dit moment heen leiden… ook waren er verschillende hapjes en speciaal voor deze gelegenheid had ma Floor twee prachtige “Medair-taarten” gemaakt, die ook nog eens heerlijk smaakten! Ook de andere heerlijkheden mogen niet ongenoemd blijven, lekkere broodjes, vruchten, cake’s, appelflappen, gehaktballetjes, pannenkoeken noem maar op!

En als kers op de taart heeft het ook nog eens een mooi bedrag voor Medair en de vele andere goede doelen opgeleverd!
Nog maar een kleine drie weekjes en dan zitten we al in Zwitserland! Alles gaat nu in een sneltreinvaart!

Ontvang je onze nieuwsbrief nog niet, maar zou je die wel graag willen ontvangen, ga dan naar “communicatie” en meld je aan!

Vandaag kregen we ineens onderstaand enthousiast berichtje:

Beste Wendy en Willem,Eventjes een berichtje (en 2 foto’s) over de poezen. Ze hebben het prima naar hun zin.Mickey is de grote vriend van onze dochter geworden. Hij kruipt bij haar op schoot om gezellig “voorgelezen” te worden, dus dat zit helemaal goed. Minney heeft het buitenleven helemaal ontdekt…. klimt boven in de bomen en gaat gezellig (overigens is Mickey daar meestal ook wel bij) met je mee op stap als we achter naar het weiland lopen. Kortom, volgens mij hebben ze het hier prima naar hun zin. Ik hoop dat jullie plannen ook allemaal voorspoedig verlopen en dat alles geregeld is voor jullie vertrek naar het buitenland.

Dit maakt ons natuurlijk helemaal blij! Onze lieve M&M hadden volgens ons geen beter thuis kunnen krijgen! Alweer iets wat zo voorspoedig verloopt!

Heerlijk hé..? Weer zo’n afkorting erbij. TFC staat voor ‘Thuis Front Commissie’.

Meer informatie over wat dat is en wie dat zijn vind je onder communicatie. 

Parlez vous Anglais? (= Spreekt u Engels?)
Non!

Tsja, daar sta je dan na zo’n direct antwoord in een volle videotheek, geen tijd om met handen en voeten te praten, dan maar op m’n beste Frans. En jahoor, uiteindelijk lopen we met een big smile (omdat het is gelukt) en twee dvd’s de deur uit die we maandag weer mogen inleveren…

Toch zou een talen-opfriscursus-Frans hier geen kwaad kunnen! Op kantoor spreekt iedereen ook wel Engels (al is het bij sommigen net zo goed als mijn Frans ), maar in de winkels en in de buurt is het toch allemaal Frans en in sommige gevallen Duits. Tsja…

Tot nu toe hebben we overigens een prachtige week gehad! We hebben veel kunnen doen. Wendy aan het opzetten van het filingsysteem en Willem heeft heel veel kunnen doen op IT-gebied en gaat volgende week samen met zijn collega Les Cutter alle servers, computers, gebruikers en printers migreren naar Active Directory. Daarnaast mogen we de mensen van kantoor beter leren kennen. Als we willen zouden we iedere avond wel wat kunnen hebben door de uitnodigingen die we krijgen! We hebben dan ook al verschillende etentjes gehad en hebben zelf ook al in onze flat voor de marketing-directeur gekookt.

Het is heel bijzonder om precies in het centrum te zitten van daar waar alles gebeurd en we horen bijzondere verhalen uit het veld van dorpen waar eindelijk weer water is te halen uit de putten die zijn geslagen, baby’s die weer voldoende voedsel krijgen, gemeentes die steeds groter worden, maar ook moeilijke verhalen van een “ambush” (= hinderlaag, in dit geval een overval op een auto), gekidnapte locale medewerkers van Medair, budgetten waar nog geld tekort komt. Het is heel bijzonder om daar zo midden in te zitten en ons verlangen om het veld in te gaan groeit alleen maar. We hopen binnenkort een iets specifieker verhaal uit het veld te kunnen vertellen.

Pour le moment: it’s time to go! See you next time!

Eén van de verhalen die we horen vanuit het veld.

“Tijdens mijn laatste veldtrip naar de Zuid-West route, toen we net Mesterei verlaten hadden, ontdekten we een meisje van ongeveer tien jaar oud die zeven maanden zwanger was nadat ze was verkracht. Toen we dit hoorden waren we er kapot van. Verschrikkelijk. Na mijn eerste tranen ondekte ik al snel dat haar moeder was gestorven toen zij geboren werd en dat haar vader tijdens de crisis in Darfur was vermoord. Ze leefde nu met haar enige famlie, een tante. Het beeld van haar leven bleef maar erger worden toen bleek dat haar tante haar sloeg en haar uithongerde.

Eén van de vele moeilijke dingen die we lezen, maar tegelijkertijd ook een verhaal dat ons hoop geeft. De hulp die we straks hopen te gaan geven mag eeuwig zijn. We mogen iets van Gods liefde uitstralen. Ook Miriam hoort er bij, mag leven in het licht, ondanks alle duisternis. Ons hart vult zich met verdriet en liefde als we zo’n verhaal lezen en we kunnen niet wachten tot Medair ook een plek voor ons in het veld heeft…

We hebben nieuwe foto’s van onze werkomgeving en woonomgeving geplaatst. Klik hier om er direct naar toe te gaan. Ook hebben we onder “projectinformatie” iets meer verteld over onze (en Medair’s) werkzaamheden op het hoofdkantoor!

We wisten niet in welke wereld we zouden stappen als we ons huis zouden verkopen, als we onze katten bij een ander gezinnetje achterlieten, als we onze familie en vrienden in Nederland zouden laten, als we een stap zouden zetten waar we nu zelf eens geen controle over hadden, maar waarbij alles in Gods handen lag.

We wisten het niet…

We kregen vragen, heel veel vragen: waarom zou je dat nu doen? Waarom verkoop je je huis en verhuur je het niet? Waarom zou je niet in Nederland iets “anders” gaan doen? Waarom zoveel onzekerheid opzoeken? Waarom noodhulp met alle gevaren van dien?

Maar al deze vragen die zoveel onzekerheid zouden kunnen oproepen en nog meer vragen zouden kunnen vormen, vormden bij ons uiteindelijk zekerheid en rust. We voelen ons zo vrij. We voelen ons zo dankbaar, we genieten echt van elke dag! Ik las laatst een uitspraak van Marcus Aurelius. “Because a thing seems difficult for you, do not think it’s impossible”. Die uitspraak sprak me aan. Het heeft misschien best even moeite gekost toen we ons huis te koop zetten, want wat gingen we tegemoet?? Het heeft misschien best even moeite gekost om de zekerheid van een baan in Nederland op te zeggen… Maar het was niet onmogelijk…

We weten ook dat Zwitserland waarschijnlijk bijna het tegenovergestelde is van wat we straks in het veld zullen gaan zien en meemaken. (Nu begrijpen we wat ze bedoelen met “Het Zwitserlevengevoel”). We voelen hier zoveel rust, zekerheid, gezelligheid met elkaar, we genieten van de prachtige omgeving, onze collega’s, ons werk, de lieve woorden, mailtjes en kaartjes uit Nederland. We horen ook wel verhalen uit het veld over de vele moeiten die er zijn. En we beseffen dat als iemand zulke stappen zet zoals wij nu hebben gedaan, het niet altijd zo hoeft te gaan, soms kan het met strijd gepaard gaan, heel veel strijd. Daarom zijn wij zo ontzettend dankbaar dat wij ons zo gezegend mogen voelen.

Misschien moeten we nog wel heel lang wachten tot er een plekje voor ons vrij komt in het veld. Tot nu toe is er nog geen plekje vrij voor ons. We gaan 10 augustus terug naar Nederland, dan zitten de drie maanden Zwitserland er al weer op. Wat staat ons dan te wachten? Onzekerheid? Of zekerheid in God, omdat Hij het zal regelen. Dat laatste is een zekerheid voor ons. Echt!! Als je je leven in Zijn handen legt, gebeuren er bijzondere dingen!! Dat hoeft overigens niet persé in een ver land te zijn of in de hulpverlening, dat kan overal… try it!

God will make a way
Where there seems to be no way
He works in ways we cannot see
He will make a way for me
He will be my guide
Hold me closely to His side
With love and strength for each new day
He will make a way
He will make a way
By the roadway in the wilderness
He’ll lead me
And rivers in the desert will I see
Heaven and earth will fade
But His Word will still remain
He will do something new today
(from the album: God will make a way – Don Moen – Integrity’s Hosanna! Music)

24 uur per dag samen zijn en jezelf niet zomaar even kunnen verstoppen,… Beangstigend? Drukkend? Vragen om moeilijkheden? Nee, het verbindt blijkbaar in ons geval. ‘Samen’ is het sleutelwoord.

Samen wakker worden, samen opstaan, samen ontbijten, samen tanden poetsen, samen de deur achter je dicht trekken, samen naar je werk, samen lunchen, samen terug naar huis uit ‘t werk, samen eten, samen filmpje kijken of samen frisbeeen of samen een boekje lezen of samen in een groep… alles samen.

Al meer dan 7 weken bijna 24 uur per dag samen, en het gaat fantastisch. We hebben onze uitdagende momenten gehad, waarin we elkaar niet begrepen. We hebben momenten in groepen gehad waarin we elkaar “anders” vonden. Het is niet altijd rozegeur en maneschijn, maar wel altijd een stralende zon na een kleine bui. Dit alles was goed en heeft onze relatie alleen maar versterkt. SAMEN is het sleutelwoord. Ik ken stellen die na een weekend samen uit al weer even een paar dagen “op zichzelf” nodig hebben. Niet dat ik me wil vergelijken met die stellen, of zeg dat je dan geen goede relatie kunt hebben, maar het geeft een heerlijk gevoel dat we nog steeds zoveel van elkaar houden en misschien nog wel een stukje meer nu we 24 uur per dag samen zijn…

Onze tijd zit er alweer bijna op in Zwitserland. Maar dat geldt alleen voor de eerste periode, want binnenkort zullen we voor drie weken naar huis gaan, maar daarna zullen we weer voor vier maanden naar Zwitserland vertrekken.

Sommigen van jullie weten het al omdat we jullie reeds persoonlijk (via telefoon of e-mail) gesproken hebben, maar… hierbij nog even duidelijk op de website: afgelopen week is duidelijk geworden dat we voorlopig nog niet het veld in kunnen gaan omdat er nog geen posities beschikbaar zijn. “Voorlopig” betekent waarschijnlijk tot het einde van het jaar. (Dat kan ineens veranderen, maar is niet duidelijk). Medair wil ons echter zo graag houden dat ze er alles aan willen doen… er is dus flink vergaderd en gebeden in het Management Team en ze hebben nu gevraagd of we bereid zijn om onder dezelfde omstandigheden (dus in de Medair-flat en met een kleine vergoeding om de kosten te dekken) tot aan het eind van het jaar te blijven.

Dit was dus het bericht van afgelopen week. Wij hebben er na dit voorstel een dag en avond over nagedacht en veel voor gebeden. Eerst had Wendy er nog geen rust over, maar nadat we intens gebeden hebben en er met elkaar over hebben gepraat voelden we rust en weten we dat God ons hier wil hebben. We hebben immers niet voor niets ons huis verkocht en dingen opgegeven en bovendien voelen we ons op onze plaats bij Medair… en nog iets heel bijzonders, we kregen beiden op bijna hetzelfde moment een tekst uit Petrus - een boek in de Bijbel - in gedachten die op dat moment erg van toepassing was. Dat hebben we nog niet eerder gehad. Bijzonder. God heeft wat dat betreft ook humor! Willem kreeg namelijk een tekst uit Petrus die ging over de Levende Steen (waarmee Jezus wordt beschreven) en dat we moeten doen wat Hij in Zijn woord zegt. En vervolgens leest Wendy de tekst: Vrouwen, weest uw man trouw en gehoorzaam. Heel bijzonder natuurlijk, want Willem had een heel goed gevoel over de keuze om te blijven en Wendy had er nog geen vrede mee, en nu hadden we ineens antwoord! Willem’s gedachten waren goed en Wendy moest volgen. Weg was de onzekerheid. Dus nadat we rust erover hadden en voelden dat het goed was, hebben we Medair gezegd dat we op het aanbod ingaan. Daarna werd het besproken in het management team voor definitieve toezegging. Dus er was nog een hele kleine kans dat het niet door zou gaan (wij hebben een aantal voorwaarden gesteld), maar donderdag hebben we definitief antwoord gekregen…

We blijven nog wat langer op HQ!!!

Dit betekent dat we 10 augustus naar huis gaan voor 3 weekjes en dan weer voor bijna 4 maanden naar Zwitserland vertrekken vanaf 3 september tm 22 december (met de Kerst willen we weer thuis zijn)!!

Het mooie is dat ze leuke projecten voor ons hebben waar we samen aan mogen werken! Heel gaaf! Maar daarover later meer!

Natuurlijk hoopten wij dat Medair na deze periode van drie maanden een positie in het veld voor ons zou hebben want dat is nog steeds onze wens. Toch blijkt maar weer dat het allemaal anders kan lopen. Voor nu weten we dat we tot eind december op het HQ blijven en wat er daarna gaat gebeuren, zal God ons vast en zeker duidelijk maken.

Nu zijn jullie in ieder geval weer op de hoogte! Helaas zijn we dus maar voor korte tijd in Nederland, dus we zullen niet iedereen kunnen bezoeken, maar we blijven contact in de vorm van kaartjes, briefjes (vooral “echte” post blijft leuk..), mailtjes etc. erg op prijs stellen en proberen ook zoveel mogelijk te reageren!

Voor nu willen we jullie alvast heel erg bedanken voor jullie support, we hebben genoten van de kaartjes die we kregen, van de e-mailtjes en noem maar op! Thanks daarvoor!! Bijgevoegd ook een foto van alle post die we hebben gehad en waar we dus heel blij mee zijn.

Tot het volgende bericht!

Wat is het toch geweldig dat we mogen weten dat er mensen zijn die voor ons bidden, aan ons denken, ons missen en zelfs activiteiten opzetten om ons – (en daarmee Medair) – financieel te ondersteunen.

Zoals we eerder ook al in onze nieuwsbrief aangaven, kunnen wij het zelf qua kosten redden omdat we hebben gespaard, maar daarnaast kan Medair iedere financiële bijdrage goed gebruiken! En wij zien persoonlijk dat Medair prachtige dingen doet en mensenlevens redt met het geld wat ze ontvangen. Michele Fagundes (die ook in de evangelische gemeente Perspectief komt waar wij bij aangesloten zijn) gaf gehoor aan de oproep in onze nieuwsbrief en aan de verhalen die we over Medair hebben verteld en schreef het volgende berichtje in het gemeenteblaadje wat elke twee maanden uitkomt:

“Van mijn beroep ben ik kapster en ik doe graag iets terug voor de evangelische gemeente. Elke dinsdagavond vanaf 19:00 uur stel ik mij beschikbaar om thuis heren en kinderen te knippen.

Heb je interesse om door mij geknipt te worden en wil je Wendy en Willem steunen, maak dan een telefonische afspraak met mij.“

Wij werden door dit berichtje natuurlijk blij verrast toen we in Zwitserland zaten en dit via een e-mail te horen kregen!! Dankjewel Michelle!! Hier is Medair echt ontzettend blij mee!! Nu hopen we natuurlijk dat zoveel mogelijk heren en kinderen deze kans grijpen en zich op dinsdagavond laten knippen door Michele!! Je kunt Michele bereiken door te bellen naar: 06-47964546, ze woont in Hoogland!

“Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper!!”

Het heeft even geduurd voordat er weer een nieuw verhaal op de website werd geplaatst, sorry voor de stilte op de website! Bedankt dat jullie nog steeds trouw de verhalen lezen en benieuwd zijn naar nieuws! Inmiddels volgen de nieuwe dingen elkaar op… maar: Wij hebben in tussentijd ook genoten van drie weken Nederland, dus daarover nu eerst ons nieuws. Het was hectisch, vol, een hoop geregel, maar tegelijkertijd ook heerlijk! We hebben weer fijn samen kunnen zijn met onze ouders, broers en zus en aanhang. We hebben gevierd dat Willem’s ouders al 35 jaar getrouwd zijn en Wendy’s ouders al 30 jaar. Twee prachtige aantallen natuurlijk, waarvoor we heel dankbaar zijn. Zij die elkaar zo’n tijd geleden al trouw hebben beloofd zijn nog steeds bij elkaar. Het is een bemoediging voor ons op de weg die we samen gaan en we zijn dankbaar voor onze ouders. Daarnaast hebben we goede tijd gedeeld met vrienden en gemeenteleden. Het was bijzonder om weer in onze eigen gemeente te zijn en te genieten van een dienst. De reacties die we van mensen kregen waren overweldigend. Ook de uitnodigingen die we van vrienden, familie en gemeenteleden kregen waren enorm. Bedankt voor al jullie enthousiasme, jullie uitnodigingen en belangstelling! Teveel om op te noemen.

We wensten die drie weken lang dat er meer minuten in een uur zaten en meer dagen in een week. Helaas… we konden niet op alle uitnodigingen ingaan, maar hebben er daardoor niet minder van genoten! Nogmaals bedankt! Naast gezellige ontmoetingen zijn we ook druk bezig geweest met de verzekering, want dat is allemaal nog niet zo makkelijk als je je uit laat schrijven uit Nederland en eigenlijk in Zwitserland verzekerd moet zijn, maar dat eigenlijk niet wil. Uiteindelijk hebben we via de EZA (PIEP - reclame…) een uitstekende bemiddelaar gevonden die ons ook heel veel informatie heeft gegeven over het veld en de mogelijkheden die er dan zijn en waar we allemaal aan moeten denken. Daarnaast zijn we ook nog met onze TFC (voor uitleg van de afkorting, zie een van onze eerdere verhalen) bij elkaar gekomen. Het was bemoedigend dat er eigenlijk bijna alleen maar dingen waren om dankbaar over te zijn en dat we dat dan ook grotendeels met elkaar gedeeld hebben!! Het waren drie fijne weken.

En nu? Het is weer fijn om in Zwitserland te zijn… op de nierstenen na (zie ons volgende verhaal…) maar die kun je overal krijgen natuurlijk!! We hebben inmiddels te horen gekregen dat we samen aan twee uitdagende projecten mogen gaan werken en daarover zullen we jullie zeer binnenkort meer vertellen!!

Ergens in het veld, ver weg in Uganda in Afrika klinkt een diepe onderdrukte pijnkreet. Iemand krimpt ineen, krijgt de tranen in zijn ogen en moet overgeven van de pijn. Het is niet uit te houden. Hij kan niet staan, niet zitten, niet liggen. Geen enkele houding vermindert de pijn. Hij probeert van alles om de pijn maar iets te kunnen onderdrukken, maar niets helpt. Uiteindelijk kan hij alleen maar stil huilen. Zijn familie en vrienden kijken machteloos toe. Ze willen zo graag helpen, maar elke aanraking wordt afgeweerd omdat dat de pijn ook lijkt te kunnen verergeren. Elke beweging is te veel, maar stilstaan of zitten lukt ook niet. De pijn lijkt alleen maar erger te worden. De tranen biggelen over zijn wangen. Wat moet hij doen? Die pijn is vreselijk, niet weg te denken. Hij heeft het gevoel alsof hij dood gaat, misschien wil hij ook wel dood… Alles beter dan die vreselijke pijn waaraan geen eind komt.

Dit kreeg Willem in gedachten met de tranen in zijn ogen toen hij naar buiten liep na een injectie die hij in het ziekenhuis in Lausanne (Zwitserland) van een arts had gekregen. Willem hield het ook niet meer van de pijn. Hij is nog niet eerder in Wendy’s bijzijn zo kort, zo sjaggarijnig, zo bleek en verbeten geweest, hij heeft nog nooit in zoveel posities gestaan. Wat een pijn. Wendy ziet niet vaak tranen in Willem’s ogen, maar dit keer stonden ze te wachten om over zijn wangen naar beneden te rollen. Maar na twee en een half uur (vanaf de start van de pijn), kreeg Willem een injectie en verminderde de pijn al na tien minuten….

Wat een verschil met het eerste verhaal. Wat zijn wij ontzettend gezegend met artsen in onze buurt, met medicijnen en met ziekenhuizen. Willem had een nierstenenaanval en binnen een paar uur was er medicatie om de pijn te verminderen, binnen een paar dagen was er een scan gemaakt en zagen ze dat het een hele grote steen was van meer dan een cm doorsnee en wisten de artsen dat deze niet “vanzelf” (door de plasbuis – wat zeg ik dat netjes…) zou verdwijnen. Willem kan vrijdag 15 september al behandeld worden door middel van “ultrasound technologie” (klinkt heel technisch en dat is het ook, dus daar ga ik niet verder over uitwijden want ik snap er toch niets van).
Wat is het dan fijn om te weten dat organisaties als Medair proberen de pijn van mensen in derde wereldlanden te verlichten, ziekenhuizen dichterbij te brengen en medicatie te geven, maar ook Geloof, Hoop en Liefde te brengen. Want wat moet je met zo’n pijn? Je denkt dat je doodgaat, je weet niet wat het is, kan niet staan, zitten of liggen en voelt je alleen maar beroerd. Als je dan geen plekje in de buurt hebt om heen te gaan, als er geen artsen zijn en er geen medicatie is? Wat moet je dan?

Wij zijn blij en dankbaar met de organisatie Medair. We hopen ons snel ook weer fulltime voor hen te kunnen gaan inzetten. Nu brachten de ziekenhuisbezoeken een beetje roet in het eten. We zullen jullie binnenkort meer vertellen over onze nieuwe projecten!

Last but not least in dit verhaal is trouwens het wonder van gebed! We hebben de kracht van gebed, of eigenlijk zeg ik dat verkeerd en moet ik zeggen, de kracht van God als wij Hem daarom aanroepen, echt ervaren. Willem is tot zondagmorgen (vroeg) aan medicatie geweest vanwege de pijn die iedere keer opkwam (na de donderdag toen de niersteenaanval voor het eerst op kwam zetten). We wisten dat er al veel mensen voor hem (ons) aan het bidden waren, zondag heeft de gemeente ook gezamenlijk voor ons gebeden, tot twee keer toe en sindsdien… heeft Willem geen medicatie meer hoeven slikken. Dat is een WONDER. De artsen stonden verbaasd dat Willem helemaal geen pijn had, het gaat namelijk om twee nierstenen, waarvan de grootste al in de buis zit die van de nier naar de blaas/plasbuis loopt en eigenlijk een soort obstructie vormt. Dus bij deze,… ook ontzettend bedankt voor jullie gebed! We hopen en bidden dat Willem zich zo goed mag voelen tot en met de behandeling en dat de behandeling zal aanslaan en er geen andere methoden nodig zullen zijn… (die zijn namelijk minder leuk… maar daarover later pas meer als dat nodig mocht blijken…) Wendy is wat dat betreft in ieder geval blij dat ze geen man is…

Tijdens onze stille tijd (tijd die we voor God vrijmaken, waarin we bidden, naar Hem luisteren en de Bijbel bestuderen) afgelopen week lazen we een stukje van Glynnis Whitwer, ze vertelde over een jeugd honkbalseizoen. Ze hoorde steeds dezelfde woorden herhaald door de coach, elke keer als één van de jongens probeerde te gaan slaan of aan te gooien hoorde ze de coach zeggen: “Follow Through” (doorzwaaien). Ze moest toegeven dat ze niet kon vertellen wanneer de spelers daaraan nu voldeden en wanneer niet. Zij zag gewoon een paar schattige kleine jongens in stoere uniformen. Hoe dan ook, de arendsogen van de coach zagen gelijk de onjuiste vorm en de onvoldoende resultaten.

Nadat ze het al zoveel keer tijdens dat seizoen had gehoord, was ze verbaasd dat de jongens nog steeds niet wisten hoe ze moesten “doorzwaaien” tijdens de wedstrijden. Het werd er wekelijks ingestampt tijdens de trainingen en alsof dat niet genoeg was, hoorden ze het tijdens elke inning. Iedere speler kreeg ergens tijdens de wedstrijd nog steeds hetzelfde advies, zonder uitzondering: follow through.

Aangezien ze zelf niet zo sportief was aangelegd, vroeg ze uiteindelijk aan haar man wat “follow through” nu betekende en waarom het zo belangrijk was. Hij legde haar uit dat het betekende dat je de slag of worp helemaal af moest maken, moet voltooien, als je dat doet, dan geeft dat veel meer kracht en nauwkeurigheid aan de bal – twee erg belangrijke componenten, voor welke sport dan ook. Ze leerde ook van hem dat dit heel moeilijk is, dat er de neiging is voor de spelers om nerveus te raken en afgeleid te worden. Ze concentreren zich vaak alleen op het eindresultaat in plaats van op de vorm. Daar komt nog bij dat “follow through” onnatuurlijk aanvoelt, tenzij je het echt tot een gewoonte maakt.

Toen ze eenmaal het belang van dit alles in zag, kon ze ook het verschil zien. Een worp die halverwege stopt is zwakker dan een worp die helemaal doorzwaait. Follow through bij de slag betekent het verschil tuusen een kleine loop tot misschien het eerste honk, of een krachtslag die je in het buitenveld slaat en waardoor je binnen bent. Wat wij zo mooi aan dit verhaal vonden is dat ze vervolgens zei dat dit zo makkelijk toe te passen is op bijna elk vlak van ons leven. Of we nu ons huis op orde maken, een project op het werk moeten afronden of de laatste pondjes moeten zien kwijt te raken. Follow Through is moeilijk. Net zoals die honkbalspelers kunnen we soms afgeleid raken of vergeten we ons te focussen op onze vorm. Het is dan soms makkelijker om te stoppen dan de discipline van een “follow through” te ontwikkelen.

Maar als we doorzwaaien en doorgaan tot het eind kunnen we daadwerkelijk verschil in ons leven merken op de punten dat we dat doen. Ookal voelt dat soms niet natuurlijk aan en is het soms moeilijk om iets af te maken waar we aan begonnen zijn, als we iets willen bereiken, dan zullen we toch onze doorzwaai moeten blijven oefenen, in elk deel van ons leven.

Voor ons sprak dit enorm aan. Ten eerste natuurlijk op gewoon trouw zijn in alles, als je belooft dat je iets gaat doen, dan moet je dat ook afmaken. Maar ook op andere gebieden, zoals twee keer per week sporten, omdat het gewoon gezond voor je is… de eerste twee weken doe je het met plezier en daarna komt er vaak alweer het slop in omdat andere dingen zoveel leuker en makkelijker zijn… (tenminste bij ons, we kennen mensen die het echt leuk vinden om bijvoorbeeld hard te lopen…

In ons geloofsleven is dit ook een heel belangrijk aandachtspunt. Soms beginnen we heel enthousiast weer een week met iedere avond in de Bijbel lezen en het er met elkaar over hebben en dan merken we dat we groeien, naar God toe en naar elkaar. Maar o zo makkelijk laten we die discipline toch weer los en zwaaien we niet door, maar verslappen we en laten we ons afleiden. Daardoor merken we ook dat we minder bereiken en verder van God af staan. We willen die kracht niet kwijtraken. We willen dit keer doorzetten en ons niet af laten leiden. We gaan ervoor, let’s Follow Through.

Hoewel de website anders doet vermoeden, hebben we niet stil gezeten de afgelopen weken… integendeel eigenlijk. Allereerst waren er natuurlijk die stenen die Willems leven “verzwaarden”, maar toen er ineens veel steentjes tegelijk en pijnloos uitkwamen, was alles veel “lichter”. Maar daarover volgende week meer, want hij moet op 9 oktober terug naar het ziekenhuis om te laten checken of alles eruit is en ’t is wel zo leuk om dan het volledige verhaal te kunnen vertellen… Daarnaast hebben we veel overgewerkt, of laten we het zo zeggen, heeft Willem veel overgewerkt om de migratie naar Exchange, het nieuwe mailsysteem, soepel te laten verlopen (maar ook daarover later meer bij onze projectinformatie).

Tenslotte waren ook de afgelopen twee weekenden zeer vermoeiend, in verband met de komst van onze (schoon)ouders Floor… hahaha… ze bewezen ons maar eens te meer dat ze nog ontzettend jong zijn, dus… niet vermoeiend in de zin dat zij vermoeiend zijn, want we hebben genoten van de tijd met elkaar! Maar we hebben flink wat tochtjes afgelegd….

Wauw, wat is het hier (en even verderop, nabij het oudste plaatsje van Zwitserland, Sion) mooi. Bossen met prachtige bomen en struiken, frisse geuren en wat minder frisse geuren door de paddestoelen en zwammen die hun weg tussen de bladeren alweer vinden. Bergen die als kolossen voor je staan, waarbij na iedere top weer een nieuwe top verschijnt, maar waarbij we na vijf uur wandelen toch echt het hoogste punt (wat wij wilden bereiken) bereikt hadden. Uitzichten waar je stil van wordt. Vogelgeluiden waar je vrolijk van wordt. Roofvogels met een spanwijdte van minstens 2,5 meter die boven je zweven. Water wat uit de bergen stroomt in kleine watervallen en wat zowaar gewoon heerlijk schoon, ijskoud en drinkbaar is… (die afgedwaalde geit die daarboven ergens zijn behoefte doet niet meegerekend…). We staan verbaasd als we boven aan de top nog steeds met z’n vieren zijn, die (schoon)ouders van ons, die lijken net veertig joh! Pa zei heel stoer dat ‘ie nog wel zo’n berg wou beklimmen de volgende dag… maar dat hebben we na negen uur wandelen op één dag, toch maar even niet gedaan…
Er is nog zoveel meer wat we gezien en beleefd hebben, maar te veel om op te noemen. We hebben in ieder geval twee heerlijke weekenden gehad! En ookal zeggen de foto’s niet half hoe mooi het werkelijk was, ze geven toch een kleine indruk, dus enkele foto’s van de omgeving zijn binnenkort hier te bewonderen. Dag pa en ma, goeie reis naar huis en zullen we over twee maanden de sneeuwbergen trotseren?

Je ziet ons nu al zo’n drie weken glunderen van plezier als we denken aan onze (schoon)zus Gerbranda. Natuurlijk moesten we drie weken geleden onze mond nog houden, natuurlijk moesten zij dit geweldige bericht eerst zelf met anderen delen…. maar nu kunnen we het niet meer voor ons houden en willen we het ook graag met de rest van jullie trouwe lezers delen!

GERBRANDA
GAAT TROUWEN MET
SCHELTE!

Love is patient, love is kind, it does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, and always perseveres. Love never fails. (From: The Bible (NIV) – 1 Corinthians 13:4-7)

We genieten met jullie mee en wensen jullie heel veel LIEFDE!

Een paar weken geleden hadden we al ‘geblogt’ dat de ultrasound behandeling goed is gegaan. De ‘grote’ niersteen was veranderd in allemaal kleine steentjes die er tijdens het plassen uit zouden moeten komen. (Dit geeft by the way een leuk geluidseffect . Gisteren zijn we voor controle terug gegaan en hebben ze opnieuw een scan gemaakt. Het goede nieuws is dat de grote steen voltooid verleden tijd is en er niets meer van te zien is.

Het minder goede nieuws is dat de kleinere steen - die in de nier zat - er nog steeds zit. Tijdens zo’n behandeling aan de vergruizer mag je lichaam maximaal 2500 ultrasound schokken (vraag me verder niet wat het exact betekent en doet) krijgen. Die grote steen had dit aantal al nodig waardoor de kleine steen niet meer kon worden behandeld. Dus.. Mogen we nog een keertje terugkomen. Die Zwitsers zijn trouwens razend snel want komende maandag kunnen we alweer terecht voor een dagje ziekenhuis.

Hoe zo’n behandeling verder in elkaar steekt kun je onder andere hier vinden. Het meest intrigerende was wel het effect van de ruggeprik. De prik zelf was gelukkig niet pijnlijk maar het effect was enorm. In tien minuten tijd ben je verlamd van je kleine teen tot je navel. Niets deed het meer, zelfs.. juist ja. To be continued…

We willen graag weer iets met jullie delen. Een paar weken geleden kregen we namelijk van Medair te horen dat ze op dit moment en waarschijnlijk ook aan het begin van volgend jaar, nog steeds geen plekje in het veld voor ons beschikbaar hebben. Ze vinden het heel jammer en er kan opeens verandering in komen, maar ze willen ons ook niet laten wachten voor iets waarvan ze niet weten wanneer het komt. Moeilijk. Want bij Medair ligt ons hart, maar om heel eerlijk te zijn niet op het hoofdkantoor in Zwitserland…

Wat doen we nu? We hadden natuurlijk al over de diverse scenario’s nagedacht, maar tot nu toe liep alles zo mooi in elkaar over, dat we verder niet echt plan B of C hoefden toe te passen. Maar wat nu? We hebben er over gepraat, voor gebeden en uiteindelijk hadden we het nog niet echt duidelijk voor ogen, maar we hebben wel een besluit genomen en dat is dat we naast Medair ook naar andere organisaties gaan kijken. Gewoon om te zien of God deuren opent of sluit. En dat hebben we gedaan!

Toen we twee weken geleden op een zaterdag aan het zoeken waren naar nieuwe organisaties kregen we ook een e-mail binnen (we zijn geabboneerd op crosswalk, die sturen ons dagelijks teksten uit de bijbel met daarbij een klein verhaal wat we dan samen behandelen), waarin het volgende stond:

God-inspired delays?
(De rest van de tekst zal ik voor jullie in t nederlands vertalen, maar de titel wil ik graag houden zoals het is).

Vertragingen in ons leven zijn niet altijd makkelijk of te verzoenen met onze eigen gedachten. Vaak, als we vinden dat God niet op tijd antwoord geeft op ons gebed, dan wijzen we naar allerlei eigenschappen van God’s karakter die suggereren dat het hem niet uitmaakt. Dit was ook het geval met de zussen van Lazarus (zie het verhaal in de Bijbel – Johannes 11), toen Lazarus ziek werd en dood ging. Jezus was een hechte vriend van Lazarus en zijn twee zussen, Maria en Martha. Toen Jezus pas twee dagen later aankwam, beschaamde Martha Hem door te zeggen: “Als je eerder was gekomen, dan zou hij niet dood zijn geweest.” Ze suggereerde dat Jezus niet genoeg om hem gaf omdat hij niet gelijk was gekomen toen daarom werd gevraagd. Het was een zaak van prioriteiten voor Jezus, geen gebrek aan liefde.

God moet vaak zijn werk uitstellen om een doel te kunnen bereiken dat alleen maar bereikt kan worden door uitstel. Jezus moest Lazarus wel eerst dood laten gaan, zodat het wonder kon geschieden om het volledige effect te hebben. Als Jezus zomaar een zieke man genas, dan was de impact van dat wonder lang niet zo groot als het opwekken van een man die al vier dagen dood was. Dit is de grootste “public relations-daad” van zijn gehele dienst op aarde. Wat velen zich niet realiseren is dat de sleutel tot dit hele verhaal het volgende hoofdstuk is.

Omdat velen hadden gehoord dat Jezus dit grote wonder hadden gedaan, gingen ze uit om hem te ontmoeten en zij kwamen tot geloof. Dus de Farizeeen zeiden tot elkaar: Je ziet dat we niets bereikt hebben, kijk maar, de hele wereld loopt achter hem aan. (Johannes 12:19). Als Jezus Lazarus niet uit de dood had opgewekt, dan was er geen menigte geweest om hem te aanbidden toen hij Jeruzalem binnen kwam rijden op een ezel.
God bereid vaak de weg zo, dat Zijn glorie zichtbaar kan worden door de gebeurtenissen die plaatsvinden. Hij deed dit met Mozes en Farao, en stond daar uitstel na uitstel toe voordat hij Israel bevrijdde van Egypte. Hij deed dit met Abraham en Sarah voor het beloofde kind, Isaac. God gaf Sarah een baby, terwijl ze de leeftijd om een baby te kunnen krijgen allang voorbij was om zijn grote kracht te kunnen laten zien.

Wij geloven dat God dit alles ook doet in ons leven. Het feit dat er nu nog geen plekje voor ons is, geeft ons de tijd voor de nodige voorbereidingen, hier leren we zelf van, maar ook anderen. God is aan het werk en hij weet waarom dingen nu niet gebeuren, maar later misschien wel. Geef niet op! Ze zijn bedoeld om het doel duidelijker zichtbaar te laten worden, we moeten trouw blijven.

Wat zijn nu de dingen die wij achteraf zien, waardoor we heel blij zijn dat we nog niet in het veld zitten, terwijl we voor die tijd teleurgesteld waren dat er nog geen plekje was:

• Wij hebben heel veel geleerd over onze relatie en zijn nog dichter naar elkaar toegegroeid;
• Wij hebben heel veel geleerd over het zijn in groepen;
• We hebben veel geleerd over het hebben van weinig privacy;
• Wat als Willem met zijn nierstenen in het veld was geweest?
• We hebben dingen op het hoofdkantoor van Medair mogen doen die echt nodig waren;
• We hebben mensen mogen ontmoeten die ons leven verrijken;
• Onze ouders en vrienden en familie kunnen wennen aan het idee dat we weg zijn…

En zo is er nog meer op te noemen. We voelen ons bevoorrecht dat wij deze voorbereidingstijd krijgen, dat God ons zo kan vormen om ons te krijgen waar Hij ons wil hebben. We zijn blij dat we worden gekneed en gevormd, zodat we straks optimaal ons werk kunnen doen om anderen Zijn liefde en zijn hoop te kunnen tonen.

Ze zijn weg, compleet verdwenen! De behandeling is goed geslaagd! Het is echt een wonder hoe het gegaan is met de nierstenen van Willem. De dokter was zeer tevreden over het resultaat. Precies een week geleden kreeg Willem een tweede behandeling voor zijn nierstenen en nu al was te zien dat de stenen compleet zijn verdwenen. De dokter wenste ons veel plezier in Timboektoe en gaf als advies mee dat Willem liters water moet drinken… Well… deze tip hoefde Willem geen twee keer te horen…

Morgen hebben we een “HQ Day out”, we gaan een dagje uit met de medewerkers van Medair op het hoofdkantoor. We zijn heel benieuwd, het gaat om teambuilding, bespreken van strategieen en meer. Binnenkort een update hierover!

• gezellig
• opbouwend
• uitdagend
• apart
• heerlijk
• zonnig
• leerzaam
• emotioneel (in verband met afscheid HR-directeur)
• veel teamwork

Dit kaartje kregen we laatst van twee hele lieve mensen (via DaySpring) en bemoedigd ons in de hele situatie van wachten, uitzien naar antwoorden, maar ook het vaste vertrouwen dat die antwoorden gaan komen!!! 

We zijn er eventjes mee bezig geweest, maar hier is dan het resultaat van een nieuwe website! Misschien dachten jullie: “zit ik wel op de goede website?”, want de look is totaal anders… Maar ja, met onze foto op de startpagina kon het natuurlijk niet missen…

In eerste instantie ging het ons met name om de nieuwe mogelijkheden, uiteindelijk hebben we toen gelijk voor een nieuwe look gekozen. Wat zijn nu de nieuwe mogelijkheden:

• Er zijn archieven beschikbaar (er worden nu maximaal 10 verhaaltjes op de 1e pagina geplaatst, zo is ons weblog niet meer ellenlang, oudere verhalen kun je terugvinden in het archief)
• Er is nu een zoekfunctie beschikbaar
• De foto’s kun je nu in een slideshow bekijken en wij hebben de mogelijkheid om tekst en uitleg bij de foto’s te geven dankzij Flickr
• Er zijn categorieën toegevoegd waardoor je makkelijk kunt zoeken op een onderwerp dat jou aanspreekt
• Er zijn links toegevoegd
• Voor ons zelf is het nu veel makkelijker om van waar ook ter wereld onze website aan te passen

We zijn heel benieuwd wat jullie van de website vinden, laat je een berichtje achter?

Gebeden zijn verhoord, verlangens worden ingevuld. Medair heeft een plek voor ons in Zuid Soedan. Malakal om precies te zijn. Als alles goed gaat dan vertrekken we ergens halverwege of eind januari al. We hebben dit bericht gisteren pas gehoord, dus zullen binnenkort met meer informatie komen, maar we konden het niet laten om onze blijdschap alvast met jullie te delen…

Waarom Zuid Soedan?
De oorlog is voorbij, maar ookal is de oorlog nu eindelijk voorbij, het jarenlange conflict in Soedan heeft duizenden slachtoffers geeist en heeft het land in onvoorstelbare ellende gestort. De situatie is verschrikkelijk en nieuw onheil dreigt, nu tienduizenden vluchtelingen en verdrevenen naar hun “thuis” terugkeren met “niets”. Het sanitair en de hygiene in deze situatie en overbevolkte dorpen zijn een regelrechte ramp. Schoon drinkwater is nauwelijks te vinden. Vaak is het water verontreinigd en worden de waterbronnen een broedplaats voor dodelijke epidemieen.

Medair doet er alles aan om levens te redden en de bevolking te helpen hun bestaan weer op te bouwen. Wat Medair precies doet en wat wij precies gaan doen, zullen jullie over een tijdje kunnen lezen in onze projectinformatie.

Wij zijn erg blij dat wij onze bijdrage hierin mogen gaan leveren en hopen echt een hulp te zijn voor het team en de bevolking in Zuid Soedan.

Omdat de tijd nu vliegt, we veel vragen krijgen, er veel te weinig dagen in een maand zitten om nog maar te zwijgen over de minuten in een uur, dachten we dat het goed was om alvast iets meer informatie te zoeken over het land Zuid Soedan, maar ook over de werkzaamheden van Medair in Zuid Soedan.

Wat kan Medair betekenen voor een land verscheurd door burgeroorlogen en voor de grote stroom van terugkerende vluchtelingen? Zoals je zult lezen in deze projectinformatie brengt Medair de belang-rijkste hulp in nood en probeert daarnaast ook een stukje van de liefde en hoop uit te stralen die Jezus heeft voor een ieder van ons.
 
 

Klaas van Mill de “deputy country director” van Medair Zuid Soedan is deze week in Malakal om de bouwwerkzaamheden te coordineren en heeft ons wat foto’s gestuurd van het teamhuis. Zie bovenstaand plaatje… Naast dit huis worden er nog zo’n 4 tot 6 tukuls (een tukul is een traditionele hut, vaak gemaakt van stokken en modder) gebouwd als accomodatie voor alle staf. Wij krijgen óf een eigen tukul óf een eigen kamer in het huis.

Ook zie je hier een plaatje van een werkende V-sat installatie, dus we zullen straks toch met redelijk hoge snelheid met de buitenwereld kunnen worden verbonden… 

Wij krijgen steeds meer kriebels! En kijken enorm uit naar de tijd die komen gaat! Spannend! Heel bijzonder dat datgene waar we al zo lang naar uit hebben gekeken, nu daadwerkelijk vorm gaat krijgen! Nog maar iets meer dan twee maanden en dan vertrekken we al… niet voor te stellen nu eerlijk gezegd! De tijd vliegt!

1). Toestand waarin alles volgens de regels en met papieren en formulieren geregeld wordt => de ambtelijke molen, parafencultuur

Lees hier waarom “Van Dale” wederom gelijk heeft… ambtelijke molen, alles volgens de regels, met papieren en formulieren… helemaal waar!

Vanochtend ging onze wekker al vroeg om vervolgens op de trein te stappen naar Bern, waar we in het centrum pasfoto’s hebben laten maken om daarna bij de Nederlandse Ambassade, 20 minuten verderop, een tweede paspoort aan te vragen. We hebben een tweede paspoort nodig als we een visum aan moeten gaan vragen voor Zuid Soedan, omdat je dan je paspoort moet inleveren. Het kan soms wel even duren voordat je die terugkrijgt en we hebben 22e december wel weer een reisdocument nodig als we teruggaan naar NL…

Eenmaal bij de ambassade in Bern aangekomen, riep de dame achter de balie ons na dertig seconden al bij het loket. Zij gaf gelijk aan dat een tweede paspoort alleen bij hoge uitzonderingen werd uitgegeven en zelfs de prachtige brief van Medair in het engels en met handtekeningen en stempels mocht niet baten. Toch kwam ze met een lumineus ander voorstel – waarom hadden we daar zelf nog niet aan gedacht? – en dat was een ID-kaart…. die kun je immers gewoon naast je paspoort aanvragen… Helemaal geen 2e paspoort nodig…

Dus wij vullen al het papierwerk in en halen vervolgens met glunderende gezichten onze gloednieuwe pasfoto’s tevoorschijn. Niet dat ze mooi zijn, we lijken wel zo uit de gevangenis gestapt met onze strakke gezichten, maar ze zijn wel speciaal gemaakt bij Foto Dany (een fotograaf die ons een paar dagen daarvoor door de NLse ambassade was aangeraden omdat er met de invoering van de Fotomatrix heel wat voorschriften zijn)… En ja hoor, tevreden glimlachend meet de vriendelijke dame achter de balie de maten van de foto van Willem op. Hij lacht niet, check, hij kijkt netjes streng, check, de achtergrond is grijs, check, en ja, z’n gezicht past tussen de lijntjes, check, en de ooraanzet is ook goed, check.

Maar dan zie ik de vriendelijke dame plotseling nee schudden… ik zie dat ze mijn foto in haar hand heeft en ik hoor haar zeggen: “Je kijkt te veel omhoog.” “Wat? O, nee, hoe kan dat, niet goed? Maar de foto is gemaakt bij Foto Dany.” Alsof dat enige indruk zou maken. “En je voorhoofd en haaraanzet zit te hoog, je hebt een lang slank gezicht (dat vleidde me dan wel weer…) en dat is moeilijk foto’s maken, maar het moet echt anders.” Vervolgens legt ze de foto weer onder het rode transparant, de maatvoering voor het fotomatrixmodel 2006 en liet het mij ook nog eens zien. Ja, dat is duidelijk, mijn gezicht past niet tussen de lijntjes…
Het heeft allemaal te maken met een chip in het nieuwe paspoort waarin een gezichtsopname is opgeslagen. Aan de foto die men hiervoor gebruikt worden strenge eisen gesteld en die eisen kan men vinden in de Fotomatrix.

Dus wij maar weer terug naar de andere kant van de stad om nieuwe foto’s te laten maken. Vastbesloten dat we niet gaan betalen voor de nieuwe set foto’s en allerlei scenario’s bedenkend hoe we haar dat duidelijk gaan maken, arriveren we bij Foto Dany. Daar komt de dame al op ons aflopen, als ze ons ziet hapert ze… Was, was ist passiert? In ons beste Duits leggen we uit dat de foto van mij niet goed is en dat ‘ie over moet. De hele scenario’s kunnen we vervolgens uit ons hoofd zetten, want met 100.000 excuses maakt ze gewoon vier nieuwe foto’s en kunnen we opgelucht weer naar de ambassade vertrekken.

Enigszins triomfantelijk leggen we evenlater mijn nieuwe foto’s op de balie. Toch kijkt haar gezicht nog steeds bedenkelijk. Het vertrouwen zinkt me naar de schoenen en ik heb genoeg bureaucratie gehad voor vandaag. Willem heeft tijdens de wandelingen het positieve in me naar boven gebracht en het negatieve eruit gepraat, dus toch blijf ik lachen en die lach wordt evenlater dan toch beloond… Ze zijn goed!

We zijn weer een stap verder! Die ID-kaarten komen er wel en wij hebben weer een ochtendje een hele andere kant van Zwitserland gezien. De reis erheen was prachtig!

Zaterdagochtend openen wij onze brievenbus. Altijd leuk, post. Wat zeg ik? Bijna altijd leuk, post. Dit keer iets minder… afzender: de Nederlandse ambassade uit Zwitserland. Zouden de ID-kaarten nu al klaar zijn? Lijkt ons niet. We openen de enveloppe en een sjaggarijnige Wendy (tsja, we mochten echt niet lachen…) staart ons aan. De foto is teruggestuurd en blijkt toch niet goed!! Hoofd is iets gekanteld, schouders staan niet recht en er wordt niet helemaal recht in de camera gekeken.

Is dat systeem eigenlijk voorbereid op mensen die scheel zijn of waarvan de schouders niet helemaal gelijk lopen?

Quote uit het vorige bericht: “We zijn weer een stap verder! Die ID-kaarten komen er wel en wij hebben weer een ochtendje een hele andere kant van Zwitserland gezien. De reis erheen was prachtig“

We klampen ons maar vast aan het laatste deel van dit bericht, want die ID-kaarten komen er toch niet…!

Aangezien het nu allemaal veel te kort dag is, we geen zin hebben om nogmaals naar Bern te reizen en het nog steeds niet zeker is of we wel een visum nodig hebben voor Zuid Soedan, hebben we besloten de hele aanvraag terug te draaien…

Keep on smiling (behalve op de pasfoto’s…)!!

Gisteren en eergisteren zijn er gevechten uitgebroken in Malakal tussen de SPLA (Sudan peoples liberation army) en de militie onder leiding van majoor generaal Gabriel Tang die in verband staat met de Sudanese gewapende troepen (SAF).

De informatie die we gisteren kregen is dat Gabriel Tang’s troepen twee SPLA soldaten hebben aangevallen en dat een soldaat gedood is en de andere gewond. In reactie daarop namen SPLA troepen gelijk actie en hebben het huis van Gabriel Tang in bezit genomen. Het aantal slachtoffers aan beide kanten is niet bekend. Om de veiligheid te verzekeren van de UN en alle humanitaire personeel in Malakal, heeft de UN iedereen naar een andere locatie gebracht.

De medewerkers van Medair (op dit moment alleen nog maar 3 Keniaanse stafleden omdat de basis in Malakal nog in opbouw is), zaten midden in de situatie waar de gevechten plaatsvonden.

Het goede bericht van een uur geleden is dat het inmiddels weer wat rustiger is geworden in Malakal en dat de 3 stafleden van Medair uit Kenia, die ter plaatse waren in Malakal, inmiddels veilig zijn geevacueerd naar Juba tijdens een overeengekomen staakt het vuren waarbij er vliegtuigen konden landen om de hulporganisaties in veiligheid te brengen.

Andere staf van Medair uit de Upper Nile regio (de regio die we vanuit Malakal gaan ondersteunen en die nu nog vanuit Lokichoggio worden ondersteund) zijn voor alle veiligheid ook geevacueerd naar Lokichoggio in Kenia.

Tot zover de update over de situatie in Malakal. we danken God dat de staf veilig is. Zouden jullie met ons mee willen bidden voor een veilige situatie in Malakal?

——————————-
Officiele bronnen: Medair en Reliefweb

Zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen is er flinke onrust gaande geweest in Malakal. Drie stafleden van Medair zijn geevacueerd en de activiteiten zijn noodgedwongen stop gezet nadat er maandagavond heftige geweerschoten klonken en er een hevige strijd gaande was in de straten van Malakal. De Medair medewerkers konden onderduiken in een compound van de UN voordat ze geschokt, maar niet gewond, konden worden overgevlogen naar Lokichoggio in Kenia.

UN Secretaris-Generaal Kofi Annan is diep bezorgd over deze zaken. Hij omschrijft het als een ernstige schending van de veiligheidsmaatregelen van het vredesverdrag. Kofi Annan verzoekt de regering van Nationale Eenheid en de regering van Zuid Soedan om al het mogelijke te doen om de situatie, die nu relatief kalm is, te handhaven. En hij drukt de hoop uit dat enige verschillen in dit gebied vreedzaam zullen worden opgelost.

Het aantal slachtoffers in Malakal is nog niet bekend. Rapporten lopen uiteen van tenminste twaalf doden tot honderden doden. Laten we hopen dat de eerstgenoemde rapporten dichter bij het aantal zitten.

Malakal is een belangrijke logistieke basis voor Medair, zoals we al eerder hebben gemeld op de website. Het biedt transport en hulp aan Medair’s projecten in Melut en Payuer. Medair werkt al meer dan tien jaar in deze afgelegen gebieden en biedt daar eerste hulp, gezondheidscentra en schoon water bronnen, om deze projecten te continueren en te behouden traint Medair daarnaast de lokale staf.

Medair heeft voor 2007 in de planning om deze vitale services uit te breiden in de omgeving van Melut door het openen van drie eerstelijnsgezondheidszorgunits en een eerstelijnsgezondheids-zorgkliniek.

Medair is diep bezorgd over de recente vijandigheden in Malakal, maar blijft toegewijd om het lijden in deze gebieden te verminderen en te stoppen en hoopt snel deze levensreddende projecten te kunnen hervatten.

Klik hier om op de website van Medair het volledige persbericht te lezen (engels).

Op dit moment kan er nog niets gezegd worden over ons vertrek naar Malakal in Januari. In zes weken kan er veel gebeuren. We zijn ons er nu nog meer van bewust dat situaties in korte tijd totaal kunnen veranderen in Soedan. Ondertussen worden we hier op het hoofdkantoor in ieder geval goed op de hoogte gehouden en is het een kwestie van afwachten hoe de zaken zich verder gaan ontwikkelen. Medair stelt de veiligheid van eigen medewerkers voorop. 

Wij bidden en hopen dat de situatie zal veranderen en de rust en vrede in Malakal zal terugkeren, zodat we de mensen die het zo hard nodig hebben kunnen gaan dienen.

——————————
Andere bronnen: Reliefweb & Reuters 

Na alle berichten over Malakal en de onveiligheid daar, (waar het overigens op dit moment stabiel is en het staakt het vuren nog steeds van kracht is), willen we ook graag een ander verhaal delen. Een verhaal, waarbij we samen hebben meegeholpen aan de vertaling. Het is een verhaal uit Noord Soedan, maar omdat vergelijkbare dingen ook in Zuid Soedan gebeuren, willen we jullie laten zien wat Medair bijvoorbeeld doet aan kennisoverdracht. Lees het verhaal over een trainingsdag in Soedan.

Zeer verrast werden wij deze ochtend met een Nederlands gedicht op ons bureau en allerlei lekkere versnaperingen… Bedankt Sinterklaas!!! Wil de echte Sinterklaas zich bekend maken? Wie o wie heeft aan het Sinterklaasfeest gedacht en heeft ons verrast met volgend gedicht:

Wendy en Willem

Sinterklaas heeft dit jaar wel moeten zoeken
in alle gaten en hoeken
Want waar waren Willem & Wendy nu gebleven
En waarom hadden ze de sint niet even een briefje geschreven
Gelukkig was er een van de pieten zo bijdehand
Die ging eens zoeken in het internetland
En gelukkig vond hij daar heel snel
www.willem-wendy.nl
Zo kon Sint lezen dat jullie naar Zwitserland waren vertrokken
En inmiddels erg bij het werk van Medair betrokken
Niet alleen dat, maar ook dat jullie straks gaan
Voor het grote avontuur in het zuiden van Soedan
Sint vindt het heel dapper van jullie en hoopt
Dat jullie blijven schrijven zodat hij kan lezen hoe het allemaal loopt
Heel veel succes en sterkte daar in het verre land
Met alle muggen, buikloop en kogels bij de hand
Al denkt Sint wel dat het toch allemaal wel goed zal komen
en jullie ergens een plekje in Sudan zullen gaan bewonen
waar het goed en veilig toeven is en waar je kunt ervaren
de locale cultuur, de mensen, het eten en de gebaren
want arabisch is niet makkelijk te leren
dus in het begin zal het niet zo eenvoudig converseren
Sint wenst jullie een hele goede tijd in Soedan
En geniet nog even van een aardigheidje voor dat jullie gaan.

Sint en Piet

Altijd al willen weten…
…wat het geheim van de bananen is?
…hoe je cijfers in budgetten op een andere manier kunt zien?
…Wat je moet doen als je in een mijnenveld terecht komt?
…hoe je om moet gaan met stress?
…hoe een proposal in elkaar zit en Wat een logframe is?
…wat de SAF en de SPLA in Soedan doen?
…wat het gedragsregelement van het Rode Kruis inhoudt?
…wat R&R betekent en hoe vaak je daar mee te maken krijgt?
…wat YIPPs zijn in de geestelijke zin van het woord?
…wat er allemaal kan gebeuren door gebed?
…hoe de omgeving van Malakal er uit ziet op een kaart?

Afgelopen week hebben we een driedaagse HQ briefing gehad en antwoord gekregen op zulk soort vragen. Deze drie dagen hebben wij als zeer waardevol ervaren en een goede voorbereiding op het veld. We hadden de briefing samen met nog zes anderen, drie daarvan gaan ook naar het veld (twee naar de Nuba Mountains in Noord Soedan en één naar Oeganda) en drie anderen komen op het hoofdkantoor te werken. We hebben de laatste avond gezellig afgesloten met een paar echte Zwitserse maaltijden in “Les Brasseurs”.

Onze huisgroep (een groep waarmee we één keer in de twee weken bijbelstudie hebben gedaan) was uitgenodigd door Elaine om bij haar te komen eten. De reis naar Elaine was een heel avontuur…

Jérôme en Nadia kwamen ons halen, onderweg kregen we in één keer een weersverandering: sneeuw & de daarbij behorende file. We besloten om vanaf Montreux per trein verder te gaan want Elaine vertelde ons dat we echt sneeuwkettingen nodig hadden om bij haar te komen. Onderweg in de antieke regiotrein (de deur moet je zelf nog opendraaien met een draaimechanisme) merkten we nog niet veel van het sneeuwkettingenverhaal, behalve wat zepige sneeuw op de wegen en wat getik tegen het raam van hagel, maar toen we aankwamen in Les Avants lag er een dik pak sneeuw en een sneeuwballengevecht was onvermijdelijk.

Met tintelende handen en een verfrist gezicht kwamen we vervolgens in het gezellige “museum” van Elaine. We zeggen museum omdat er overal wel wat te zien viel. Een antieke kalender, een antieke bank, een boom als lamp, een karaf zo groot als een biervat maar dan bedoeld voor wijn, allerlei potjes, prachtige bloemen op het balkon, een bemoedigend vers aan de muur, beschilderde chinese wijnglazen en noem maar op… Na een aperitief met wijn uit Pennsylvania (waar zij geboren en getogen is), werden we uitgenodigd om aan tafel te komen… daar stond een “Mongolese hot-pot“, nog nooit van gehoord en van gegeten, maar zó gezellig en lekker. Je hebt een pot met een bijna kokende bouillon, daar worden allerlei groenten ingedaan en dan pak je je “visnetje”, daar doe je wat zalm in of kipfilet (of lam, dat gaat er van origine in) of wat dan ook en koken maar… vervolgens vis je er wat groenten bij en je hebt een heerlijke maaltijd!

Toen we uiteindelijk onze laatste trein gemist hadden en om 2 uur ’s ochtends weggingen om door Elaine naar Montreux gebracht te worden (waar de auto van Nadia en Jérôme stond) lag er minstens 40 centimeter sneeuw. We moesten de auto van Elaine uitgraven en duwen om uit de prachtige witte laag te komen. Wat een avontuur. Zoveel sneeuw hadden we nog niet gezien in Zwitserland. Geweldig!

Nadat Medair op 29 november haar staf uit Malakal had geëvacueerd is Medair nu toch, ondanks de aanhoudende veiligheidsproblemen, teruggekeerd naar Malakal met een emergency Watsan-team (water en sanitatie). De 200.000 inwoners lopen momenteel een verhoogd risico op een grote cholera uitbraak. Samen met Unicef heeft Medair het plan om twee mobiele watersystemen op te zetten, die in staat zijn om tot 80.000 liter schoon water te leveren.

Zoals je aan de gezichten kunt zien hebben we gisteren voor een ultieme verrassing gezorgd… We zouden 22 december naar Nederland terugkomen, maar dit hebben we verzet naar een week eerder, echter wel zonder onze ouders en broers te informeren. Gerbranda & Schelte zaten in het complot! Zij hadden hen uitgenodigd om bij hen te komen eten en vervolgens te praten over ons afscheidsfeestje op 12 januari. Wij waren ondertussen opgehaald van het vliegveld en zaten verstopt in de gangkast en toen iedereen gearriveerd was (na 45 min. in de gangkast te hebben gezeten…) belden we aan, we hoorden Gerbranda zeggen: “Dat zal de chinees wel zijn”… maar ondertussen kwamen wij dus heel grappig binnen lopen en klikten we deze foto af. Dat zorgde voor hilarische kreten, traantjes van emotie en stevige knuffels. Dit hadden ze nooit verwacht! Maar we zijn er echt weer!!!

Na de afgelopen weken allerlei afscheidsetentjes te hebben gehad, was het donderdag tijd voor een apéro (afscheidsborrel). Bijna iedereen kon aanwezig zijn, heel bijzonder. Bij Medair is het gebruikelijk dat degene die weggaat de borrel regelt in plaats van andersom, dus wij zijn flink aan de slag gegaan, zo hadden we onder andere gehaktballetjes met satesaus gemaakt (dat kennen ze daar echt niet en vonden ze o, zo lekker!), allerlei soorten fruit, pepernoten en noem maar op. Ook hadden we een gedicht gemaakt die we hebben voorgedragen. We kregen een mooie speech van de CEO, waar we dankbaar aan terugdenken en konden zo onze tijd bij Medair in stijl en gezelligheid afsluiten.
Daarna werden we door Jérôme en Nadia nog getrakteerd bij een bomvol, maar uiterst knus Mexicaans restaurant en ’s avonds in bed mijmerden we nog even na over de afgelopen zeven maanden die als in een stroomversnelling voorbij zijn gegaan. We zijn klaar voor een periode van rust, tijd nemen voor familie en vrienden en afscheid nemen in Nederland en kijken uit naar wat komen gaat in Zuid-Soedan!

Of in het Soedanees: Wilujeng Natal Sareng Warsa Enggal!
Of in het Arabisch: I’D Miilad Said ous Sana Saida!

We danken God voor wat Hij ons heeft gegeven…

Graag nodigen wij je uit voor ons afscheidsfeestje op 12 januari 2007 (4 dagen voor vertrek naar Zuid Soedan). Als je ook komt, mail dan even naar thuisfrontww@gmail.com.
Klik hier om de uitnodiging te zien.

In ons bericht van 10 mei 2006 hebben we uitgelegd waar deze afkorting voor staat. Inmiddels heeft de TFC al veel voor ons kunnen betekenen tijdens onze tijd in Zwitserland, met name op het gebied van gebed en bemoediging. Daarnaast zijn we heel blij dat ze dit voor ons blijven doen als we straks in Soedan zitten.

We hebben afscheid genomen van Philip & Jeannet die een sabbatical year hebben, maar mochten ook twee nieuwe leden verwelkomen en wel Marco (broer van Wendy) en Nel (oudste uit onze gemeente). Lees hier meer over waarom ze bij de TFC zijn gekomen.

Afgelopen zondag 7 januari hebben we een fijne tijd gehad met elkaar waarin we terugblikten op onze tijd in Zwitserland, vooruitkeken naar onze tijd in Soedan en met elkaar gebeden hebben. TFC… Bedankt!

We zijn nu alweer een paar weekjes terug en genieten van de tijd die we met onze beide ouders hebben. We worden regelmatig gevraagd of we zin hebben om nog even langs te komen of een hapje komen eten. Dit vinden we superleuk en gezellig, maar we hebben bewust niet zoveel afspraken ingepland om ook echt even dingen te kunnen regelen, tijd met onze ouders te hebben, maar ook tijd met elkaar, want privacy zal het komende jaar op een laag pitje staan.

We vinden het natuurlijk het moeilijkste dat we straks een jaar onze familie en vrienden moeten missen, maar het heeft ook zo z’n voordelen op familiegebied. Zo willen bijvoorbeeld onze ouders ons nog even extra goed laten weten dat ze van ons houden en dat we het bij hen altijd heel goed hebben gehad en nog steeds hebben! We worden dus volgestopt met al onze lievelingskostjes, de was wordt gedaan, de boodschappen worden gedaan… noem maar op! Wij maken hier natuurlijk dankbaar gebruik van!

Ook zijn we nog een paar weekendjes weg geweest. Allereerst zijn we tijdens het weekend van Oud en Nieuw heerlijk een weekendje naar een hotel in Zutphen geweest samen met Guido en Karin. Lekker (tafel)tennissen, zwemmen, hartenjagen, rummicuppen (?), kletsen, eten, genieten van het vuurwerk en goede momenten delen. Het was heerlijk! Het weekend erna zijn we naar Delft geweest, waar we in de watten werden gelegd door Schelte en Gerbranda! Ook hier was het alleen maar gezelligheid en lekker eten en ondertussen konden we eens even de stad Delft gaan verkennen waar onze zus straks na haar trouwerij in mei zal gaan wonen.

Echt even een avondje uit met beide ouders, niet hoeven koken en gezellig bijkletsen, dat hebben we laatst gedaan bij O’ Sole Mio. Wij hebben genoten van de gastvrijheid van onze gastheer Antonio in dit restaurant. Als klap op de vuurpijl had hij champagne geregeld omdat hij wist dat we niet lang meer in Nederland zouden zijn en bracht hij een toost uit op onze tijd in Soedan. Antonio bedankt!

Wij hebben elkaar de afgelopen tijd, maar ook in Zwitserland, erg veel gezien, toch waren we weinig met z’n tweeën. Daarom zijn we afgelopen woensdag eens even heerlijk met z’n tweetjes naar het Sanadome in Nijmegen geweest. Puur genieten van elkaar, de diepe en gezellige gesprekken, de sauna, het stoombad, de verschillende whirlpools, het verwarmde buitenbad, de douches met scrubzout en na afloop een heerlijk zacht huidje!

Ook al komen we dus dagen en weken te kort om met iedereen af te spreken. We hopen jullie te zien tijdens ons afscheidsfeest en dan zijn we wat ons betreft… klaar om naar Soedan te gaan!

Vrijdagavond was het dan zo ver, tijd om afscheid te nemen. Het woord “feest” was daardoor misschien niet helemaal op zijn plaats, maar we hebben een prachtige avond gehad. Er waren zoveel mensen gekomen en daarvoor zijn we heel dankbaar. Ook jullie overweldigende support voor Medair is fantastisch! Honderden euro’s werden gedoneerd aan Medair Zuid Soedan… waarvoor heel erg bedankt! Daarnaast natuurlijk bedankt voor al jullie bemoedigingen, lieve woorden, mooie boekjes en noem maar op. Het was uiteindelijk echt een feest, wel een met traantjes, maar dat hoort er bij. Afgelopen zondag hadden we een afscheidsdienst in onze gemeente. Ook dit liep zo mooi! Er werd voor ons gebeden en met Psalm 21 in ons achterhoofd kunnen we dinsdag met een gerust hart op weg naar Nairobi…

… maar na afscheid te hebben genomen van onze familie duurde de reis naar Nairobi langer dan verwacht! De reis naar London Heathrow begon met een vertraging van 10 minuten, niets aan de hand dachten we nog, maar uiteindelijk waren er ook op Heathrow geen bussen beschikbaar om ons naar de terminal te brengen, wat resulteerde in een vertraging van 45 minuten. Toch werden we aangemoedigd om hard te gaan rennen naar de gate om onze vlucht alsnog te halen, maar helaas… de gate was al gesloten en we mochten niet meer naar binnen! Om een lang verhaal kort te maken kwamen we uiteindelijk in een fancy hotel terecht op kosten van British Airways en konden we de volgende morgen om 10.05 uur alsnog vertrekken. Daar genoten deze noodhulpverleners van Business Class… ooit zulke “luxe” noodhulpverleners gezien? Door alle vertraging waren we opgewaardeerd… de vlucht naar Nairobi verliep perfect. ’s Avonds werden we opgepikt door twee Medair-medewerkers en konden we om 0.30 uur lekker ons bedje induiken. De volgende ochtend was het weer vroeg op voor een tweedaagse security training… deze training ging van informatie over mijnen en andere explosieven tot kennis maken met de bevolking en bewustwording van gevaren tot het maken van een tekening. Perfect om dit te hebben voordat we naar Malakal gaan.
Nu heerlijk weekend vieren met een zonnetje, vogels, apen in de tuin en… tsja… nu is het nog puur genieten moeten we zeggen. Net een soort vakantie.

Vanaf maandag hebben we een briefing over Nairobi, dan vliegen we vrijdag waarschijnlijk naar Lokichoggio om daar een gedetailleerde briefing over Malakal te krijgen en te starten met de eerste werkzaamheden… 

Het lijkt net alsof we in een droom zitten, misschien een film zijn binnengestapt, de wereld van The Constant Gardener, maar ook alle herinneringen van onze training met Medair (ROC) komen weer boven. Het is onbeschrijfelijk. Datgene wat we hebben uitgesproken tijdens onze presentatie en wat steeds in onze gedachten is geweest wordt nu werkelijkheid. Maar we hebben ons nog zoveel minder kunnen voorstellen dan we nu daadwerkelijk beleven. Lokichoggio is een aparte plaats, die eigenlijk alleen maar bestaat vanwege de hulporganisaties. Hoe klein Lokichoggio ook is, het heeft een internationale luchthaven waar vliegtuigen volgeladen met hulpgoederen constant landen en opstijgen.

Op onze reis naar deze luchthaven zien we dat het regenseizoen al weer lang achter de rug is en de zon haar sporen nalaat. Het is dor en droog, hier en daar wat struiken sieren het toneel, afgewisseld door stenen en verder eigenlijk niets. Pas als we daadwerkelijk vlakbij de luchthaven aankomen  zien we tukuls, geiten, de rivier en mensen.

Toeristen zie je hier niet of nauwelijks, de Lonely Planet vond het dan ook niet nodig haar naam te noemen. Het feit dat hier mensen leven en niet alleen op doorreis zijn schokt me. Je ziet allerlei kreten op hun bouwsels staan met de bedoeling om iets te verkopen, maar wat ze nu precies doen… buiten de paar herders die je echt een kudde geiten ziet hoeden… ik weet het niet! Ik denk dat het woord overleven hier meer van toepassing is dan leven! Sommige mensen dragen de traditionele kledij en dit is fantastisch, er gaat een soort trots uit van de Turkana (dat is de naam van de stam waarvandaan de meeste mensen komen). De vrouwen dragen zoveel mogelijk kettingen om hun nek en soms vraag je je echt af hoe ze deze kettingen er allemaal om hebben gekregen. Sommige mannen dragen een groot laken om zich heen en houden traditioneel een stok in hun hand, met een uitsparing aan het eind die soms ook als stoel kan dienen. Voor de vrouwen misschien niet toegestaan, maar de mannen dragen het wel… een minirok! Het zijn bijzondere, maar ook prachtige mensen, ik hoop dat we de mogelijkheid krijgen om ze een keer te “spreken”. De eerste woorden swahili zijn geleerd, maar het schijnt dat de Turkana ook nog hun eigen taal hebben. we hopen binnenkort zelf een keer rond te lopen in het dorp, overdag is dit niet gevaarlijk en kan dat gewoon, al ben je als blanke constant een punt van aandacht en wordt er Mzungu, mzungu (wat “blanke” betekent) geroepen.

Vanochtend zijn we naar een kerkdienst geweest. Er zijn hier tientallen verschillende diensten, de een meer traditioneel, de ander wat charismatischer, weer een ander een combinatie van verschillende invloeden. Wij zijn naar een traditionele Anglicaanse kerk geweest, samen met twee van onze Keniaanse collega’s van Medair. Het was een fijne dienst. 70% in het engels en 30% in Swahili. Een klein meisje was zeer onder de indruk van Willem en had haar handje al aan het begin van de dienst in de zijne geklemd. De dienst ging over de roeping van de discipelen en het feit dat ze alles achterlieten om Jezus te volgen. Vol passie werd er gesproken over wat dat voor ons betekent. Wij zijn er vol van en hopen de liefde die God diep in ons legt, te mogen uitstralen naar de mensen hier en straks in Soedan.

We zijn inmiddels met ons werk begonnen. Er liggen veel, heel veel uitdagingen op ons te wachten. Onze werkdagen zijn in ieder geval de komende maanden volledig gevuld en we hoeven ons niet te vervelen, dat is duidelijk. Van IT-processen stroomlijnen, tot rapporten voorbereiden, opslagplaatsen bezoeken, T-shirts laten bedrukken met Medair logo en ‘t werk wat we doen daarmee “samenvatten”, verhalen schrijven, e-mail-mogelijkheden verbeteren en noem maar op. Binnenkort zullen we ook hier wat meer van vertellen.

’s Ochtends gaan we rond een uur of 6.30 uur ons bed uit. Dan is het hopen dat er een klein beetje druk op de douche staat, want het komt ook wel eens voor dat je je heerlijk ingezeept hebt en ineens de druppels minder worden en de douche er vervolgens gewoon mee stopt. Dan hoor ik in het “mannengedeelte” nog zacht wat water lopen en denk ik… tsja, we kunnen niet altijd allemaal tegelijk water krijgen… Geduldig wacht ik in mijn hokje op wat volgende druppels water, want wij hebben tenminste nog stromend water hier en dat ervaar ik als een enorme luxe. Soms klettert het water er ook achter elkaar uit en denk je: dit is mijn mogelijkheid om mijn haar te wassen en daar maak je dan ook dankbaar gelijk gebruik van. Warm of koud water is niet te kiezen, maar als je ’s avonds gaat heb je kans dat je warm water krijgt omdat het aardig heeft staan op te warmen en als je ’s ochtends gaat, dan hoor je verschillende mensen jodelen omdat het ineens toch wel voelt als een aardige koude douche. Maar het verfrist beiden en daar gaat het om, want zweten doe je hier, liters! Vandaag is het een warme dag, meer dan 50 graden (in de zon dan wel… maar toch…) wordt gezegd, ik geloof ze meteen. Wij hebben gelukkig aardig wat aan de temperatuur mogen wennen en hij ging geleidelijk aan omhoog. Vandaag staan er nauwelijks wolken aan de lucht en is binnenzitten de enige echte mogelijkheid om een stukje koelte van de “ventilatoren” mee te pikken. In de “ERT” (gezamenlijke woonkamer zeg maar) is er zelfs airconditioning en daar zit ik nu dan ook heerlijk met mijn laptopje dit verhaal te typen.

Ons eten staat drie keer per dag klaar in een van de restaurants voor de NGO’s. We kunnen kiezen uit drie verschillende restaurants en wisselen dat dan ook af, de “doorgewinterde Medair-medewerkers” weten precies op welke dag we waar moeten zijn en we volgen hen dan ook trouw. Er is iedere dag van de week iets anders, maar dan week in, week uit hetzelfde. Dus de eerste week heb je veel afwisseling, maar na een paar weken wordt het wel wat eentoniger, maar voorlopig zijn wij nog heel blij met deze luxe en genieten wij ten volle van deze maaltijden! We ontbijten voordat we om kwart over acht samen met “devotions & worship” starten. Het ontbijt kan bestaan uit fruit en amerikaanse pannenkoeken, maar ook uit een (het zij blauw - pa en ma, hier komt die eierkoker wel goed van pas) gekookt eitje, corn flakes, aparte broodjes of salade. Persoonlijk doe ik hier aan hoe we in Nederland zouden moeten eten, (Ontbijten als een keizer, lunchen als een koning en avondeten als een bedelaar). Dit gaat niet in alle gevallen op, want soms heb je een barbecue of pizza en dan gaat er ook ’s avonds lekker wat in! Maar over het algemeen neem ik ’s middags en ’s avonds meestal alleen wat groenten, aardappeltjes of rijst en laat ik het vlees voor wat het is.

Ons is verteld dat het eten in Malakal echt grotendeels bestaat uit rijst met bonen (ik wou dat dat m’n lievelingskostje was), dus ook hier genieten we weer met volle teugen van de variatie die we nu nog hebben.

Gisteravond gingen we eten in een restaurant dat net buiten ons kamp in een ander kamp zit, onderweg kwamen we de eerste vormen van armoede weer tegen. Verschillende kinderen roepen “hello, hello, mzungu, I’m hungry, do you have shillings for a banana?” Dat is iets wat ik heel moeilijk vind en wat echt nog een plekje moet krijgen van hoe te reageren. Ik geef ze antwoord, maar ik weet ook dat ik ze nu niets aan geld of goederen kan geven omdat er de volgende keer dan 45 kinderen zullen staan en ik niet aan hun wensen kan voldoen. Maar ik kan ze aandacht geven en dat doe ik dan ook. Sommigen negeren ze omdat ze anders mee blijven lopen en “nee” is natuurlijk “nee”, maar dat hebben ze nog niet zo goed begrepen. Dit is iets wat ik het allermoeilijkste vind, dat we ze niet allemaal kunnen helpen. En het mededogen die ik voel als ik ze zo zie lopen in hun vieze kloffie en met hun bonige lijfjes. Dat heeft tijd nodig en het nare gevoel zal denk ik nooit helemaal verdwijnen, maar daarom zijn we immers ook hier…

We zien vogels in de meest bijzondere kleuren, af en toe zit er een verdwaalde aap in een boom. Sprinkhanen springen, of eerder gezegd vliegen voor je uit als je over de dorre grond loopt. Je moet goed kijken waar je loopt, niet zozeer voor het aantal enge beesten wat hier zit (dat valt wel mee), maar meer omdat hier heel veel doornen-bomen staan en ik kan je vertellen, dat zijn andere dorens dan ik in Nederland gewend ben! Dit zijn gewoon vlijmscherpe naalden die dwars door de bodem van je schoenzolen heen gaan! Ik ben gewaarschuwd toen een doorn op een haartje na dwars door m’n slippers heen, m’n kleine teen net miste.

We zullen waarschijnlijk nog wel een paar weken in Lokichoggio blijven, Francis (onze teamleider) gaat dinsdag naar Malakal om daar verdere voorbereidingen te treffen. De VN heeft aangegeven dat er nog meer veiligheidsmaatregelen moeten worden genomen voordat er meer dan 2 a 3 mensen de Medair compound mogen bewonen. Dat gaat Francis dus samen met twee Keniaanse medewerkers verzorgen. We kunnen in principe ons werk ook vanaf elke lokatie doen, dus dat is geen probleem, maar we kijken er wel naar uit om straks ook uiteindelijk in Malakal terecht te komen.

Het is een lange blog geworden, met veel over de omgeving, onze gevoelens en minder over wat we hier daadwerkelijk doen, maar dit omdat we jullie ook willen laten kennismaken en een beetje een gevoel willen geven wat het is. Het is fantastisch, soms ook moeilijk, maar een beleving die we niet willen missen! Foto’s volgen binnen een paar dagen…

In onze vorige post vertelden we dat we tijdens het wandelen goed moeten uitkijken voor de vlijmscherpe doorns want met de enge beesten valt het wel mee. Tenminste, dat dachten we… Nog diezelfde avond lopen we na een lekkere maaltijd vrolijk terug naar ons slaapvertrek over een zanderige onverlichte weg. Net voordat Wendy de volgende stap zet ziet ze voor haar voet een hagedis op de grond. Ach, hagedissen zijn hier volop aanwezig dus zonder er bij na te denken lopen we door. Toch steekt de twijfel op “Het was een lange slanke hagedis, wacht eens, Was dit niet een ….”. We kijken achterom en ja hoor, we zien een kleine slang, zo’n dertig centimeter lang. Uiteraard willen we die even van iets dichterbij bekijken, niet te dichtbij natuurlijk want we weten dat er veel gevaarlijke slangen in Afrika leven. Het dier voelt zich bedreigt en begint enorm te sissen en aanvalspogingen te doen. Tijdens onze security training is ons geleerd om slangen altijd te doden en vervolgens te verbranden (mochten er eitjes aanwezig zijn). Ik zoek een grote steen uit en mik deze precies op z’n kop. Na drie keer gegooid te hebben en nadat de stuiptrekkingen volledig gestopt zijn doen we de slang in een zakje en laten hem aan onze teamgenoten zien. Wat blijkt, Dit was een baby Puff Adder, een van de dodelijkste slangen in Afrika waar geen tegengif voor beschikbaar is. En waar een baby Puff Adder is, is ook een big mama aanwezig. Wij lopen in het vervolg elke avond met een zaklamp in de hand en dragen gesloten schoenen.

PS. We hebben ook al wat foto’s geplaatst op de site. Helaas staan sommige foto’s er dubbel op, wat komt vanwege de trage internet verbinding die regelmatig time-outs geeft. Jaja, een leuke uitdaging voor Willem inderdaad

Iedere morgen leren we weer een nieuw woord in Swahili, althans,… we krijgen een nieuw woord te horen en proberen het te onthouden. Over een half jaar zijn hier ook een aantal Kenianen die een aardig woordje Nederlands spreken, want het is een uitwisseling van woorden. Een swahili-woord in ruil voor een Nederlands woord…
We willen jullie deze prachtige taal (waarbij je de dingen schrijft zoals je ze zegt) niet onthouden en willen onze pas geleerde woorden graag met jullie delen…

Als je iemand tegen komt zeg je “habari” (hallo), je krijgt dan meestal als antwoord “nzuri” (goed).
Je kunt ook vragen “hujambo?” (hoe gaat het?), dan krijg je meestal als antwoord “sijambo” (het gaat goed), je kunt vervolgens vragen: “Je wewe, hujambo?” (En jij? Hoe gaat het met jou?).
Een woord wat we hier vaak horen is “sawa” (oke) en als je iemand bedankt zeg je “asante sana” (heel erg bedankt).
Ja en nee is respectievelijk ndio en hapana.

Tot zover de taalles voor vandaag. Morgen overhoring! Nou oke, nog eentje dan om het rijtje nog even op een mooie manier af te sluiten… Mungu akubariki (Gods zegen).

Gisteren was het de dag van mijn rijtest… maar je had je rijbewijs toch al? Ja, maar als je naar een vreemd land gaat en aan de verkeerde kant van de weg moet rijden en je te maken hebt met een gebied waar niet zoveel asfalt-wegen zijn, maar wel heel veel kuilen, stenen, zand, modder, stof etc., moet leren “off-road-rijden” zeg maar… dan kan een rijtest geen kwaad!!

Helemaal niet als het voor kan komen dat je in het veld in een grote Toyota Hilux 4×4 van Medair moet rijden! Dus, daar ging ik dan! Ondanks dat Willem me al een paar dingen had verteld, omdat hij vorige week de rijtest al had gehad en met vlag en wimpel is geslaagd, vond ik het toch best spannend!

Na wat checks van de wagen, stap ik uiteindelijk wat onzeker in de auto. Mijn twee (!) Keniaanse leraren (Lynus & Emmanuel) zijn super, dus daar ligt het niet aan! De eerste kuilen en hobbels bevinden zich al binnen ons kamp, maar als ik merk hoe makkelijk het bakbeest die “obstakels” neemt, begin ik me al veel gemakkelijker te voelen, nu nog door de gate… ze openen altijd maar een kant van het hek en dit bakbeest past er met zo’n 10cm speling, maar net tussendoor. Dat gaat goed, ik voel me steeds meer op m’n gemak en het links rijden gaat eigenlijk ook als vanzelf…

Onderweg raak ik onder de indruk van wat ik zie en ik voel me meer en meer ontspannen. Ik doe een rijtest, maar ondertussen geniet ik zo van de plek waar ik ben. Ik ben uit het kamp (weer in de “echte wereld”), bevind me midden tussen de locals die “mzungu” naar me roepen en ons nakijken. Ik voel me goed tussen deze mensen, dit is echt de plek waar we moeten zijn. Ik voel wederom een enorm mededogen, zoals ik al in een eerder verhaal aangaf en mijn hart springt op als ik evenlater vraag wat die grote menigte niet ver van ons vandaan aan het doen is. Lynus legt uit dat er een voedseldistributie gaande is. Ik ben heel blij om te zien, dat ook hier in dit gebied hulp wordt geboden. De kinderen die langs de weg lopen, zijn zo enthousiast als ze een Mzungu zien, als je stapvoets rijdt, komen ze met je mee gelopen en stellen ze je allerlei vragen als: Who are you? Where you come from? Hello, hello… Het liefst was ik even gestopt om met ze te praten, maar goed, dat doe je niet onder een rijtest, dus ik zwaai naar ze en groet ze in Swahili en rij weer verder.

Na veel kuilen, hobbels, heuvels en stenen vragen Lynus en Emmanuel me te stoppen. Ze gaan zelf uit de auto en laten me een fourwheeldrive-test doen. Wauw, wat een systeem. Daarna zeggen ze me dat ik even een stukje alleen moet rijden, dan moet omkeren en even lekker gas moet geven en dan op het moment dat zij stop zeggen, moet ik accuut stoppen. Geen probleem. Dat was gaaf, dat wil ik nog een keer. Zij vinden het best en dit keer rij ik de andere kant op. Alleen was ik een klein beetje vergeten dat er een kleine bocht in de weg zit, waar een kuil in zit, waar ik dus met vol gas doorheen rij. Spinnende banden, de auto draait van links naar rechts en weer terug en na verschillende manoevres kom ik uiteindelijk dwars op de weg te staan…

Een zucht ontsnapt m’n keel, maar ik voel me eigenlijk heel ontspannen, het ging ook te snel om me druk te maken, ik was meer bezig om de auto een beetje op de weg te houden en nu ik uiteindelijk nog steeds op vier wielen op de weg sta, ben ik gewoon blij en opgelucht. Lynus & Emmanuel zijn blij dat ik rustig ben gebleven en op de een of andere manier de auto op de weg heb weten te houden. Vanaf nu noemen ze me de “Safari Rally Driver”… geslaagd, dat wel! Als “perfect female driver”, ik weet niet of dat nu een compliment is of ik nu perfect in het plaatje pas van “vrouwelijke rijstijl”…

Vandaag zijn we gaan wandelen buiten het kamp, we besloten om linksaf te gaan, rechts uit het kamp ga je “downtown Loki” in, links kom je langs een paar andere kleine dorpjes en kampen. Rechts loop je grotendeels over een asfaltweg, die niet lijkt te passen in de rest van het straatbeeld. Wij kiezen dus links, de weg van stof, scheuren in de grond, dorens, kuilen, hobbels en struiken. We zien de meest mooie mensen voorbij komen. Als je ze groet in hun eigen taal, zijn ze onder de indruk en groeten ze je vriendelijk terug. Ze staren je na omdat je blank bent en opeens zijn we weer het middelpunt van belangstelling. We staan af en toe stil om een foto van de omgeving te maken en dan staan er al snel meer mensen om ons heen. Toch kunnen we niet makkelijk foto’s van mensen maken, met name de mannen willen niet dat ze op de foto worden gezet en wij weerhouden ons er dan ook van omdat we de waardigheid van deze mensen in ere willen houden.

Verderop wordt de weg steeds minder goed en het land uitgestrekter, de geuren die ons tegemoet komen spreken boekdelen. Hier zijn geen toiletten, maar doen de mensen hun behoeftes langs de kant van de weg, vermengd met de verzengende hitte doet het ons nadenken over de situatie waarin deze mensen leven. We lopen verder en stoppen net bij de rivier (die nu nog droog staat), voor een dorpje wat later Lopiding blijkt te heten. Daar ontmoeten we heel veel kinderen, eerst nog een beetje verlegen, onwennig, maar wel heel nieuwsgierig. Wij wisten zelf ook niet zo goed wat we met de situatie aan moesten, we zagen hun vieze kleren, de omgeving waarin ze liepen en kwamen daar ineens binnenwandelen als twee mzungu’s. We raakten vol van wat we zagen, we konden hier niet zomaar doorlopen, we moesten daar even gaan zitten. We hadden dan wel niets bij ons aan materialen of aan eten wat we uit konden delen, maar we hebben wel onze liefde, tijd en aandacht die we kunnen geven, dus dat was wat we deden. We gaven ze de aandacht die ze zo graag willen. Ze vinden het geweldig om onze blanke huid aan te raken, om te kijken of ze die gekke kleur er af kunnen wrijven. Lachen om de foto’s op onze digitale camera die wij van ze hebben gemaakt. Ze kunnen minutenlang naar deze foto’s kijken en er over praten en met hun vingertjes het scherm aanraken om te kijken of ze het aan kunnen raken. Ze praten met ons in hun eigen taal, ze zitten op onze schoot en houden onze hand vast.

 
Een jongen van acht, zijn naam is Ray, begint met Willem te praten, hij had engels op school geleerd en hij klinkt erg wijs voor zijn leeftijd. Hij is bezorgd om het dorp waar hij woont en spreekt daarover met ons. Hij wil dat we foto’s nemen om deze aan de buitenwereld te laten zien, om ze om hulp te vragen. Dit is een roep om hulp, niet voor hem alleen, maar voor zijn dorp. Zijn dorp, waar een ziekenhuis is, maar waar de meeste mensen niet heen kunnen omdat je daarvoor moet betalen, waardoor veel mensen uit zijn dorp nog steeds doodgaan aan ziektes die met medicijnen makkelijk te bestrijden zijn. Er zijn nog steeds veel kinderen in zijn dorp die niet naar school kunnen omdat ze inschrijfgeld moeten betalen, maar dat geld niet hebben.

Zijn verhaal raakt ons en we bidden voor Ray en het dorp waarin hij woont, dat God tegemoet zal komen aan hun nood en dat wij de kleine dingen die we hebben mogen geven, onze compassie, onze tijd en onze liefde…

Klik hier voor meer foto’s.

We werden verrast met een “parcel” (pakketje) afgelopen week vanaf het hoofdkantoor Zwisterland. Sandra (Marketing HQ) en Annemarie (kantoor NL) hadden iets heel leuks samengesteld. We kregen satesaus om de bonen en de rijst in Malakal straks af en toe een Nederlands smaakje te kunnen geven voor de afwisseling. We kregen lieve kaartjes met een leuke groet en stickers, balonnen en snoepjes om uit te delen aan de kinderen.

Hier hebben we vandaag gelijk gebruik van gemaakt… lees ons verhaal van ons tweede bezoek aan Ray en het dorpje Lopiding en bekijk de prachtige foto’s. Veel van de kinderen in Lopiding lopen nu trots met prachtige “glim-plaatjes-oorbellen” (leuke stickers, die je daarvoor kunt gebruiken) rond.

Sandra & Annemarie bedankt! Dit was een echte verrassing!

Er zit alweer een werkweek op. De tijd gaat zo snel, dat we ons soms afvragen of hier wel evenveel minuten in een uur zitten of evenveel seconden in een minuut. Het is hier twee uur later dan in Nederland, maar verder lijkt de tijd toch gewoon echt hetzelfde weg te tikken. Er is zoveel werk te doen en ook zoveel leuk werk dat de tijd voorbij vliegt.

We zijn zo gezegend! De taken die we krijgen zijn op ons lijf geschreven en het is net alsof we dagelijks onze hobby op grote schaal kunnen uitvoeren. Willem heeft afgelopen week de eerste procedures geschreven en is bezig met een e-mailmigratie, verder krijgt hij dagelijks allerlei “ad-hoc” uitdagingen, waar hij blij van wordt! Wendy heeft alweer verschillende rapportages uitgewerkt, een interne nieuwsbrief in elkaar gedraaid, die vanaf nu maandelijks gaat uitkomen en is bezig met verschillende visibility-projecten. Kortom… genoeg te doen.

Het weekend (van 1 dag) besteden we graag aan het bezoeken van de lokale bevolking, en/of het bezoeken van een kerk en een beetje uitrusten. We zijn vandaag weer naar Ray geweest in Lopiding, zijn dorp. Ray was eerst nergens te bekennen dus begonnen we een “gesprek” met wat “lokale dames”, het is bijzonder te merken hoe innovatief je wordt met dingen uitbeelden. Ze wilden eerst helemaal niet op de foto, maar toen we wat verder hadden gepraat en wat balonnen hadden uitgedeeld aan de kinderen, kwamen ze wat losser en hebben we weer heel wat mooie foto’s kunnen maken, die je uiteraard weer hier kunt bewonderen… We hadden ook wat zeepjes meegenomen en als je ziet hoe blij ze daarmee zijn… dat is geweldig! Dus… sparen maar mensen!! In mei, als we terug naar Nederland komen, hopen we een hoop spulletjes (zoals zeepjes, pennen, kleurpotloden, gummetjes, stickers etc. etc.) mee te kunnen nemen vanuit Nederland. Het zou geweldig zijn als jullie hier ook aan mee kunnen werken en dingen kunnen verzamelen! We mogen beiden 40 kilo mee, dus dat zit wel goed…

Evenlater hadden we wat uitgeprinte foto’s aan wat kinderen laten zien en een van hen herkende Ray en wist wel waar hij was, dus hij toonde ons de weg en ja hoor, daar kwam Ray al aangelopen, met een big smile op zijn gezicht omdat we waren teruggekomen. Wat een beetje liefde en aandacht al niet kan doen. Hij vroeg ons of we met de mensen van Medair hadden gepraat over de nood die ze ook in Lopiding kennen, we antwoordden dat we dat inderdaad hadden gedaan, maar dat Medair niet overal tegelijk kan zijn en op zoek gaat naar de meest vergeten gebieden in nood. Hij vroeg wat we in Soedan deden en heel begrijpelijk knikte hij toen “ja”… (net alsof hij wou zeggen… die nood klinkt nog hoger). En hij antwoordde dat we inderdaad niet overal tegelijk konden zijn, maar dat hij het wel fijn zouden vinden als we aan zijn dorp bleven denken en dat we proberen te doen wat we kunnen. Het is zo fijn dat hij engels heeft geleerd en nog aan het leren is, zo konden we naast met hem praten, ook wat contact krijgen met de andere kinderen… toen de kinderen hoorden dat we uit Nederland kwamen begonnen ze allemaal legendes uit de voetbalwereld te noemen… Cruijff, Van Basten, Koeman, Van Nistelrooy, Van der Sar en noem maar op… geweldig! Toen ik zei dat Van der Sar een goeie keeper was en ik een beetje nadeed wat een keeper doet, moesten ze heel hard lachen. Van der Sar staat toch iets hoger in het vaandel, dan mijn pogingen om iets uit te beelden… maar wat is er mooier dan van die twinkelende oogjes en lachende gezichtjes? Daaarvoor wil ik mezelf wel even voor schut zetten…

Een duidelijk cultuurverschil is het feit dat tieners, die een stukje met je mee teruglopen, gewoon ineens je hand pakken en dan hand in hand met je verder lopen… dat voelt heel erg tegen onze eigen natuur in, wat dat betreft zijn we maar “afstandelijke Hollanders”. Je doet dat in Nederland wel met jonge kinderen, maar zodra ze de 8 gepasseerd zijn voelen ze zich daar veel te “groot” voor! In Nederland doen we dat eigenlijk alleen als je een “stel” bent, als vriendinnen onder elkaar of moeder dochter geef je elkaar wel eens een arm, maar hand in hand… eigenlijk nooit. Heel bijzonder, maar daar moesten we dus wel even aan wennen, vooral toen een van de tieners dat bij Wendy deed, dat voelt gewoon raar tegenover Willem… snappen jullie dat gevoel wat we in Nederland daarbij zouden kunnen hebben? Maar het volgende moment heeft hij mijn hand weer losgelaten en pakt hij Willem’s hand vast en loopt hij zo met hem… ik denk dat het bij hen meer zoiets is van… ik voel me op m’n gemak bij jou! Je bent mijn vriend.

Verschillende culturen… zooo interessant!

We gaan a.s. dinsdag naar Payuer in een klein vliegtuigje van de MAF. We vertrekken al heel vroeg, zo rond 7.00 uur en zullen daar waarschijnlijk rond de middag aankomen. In Payuer hebben we naar alle waarschijnlijkheid geen internetverbinding (er zijn wel Bgans, waarmee je e-mail kunt binnenhalen, maar dit is alleen bedoeld voor zakelijk gebruik of noodgevallen). We blijven hier als alles goed loopt met de verdere veiligheidsvoorzieningen in Malakal, een week en zullen dan met de boot naar Malakal reizen. Er zijn op dit moment weer “spanningen” in Malakal en wij hopen dat dit weer snel een positieve wending mag krijgen. Willen jullie bidden voor vrede en rust in Malakal, zodat Medair daar een veilige logistieke basis kan hebben en wij onze werkzaamheden op een goede manier kunnen uitvoeren?

We denken dat we maar weer eens moeten stoppen met ons verhaal, we kunnen nog een heel boekwerk volschrijven, maar we laten jullie nu maar lekker genieten van de foto’s, die ook boekdelen spreken… 

Het is lastig om uit te leggen waar we zijn als we in Payuer aankomen. We hebben foto’s laten zien tijdens ons afscheidsfeest en beseffen nu dat die foto’s niet half kunnen uitleggen van wat we hier zien en meemaken. Dus hoe gaan we jullie uitleggen wat Payuer is…?? We gaan ons best doen! Allereerst is het al een hele belevenis om in Payuer te komen… we zijn hier namelijk gekomen via een klein “MAF-vliegtuigje”, met maar 8 stoelen voor passagiers en verder ruimte voor bagage, wij zaten gelijk achter de piloot… imagine… landen op een landingsbaan van stof, zand en stenen… met een heel dorp wat op je wacht en helpt de spullen naar de compound te brengen, kinderen die je aangapen omdat je zo blank bent en je huid willen aanraken of gewoon heel bang zijn vanwege je huidskleur. Dat is amazing! Zie de foto’s…

Payuer is een dorpje, of datgene wat je dorpje mag noemen… We weten niet wat de definitie van dorp is, maar we gaan heel, heel ver terug in de tijd als we dit “dorpje” zien. we kunnen haast niet geloven dat Medair echt op deze plek zit. We kunnen onze ogen bijna niet geloven als we de compound binnen stappen, de geuren ruiken, de mensen spreken, de primitiviteit zien… nu gaat Payuer echt leven. we dachten dat we al veel armoede hadden gezien en dat hebben we ook, maar als we dit vergelijken met het dorpje Lopiding in Kenia, dan hebben de mensen hier nog minder. Ze leven echt in modderhutjes (tukuls) en alles is stof en zand en stro. Geen ziekenhuis in de wijde omtrek van minstens een paar dagen lopen (voordat Medair arriveerde). Geen auto’s. Geen telefoons. Geen computers. Geen stroom.  

Als we eenmaal in de compound staan dan moeten we bij alle hutjes die we binnen gaan bukken, want de ingangen zijn heel laag. In de hut zelf kun je wel gewoon rechtop staan. Er is een hut als kantoor, als eetplaats, als keukentje, als opslag, als radiokamer en als “toilet” (beter gezegd… gat in de grond)… een hutje bestaat uit modder en stro en een paar houten palen. We slapen niet in een tukul, maar in een klein tentje. Na een vermoeiende, lange, maar goede eerste dag, vallen we uitgeput in slaap om de volgende ochtend gelijk een grote taak te hebben want er komt een “buffalo”, dat is een groot vliegtuig van de UN met daarin 7 ton aan goederen voor Medair. Wat voor goederen? Goederen die gebruikt worden voor het werk wat Medair hier doet. In Payuer worden putten gegraven en pompen geplaatst zodat de mensen schoon drinkwater krijgen, daar zijn veel materialen voor nodig. De overige materialen zijn voor de kliniek die Medair aan het opzetten is in Melut (ongeveer 2 uur met de boot vanaf Payuer). Medair biedt hier dus zowel medische hulp als hulp op het gebied van water en sanitatie. Deze goederen moeten worden uitgeladen, vervolgens weer op een auto geladen en naar de plekken van bestemming worden gereden of per boot worden vervoerd.

Wij hebben deze dagen geholpen als chauffeur, als logistiek medewerker, klein beetje IT, we hebben interviews gehouden, foto’s gemaakt, tenten opgezet, veel mensen gesproken, gevoetbald, veel kinderen blijgemaakt door foto’s van hen te maken en balonnen uit te delen etc. We hadden wel internetverbinding, maar dit gaat allemaal via een BGAN en om e-mails binnen te halen kost dat 7 dollar per MB en dat is een beetje te duur om je persoonlijke e-mails binnen te halen.

Eigenlijk is het allemaal veel te veel om op te noemen wat we hebben meegemaakt… hieronder nog enkele dingen die we heel bijzonder vonden…   

Sommige kinderen blijven je aan kijken omdat je gewoon heel apart bent met je blanke huid. Sommigen zijn bang voor je en rennen weg, anderen willen je juist aanraken en proberen je huid er af te wrijven. Weer andere denken dat je huid er helemaal af is en dat dit is wat er onder zit…
Balonnen zijn geweldig en zichzelf bekijken in de spiegels van de auto is goed voor vele lachende gezichten (en je spiegels onder het stof en vingerprints…:-).

Het eten en drinken in Payuer…
Het water smaakt hier naar “modder” of “modder met een smaakje” (dit laatste als je er thee van maakt of ranja)… het water wordt allemaal gefilterd en nog eens gefilterd, maar komt rechtstreeks uit de Nijl… Het eten bestaat voornamelijk uit rijst met bonen of pasta met bonen en af en toe een paar verse tomaten en uien er bij. Soms vis en soms vlees, maar vaak ook gewoon vegetarisch… de satesaus die we hadden meegenomen in een zakje was errug welkom, een goeie afwisseling!!

Het is overigens ook heel bijzonder om te merken hoe handig je wordt met je handen en voeten als je de taal niet spreekt. Gebaren zijn echt een uitkomst!

Oke, we kunnen nog veel en veel meer schrijven, maar we denken dat dit genoeg is voor nu… geniet van de nieuwe foto’s… die spreken ook boekdelen! En ja, Robin & Thera… we beloven dat we de volgende keer ook wat vaker “samen” op de foto’s zullen staan… dat is bij deze afgesproken!!

Iets over twaalven schrik ik ineens wakker… ik word wakker van de hoeveelheid geluiden die ik hoor. Ik hoor veel geblaf van honden, maar ook een soort van gegil en gekrijs. Waar komt al dat geluid vandaan? Vanuit het dorpje? Het komt allemaal steeds dichterbij, het wordt luider en luider. Hier zit ik dan… in m’n tent, een stukje doek en een hek van riet verwijderd van die afgrijselijke geluiden. Ik hoor nog geen beweging komen in de andere tenten. Zal ik Willem wakker maken? Of zal ik zelf gaan kijken wat het is?

Nu maakt het me toch echt bang. Het geblaf en gegil wordt steeds luider en het gestommel op de grond ook. M’n hart begint als een idioot te bonzen en ik besef dat ik voor het eerst echt een beetje bang ben in Payuer. Ik kan dit niet meer voor mezelf houden en maak Willem wakker. Hij zit meteen rechtop in z’n bed en hij is ook wel een beetje verontrust over de geluiden. Ik zeg… “het lijkt wel of er mensen worden vermoord, zo’n gegil en het is zo dichtbij… ze zijn bijna in de compound”. Ik kijk Willem aan en zeg dat we moeten bidden, dat het geluid mag verstommen, maar vooral dat datgene wat voor ons onbekend is weg mag gaan en dat er geen gewonden mogen vallen en dat we veilig zijn met ons team in de compound. Verschrikkelijk, wat kunnen we nog meer doen? Het geluid lijkt weer iets minder te worden, maar dan ineens komt het toch weer terug en wordt het heftiger. Willem beseft dat we waarschijnlijk al lang wakker waren gemaakt door onze Soedanese collega’s als het echt iets ernstigs is en besluit toch naar buiten te gaan en te gaan kijken. Ondertussen bid ik verder en hou ik m’n hart vast.

Toen Willem naar buiten ging werd het geluid toch wel weer minder. Gelukkig, het gaat weer de andere kant op. Als Willem terug komt heeft hij een van de “guards” gesproken, maar die spreken niet echt goed engels, dus het komt er op neer dat het “honden” waren.. maar waar kwam dat gegil dan vandaan??? We proberen weer te gaan slapen, maar horen af en toe het geluid weer iets sterker worden, toch komt het niet meer terug in de mate die wij eerder hebben gehoord.

Er schoten echt beelden van “shooting dogs” door m’n hoofd… een indrukwekkende film die we nog geen week geleden hebben gezien over Rwanda. Ik heb misschien wel teveel van dat soort films gezien denk ik, maar toch… we zijn in Afrika, waar zulk soort dingen nog steeds gebeuren… Het duurt een hele tijd voordat ik uiteindelijk weer in slaap val.

Als ik de volgende ochtend wakker word, denk ik gelijk weer aan de geluiden die we vannacht hebben gehoord. Aan de eettafel is het onderwerp van gesprek, want behalve Joseph (die er dwars doorheen is geslapen) is iedereen wakker geworden van de geluiden. Maar onze bange vermoedens van krijsende en gillende mensen, worden snel weggenomen, want het waren dus honden en hyena’s. In de val gelopen honden (ze plaatsen hier soms vallen omdat de honden ziekten veroorzaken en voedsel stelen) om ze vervolgens te doden en in dit geval waren er ook hyena’s bij en die kunnen gillen… enorm!! Het leken echt net mensen en dan zo verschrikkelijk dichtbij in een nacht waar je zonder die geluiden een speld kunt horen vallen en je collega’s in de andere tenten kunt horen ademen… Gelukkig bracht het gebed afgelopen nacht wel gelijk een soort van rust, God geeft rust en met dat in ons achterhoofd en de wetenschap dat we die honden nog wel vaker zullen horen, zal het ons een volgende keer niet meer bang maken…

Vind je niet?
Dit kleine kindje, lekker water aan het drinken
met een zelfgemaakt rietje
Maar stel je eens voor…
Dit is de rivier de Nijl
Waar mensen hun kleren wassen
zichzelf wassen
en hun behoeftes doen
Beeld je dit in…
Kijk nu nog eens naar deze foto
Met een nieuwe blik…

Het is jammer dat we dit niet persoonlijk kunnen meemaken en het nieuwe wonder niet in onze armen kunnen nemen, maar op afstand zijn wij geweldig blij met het bericht van de geboorte van een zoon bij onze vrienden Guido & Karin! Nathan, welkom! We zijn heel dankbaar dat de bevalling goed is verlopen en dat jullie nu gezond en wel met z’n drietjes zijn! We willen graag alle details horen en foto’s zien… maar voor nu: geniet lekker met elkaar en van de aandacht van familie en vrienden om jullie heen!

Onze country director had een stuk geschreven in de interne nieuwsbrief, die we hierbij voor jullie vertaald hebben omdat we dit stuk graag met jullie willen delen. Het was een enorme bemoediging voor ons.  

Dienen met passie!

Er zijn me twee dingen geleerd en verteld. Ten eerste: “Doe geen ontwikkelingsprojecten in een oorlogsgebied” en ten tweede “Ga niet jaar in jaar uit door met noodhulp programma’s in hetzelfde gebied.” Mij is nooit verteld wat te doen in een situatie zoals in Zuid Soedan waar de oorlog twee decennia lang zo’n grote regio heeft verwoest en in onstabiliteit heeft gebracht en waar noodhulp dagelijks zo nodig was en is in zo’n uitgestrekte, immense oppervlakte voor duizenden mensen, jaar in jaar uit.

We staan aan het begin van 2007 en we gaan alweer het 13e jaar in, dat Medair betrokken is bij gezondheidszorg, Water en sanitatie en Capacity building activiteiten in Zuid Soedan. Terwijl we het derde jaar ingaan van een “getekende vrede” en ons 13e jaar van noodhulp projecten in Zuid Soedan, moeten we nadenken over onze activiteiten en stilstaan bij wat we doen, ons geweten onderzoeken. Niet alleen om ons af te vragen waarom we deze activiteiten doen, maar ook of deze activiteiten nog steeds de moeite waard zijn.

Dit zijn moeilijke vragen die we niet zomaar kunnen verdoezelen. We zouden in staat moeten zijn om een cynisch persoon of scepticus te beantwoorden, in staat zijn om hen te zeggen of Medair echt een verschil heeft gemaakt in de afgelopen twaalf jaar en we zouden andere moeilijke vragen moeten kunnen beantwoorden zoals of we over twaalf jaar nog steeds noodhulpprojecten in Soedan doen of dat we dan al vertrokken zijn.

Jeffrey Sachs schreef onlangs “Het einde van de armoede”. Hierin schetst hij de millenium ontwikkelingsdoelen tesamen met andere plannen, hoe extreme armoede kan worden uitgeroeid in de komende 20 tot 50 jaar. Dit leidt ons dan naar de volgende vraag; zal hulp, als arbeid, nog steeds nodig zijn over zo’n 20 tot 50 jaar?

De Bijbel zegt: “Want de armen zullen altijd bij jullie zijn…” Mattheus 26:11a. Dit betekent niet dat we met onze handen in het haar moeten gaan zitten. In plaats daarvan gaan we de uitdaging aan van het laatste oordeel van Mattheus 25. We voeden de hongerigen, we geven de dorstigen te drinken, we kleden de naakten en we bezoeken de zieken en gevangenen. We nemen het voorbeeld van Jezus en we focussen onszelf op het individu.

In de twaalf jaar dat Medair werkzaam is geweest in Zuid Soedan, nemen we nu de tijd om na te denken over de individuele levens die zijn aangeraakt, beinvloedt, verbeterd en gered. Dit is waarvoor we geroepen zijn. Dit is waarom we doen wat we doen. Dit is waarom we de verzekering hebben na twaalf jaar, dat we het goede doen en dat we datgene doen wat nodig is. Dit is ook waarom ik persoonlijk trots ben om deel te zijn van het Medair team.

Weet dat het werk wat een ieder van jullie doet belangrijk is, dat we een team zijn en dat we een verschil maken. We raken mensen, we beinvloeden hun levens, we verbeteren ze en we zijn levens aan het redden. De noden zijn groot en we kunnen geen organisatie zijn die alles doet, of overal naar toe gaat. We hebben wijsheid nodig om waar en hoe te reageren, te werken en projecten te implementeren. De taak is overweldigend maar God geeft ons kracht en Hij zal ons helpen om vol te houden.

Zullen we nog steeds hier in Zuid Soedan zijn over twaalf jaar? Ik bid dat het antwoord nee is. Ik bid dat het niet nodig zal zijn dat Medair nog steeds in Zuid Soedan werkt over twaalf jaar. Ik bid voor de dag dat noodhulp projecten niet langer nodig zijn. Maar, totdat die dag komt, moeten we ons voortdurend blijven focussen op het individu. We moeten tijd nemen met de mensen waarmee we werken, tijd nemen om hun namen te leren, ze te leren kennen en bij ze te zijn. Hou vol. Ga door, dien met passie!

Wauw wat een prachtkind! Inmiddels hebben we lekker veel details via de mail gekregen en die willen we jullie niet onthouden, want we zijn superblij dat Guido en Karin nu zo’n mooi wonder in hun midden hebben en dat alles zo goed verlopen is!! We kregen zelfs een filmpje van het feit dat de kleine net een uur oud was en foto’s!!

De details:
Om 3.29 geboren op 28 februari 2007
Hij weegt 3860 gram
Zesenvijftig centimeter lang
Nathan betekent “geschenk van God” en dat is hij…

En we willen graag nog even wat woorden uit hun e-mail citeren:
“…Nou ik moet zeggen dan voel je je wel heel rijk gezegend. In een land waar alles geregeld is en waar je alles kunt halen. En waar voldoende zorg is. En ook dat je zo’n mooi wonder in je armen mag houden, dan wordt de naam Schepper echt, echt! Zoiets moois kan geen mens bedenken en creëren…”

Ik heb hun mail met tranen in m’n ogen gelezen. Tranen van blijdschap, tranen van verwondering, tranen van liefde, tranen van de wetenschap dat hier in Soedan zoveel kindjes op een andere manier geboren geworden, tranen omdat we met Medair echt een verschil daarin mogen maken, tranen omdat God ons dat allemaal geeft en omdat Hij het allemaal perfect bedacht heeft.

Lieve Guido en Karin. Geniet van ALLE MOOIE MOMENTEN met volle teugen! Wij genieten op afstand met jullie mee!!

Een van Wendy’s taken is om verhalen (nieuws-, achtergrond- en persberichten) te schrijven voor de website van Medair. Dit keer heeft ze in samenwerking met haar collega’s een nieuwsbericht geplaatst op de medair.org website, die gaat over de snelle reactie van Medair op de mogelijke cholera-uitbraak in Malakal afgelopen November/December. Zelf had Wendy het verhaal liever iets anders geschreven, dit is wat meer in persberichtenstijl, maar aangezien dit een van de dingen is die Medair succesvol heeft afgerond in Malakal, kan ze jullie de vertaling niet onthouden…

Medair’s succesvolle reactie op een urgente crisis in Malakal

Soedan (Zuid Soedan) - Hevige gevechten in de stad veroorzaakten een mogelijke uitbraak van cholera in Malakal in november. Een team van Medair installeerde twee nood-water-behandelingssystemen, die duizenden inwoners elke dag van schoon water voorzien.

Toen het geweld voor het eerst losbarstte tussen zuidelijke troepen en gouvernementele strijdkrachten in Malakal op 29 November 2006, werd Medair gedwongen haar medewerkers uit de stad te halen. Alle drie de medewerkers van Medair die op dat moment in Malakal waren, kwamen via Juba en Lokichoggio, gelukkig veilig terug in Nairobi (zie ons eerdere verhaal). Toch werd Medair snel na deze verplaatsing, gevraagd om terug te keren naar Malakal om te helpen een mogelijke uitbraak van cholera te voorkomen.

Het risico op cholera kwam door het gebruik van bevuild drinkwater, wat gepaard ging met berichten over bevuiling van de rivier doordat er als gevolg van de gevechten lijken in de rivier terecht zijn gekomen. Cholera veroorzaakt snelle uitdroging, wat tot de dood kan leiden. De ziekte verspreid zich heel snel, met name in hechte (dichte) bevolkingsgroepen, zoals in Malakal.

Na een eerste vaststelling van de veiligheidssituatie, werd besloten om een noodhulpteam te sturen op het gebied van water en sanitatie om twee mobiele watersystemen te plaatsen (EMWTS). Deze systemen maken gebruik van een zuiveringsproces van de waterbron in twee stappen. De eerste fase verwijderd deeltjes uit het water en de tweede fase maakt het water chemisch schoon. Het water wordt vervolgens gedistribueerd door publieke leidingen en kranen. De bevolking gebruikt jerrycans om het water te verzamelen en mee te nemen naar huis.

Medair moest vechten tegen de tijd om een uitbraak en spreiding van cholera te voorkomen en in samenwerking met UNICEF heeft het team twee systemen geinstalleerd in maar vijf dagen. Deze snelle voltooiing van beide systemen was alleen maar mogelijk vanwege het harde werk en door het creatief denken van het team. Unicef speelde hierbij ook een vitale rol, door een voertuig en andere noodzakelijke items ter beschikking te stellen.  
 
Ondanks de moeilijke en nog steeds onveilige situatie, kreeg het team van Medair het voor elkaar om de bevolking te voorzien van maar liefst 80.000 liter schoon water per dag. Deze twee systemen voorzien duizenden inwoners van Malakal iedere dag van schoon water.

Met behulp van de lokale staf, voorzien door het Ministerie van Waterstaat, hoopt Medair door te kunnen gaan met haar support, zodat ze in de hulp bij de noden van de mensen in Malakal kan blijven voorzien. De lokale staf wordt getraind om zo de twee systemen te kunnen onderhouden als Medair weggaat uit Malakal.

Wij hebben dan misschien de stap gezet om weg te gaan met Medair, om daar te helpen waar de mensen het zo hard nodig hebben. Maar hoe zouden we het doen zonder al jullie support? Het is zo fijn om te weten dat we dit absoluut niet alleen hoeven doen! We zijn zo blij met jullie support! Bedankt daarvoor. De TFC die samen komt, voor ons bidt en aan ons denkt, de gemeente die achter ons staat, alle vrienden en familie die voor ons bidden, kaartjes sturen, de mailtjes met bemoedigende woorden die we ontvangen, de berichtjes in ons gastenboek, het vrijwilligerswerk wat spontaan voor Medair wordt gedaan, het enthousiasme wat in andere (eigen) gemeentes wordt gewekt, het Medair kantoor in Nederland wat ons bemoedigt en met ons meedenkt en alle andere dingen die we nog vergeten zijn! Het is fantastisch om dit zo “samen” te mogen doen!

Aangezien we al bijna twee weken in Malakal zitten, willen we jullie een dagje Malakal laten “proeven”.

Eerst willen we even iets meer over de omgeving en de situatie vertellen (zie ook de foto’s om een beeld te krijgen). Stel je voor, ’s ochtends als je rond 7 uur wakker wordt, is de temperatuur rond de 25 graden (heerlijk, nadat je bijna de hele nacht in je bed hebt liggen zweten), maar dat loopt al snel op naar zo’n 35 a 40 graden. Niet zo heet als we het in Loki hadden dus, maar wel erg droog en stoffig. Malakal is een bijzondere stad. Groot, arabisch, aardig druk, vol met halve huizen, tukuls, zandwegen (in het regenseizoen modderpoelen), een paar verharde wegen, ezels, geiten, een enkeling heeft paard en wagen, katten, mensen, karren en de enige auto’s die je hier ziet die zijn van andere NGO’s en van de UN. Autorijden in de 4×4 is opletten geblazen, want mensen en dieren houden niet echt rekening met auto’s… Een enkeling spreekt Engels, maar het grootste gedeelte spreekt Arabisch of Dinka of nog een heel ander dialect. Iedereen kijkt je na omdat je blank bent. Er lopen ook best veel soldaten rond in de stad, maar gelukkig zijn ze nagenoeg allemaal ongewapend, wat natuurlijk erg positief is. We hopen en bidden dat dit zo mag blijven. Momenteel wordt er veel gebouwd op de compound omdat het allemaal in opbouw is. 

Om 7.30 uur heeft Wendy “radio-dienst” en is Willem alvast naar de markt om brood te halen. Een van onze andere collega’s zorgt dat er voldoende water in flessen zit en in de koelkast staan en kookt vast water voor de thee. De radiodienst bestaat uit het contact leggen met Loki en Nairobi via de radio en je geeft dan je “sierra lima” door (security level) en met hoeveel mensen je op dat moment op de compound bent. Er kunnen ook nog meer berichten worden doorgegeven, maar in Malakal gebeurt dat erg weinig omdat we ook over een goede internetverbinding beschikken en de verbinding over de radio soms erg slecht is. Je spreekt ook in codetaal over de radio omdat iedereen kan meeluisteren, maar het kan een heel handig middel zijn, vooral in de afgelegen gebieden is het vaak een van de weinige manieren om contact met de buitenwereld te leggen. In Malakal moeten we dit drie keer per dag doen omdat we Security Level 3 hebben (1 is het veiligst, 5 is zo onveilig dat je niet eens meer kunt evacueren en dat je plat op de grond moet gaan liggen).

Een van de guards (we hebben overdag twee bewakers en ’s nachts twee bewakers) opent de “gate” voor Willem, zodat hij naar de markt kan gaan om brood te halen. Als je buiten de compound gaat, moet je altijd zorgen dat je je “runbag” (daar zullen we in een volgende post nog wat meer over vertellen) bij je hebt, een radio en minstens 1 liter water. Just in case. Het brood wat we meestal voor ontbijt halen, lijkt een beetje op “pita-brood” alleen dan net iets dikker en meer afgebakken. Dit gaat met gebaren, want engels verstaan ze niet echt goed. Ze zeggen wel: how are you? Maar als je dan zegt: I’m fine and you, dan weten ze daar niet meer op te reageren. Een beetje zoals ons Arabisch… Op de markt zijn ze heel vriendelijk, het liefst willen ze allemaal wat aan je verkopen, maar ze zijn niet opdringerig.

Om een uurtje of acht gaan we dan (meestal gezamenlijk) ontbijten en daarna bidden we met elkaar, besteden we tijd aan een stukje lezen in de bijbel en zingen we met elkaar en vervolgens nemen we de dag door. Niet dat er vaak heel veel van die planning terecht komt, want vaak zijn er weer veel andere “ad-hoc-zaken” tussendoor of vertragingen door een ander “tempo” van werken.

Deze dag worden we veel betrokken bij de hele setup van de compound.

Wendy doet samen met Francis de onderhandelingen met de guards en de kook-en wasvrouwen over hun contracten en gaat daarvoor ook naar het bureau van Arbeid om een en ander te bespreken over rechten en plichten in contracten. De besprekingen met de mensen gaat iets anders dan in Nederland, allereerst is er een taalbarriere, wat we door middel van een vertaler nagenoeg oplossen, daarnaast is er de cultuurbarriere, wat soms erg lastig is. Ze verwachten dit keer een hoger salaris. Uiteindelijk komen we er uit dat we dit keer nog het afgesproken salaris betalen en dat we naar het bureau van arbeid zullen gaan en met andere NGO’s zullen gaan praten om te kijken wat een goed salaris is en of we daar een beetje gelijk mee staan.

Willem moet een inventory doen en uitzoeken wie de beste leveranciers zijn en wat de prijzen zijn. Daarnaast is hij ook deputy (plaatsvervangend) security officer en houdt hij de financien bij. Tijdens de inventory moeten er ook boodschappen gedaan worden. Er is een supermarkt van ongeveer vier bij zes meter en dat voor een stad van bijna 250.000 inwoners. En het gaat niet zoals in Nederland kunnen we je vertellen. Geen kassa, geen mandje, geen lange wachtrijen. Nee, je komt binnen en maakt eerst even een praatje met Ensif (de verkoper) die je daarna gelijk wat te drinken geeft, een snicker en een pakje sigaretten aanbiedt. Vervolgens loop je na veel uitleg, nog meer gepraat en onderhandelingen over prijzen met een enorme lading aan blikgroenten, rijst, pasta en drinken de winkel uit. Na de boodschappen zou Willem even naar het pakhuis rijden omdat Unicef daar 400 IDP kits (soort van overlevingspakketten om uit te delen aan mensen in “vergeten gebieden”) te brengen… na twee uur wachten kwamen ze aan, vervolgens is je middag alweer bijna voorbij. In Nederland zou je na tien minuten al weggegaan zijn, maar dat is hier niet gebruikelijk, je wacht gewoon rustig af, al is het een halve dag. Medair heeft al geadviseerd om op trips altijd een boek mee te nemen of extra werk.

Ondertussen heeft Wendy nog wat rapporten afgewerkt op kantoor en is ze begonnen met het schrijven van een verhaal voor de website van Medair.org.

Ergens tussendoor hebben we ook nog geluncht. Een lunch bestaat meestal uit bonen/mais, rijst/pasta/aardappelen, een soort van soepje met vlees (stew)/soms vis. ’s Avonds rond een uurtje of zeven a acht krijgen we dan meestal dezelfde samenstelling als diner. Vervolgens werken we meestal nog door tot een uurtje of tien (Willem op IT en logistiek gebied, Wendy op rapportgebied en marketinggebied) en dan gaan we meestal “douchen”. Douchen bestaat hier uit water halen in een emmer, vervolgens in het douchehokje staan, waar een afvoerputje is gemaakt. Een lege fles pakken (die je bovenaan open hebt gesneden), die je als cup gebruikt waarmee je het water over je heen giet. Toch wel erg fijn als je dan een goeie washand bij je hebt waarmee je je vieze bezwete lijf goed kunt afsoppen.

De persoon die als laatste naar bed gaat zet de generator uit. Af en toe hebben we stadsenergie maar meestal werkt dat niet en moeten we de stroom uit onze generator halen die we elke dag bijvullen met 10 liter brandstof.

Daarna bidden we meestal nog met elkaar, nog even knuffelen en rond een uurtje of 22.30 uur val je dan uitgeput in slaap… Weer een dag vol met afwisseling bij Medair! 

Mijn eerste verjaardag in Soedan! Afgezien van alle familie en vrienden die ik natuurlijk heb gemist op mijn verjaardag, was deze verjaardag supergeslaagd!

Ik werd eerst middernacht door Willem gezoend, toen werd ik vanochtend verrast met oranje ballonnen op m’n werkplek, lekker vers “brood” van de markt en thee die gezet was door de “mannen” en ik heb inmiddels veel felicitaties via de e-mail gehad en kaartjes per post en ben gebeld via skype. Helemaal goed dus! Normaal is een verjaardag hier in plaats van een birthday een “bathday” en dat betekent dat de jarige nat wordt. Soms wordt er een hele emmer water over je heengegooid, soms gooien ze je in het water (maar aangezien de Nijl heel smerig is en enge beesten heeft, zullen ze me vast niet in de Nijl gooien… ) dus ik was benieuwd hoe de dag vandaag zou verlopen…

Maar dit gebeurde niet op het heetst van de dag… nee, ik kreeg eerst nog twee mooie “overjurken”, van die traditionele Sudanese omslagdoeken die de vrouwen “over” hun jurk of T-shirt met rok dragen. Willem heeft me echt verwend! Daarnaast hebben we (Willem en ik) van Koang, onze logistiek medewerker uit Soedan twee prachtige lakens gehad, met daarop een handgemaakt borduursel. Echt super mooi. Ik schaamde me gewoon een beetje dat hij daar mee aan kwam zetten. Hij werkt hier pas twee weken, (net zo lang als wij in Malakal ongeveer) en van het weinige wat hij en zijn familie waarschijnlijk heeft… geeft hij ons zo iets moois!

Willem heeft de mensen hier het Nederlandse “Lang zal ze leven” geleerd, dus dat was erg leuk!

Ik kreeg vandaag “snickers” als taart (konden ze hier ergens vinden) en daar heb ik echt van genoten… ’s avonds zijn we met de groep wat gaan drinken bij de Nijl, iemand had nog blueberrypancakes gebakken als een “taartje”, er werd nog een keer gezongen en verder hebben we heerlijk zitten kletsen en naar de zonsondergang gekeken. Natuurlijk kreeg ik op een onverwacht moment de volle lading van Willem… zeiknat! Anders zou het geen Medair birthday… euhm bathday zijn! Een geslaagd feest…!

Zo’n vier maanden geleden werden we gevraagd om vier keer een artikel te schrijven voor het blad Zending Nu over onze “missie” naar en in Zuid Soedan. Daar hoefden we niet lang over na te denken. Het eerste exemplaar is inmiddels uitgegeven!

In Zending Nu staan interessante artikelen over zending en alles wat daarmee verband houdt. Wil je ook een exemplaar dan kun je met het reactieformulier op de site van EZA een gratis proefexemplaar aanvragen. Het blad verschijnt vier keer per jaar (en in alle vier de bladen van 2007 komt dus ook een stukje over ons werk in Zuid Soedan). Een jaarabonnement kost € 14,50. Losse nummers zijn € 3,75 (excl. porto). Bij afname van meerdere losse nummers is korting mogelijk.

Hoe kun je het bloeden van een gapende wond, waarbij het vlees erbij hangt stelpen??
Je bent op een werkplaats en daar hebben ze cement,… dat helpt! 
Zomaar weer een van de tekenen van armoede hier in Soedan… een gebeurtenis vandaag bij ons op de compound, een van de bouwvakkers die zijn knokkels opensnijdt aan ijzeren sheets en niet weet hoe hij daarmee om moet gaan. Iemand zegt dat hij er cement op moet doen omdat het bloeden stelpt en dat gebeurd dan vervolgens ook… Je ziet dan weer dat kinderen die niet naar school kunnen (of konden vanwege de oorlog en armoede), geen onderwijs hebben gehad, nauwelijks bewust zijn van hygiene… Daardoor is er geen benul wat er gedaan kan worden met wonden en ontstaan ziektes die voorkomen kunnen worden. Weer een teken dat het zo fijn is dat we echt een verschil kunnen maken met Medair. En wat waren we blij dat we hier verplegend personeel hebben sinds vandaag vanwege kwartaalbesprekingen, want ik denk niet dat wij iets met die wond hadden kunnen beginnen…

Aangezien we level 3 hebben (zie eerdere posts voor uitleg wat dat betekent) in Malakal moeten we overal(!) waar we gaan onze runbag bij ons hebben. Een runbag is een tas waarmee je kunt “rennen” als er iets fout is en je moet verplaatsen of evacueren. Hier zitten de eerste noodgoederen in die je nodig zou kunnen hebben. Onder andere:

Guinea worm filterdoekje - guinea worm filter pijp - waterzuiveringstabletten - reddingsdeken - plastic regenjack - zonnebrandcreme factor 30 - lippenbalsem - antimuggenspray - zaklamp - batterijen - kaarsen - kompas - notitieblok - pen - watervaste lucifers - zaagje - dextro energy - pen - vishaak, lijn en een zinker - nylon touw (20mtr) - zakmes - overlevingsgids - naald en draad - condoom - huidcreme - veiligheidsspeld - naamkaartje - antibiotica - antimalariatabletten - en nog heel veel andere medicijnen - 3 liter water (in de praktijk komt dit meestal neer op 1 a 1,5 liter water) - radio

Over ongeveer twee weken zal ons nieuwe “thuis” af zijn…
We krijgen een eigen tukul, een huisje wat bestaat uit modder/klei, hout en stro (de daken van onze tukuls worden gemaakt van ijzeren platen)… zie hier het eerste resultaat! We zijn zooo benieuwd naar het eindresultaat! Je kunt je voorstellen dat we erg blij zijn met ons eigen plekje waar we in ieder geval het komende jaar zullen wonen!

Gisteren hadden we een stuk of vier ballonnen aan een van onze bewakers gegeven, voor zijn kinderen. Vandaag vroeg ik hoe ze het vonden… prachtig zei hij, ze vonden het geweldig en hij had een prachtige grote glimlach op z’n gezicht en z’n ogen begonnen te stralen. Maar… ging hij verder… de kinderen van m’n broer en zus moesten huilen omdat ik er niet genoeg had en dat vond ik zo erg…

Wham… Dat raakte ons, diep van binnen voelden we het borrelen en werden we aan het denken gezet!

We dachten na over hoe het voor hem moet zijn om voor een keertje een “extraatje” (zo simpel als een ballon) aan z’n kinderen te kunnen geven. We dachten na over het feit dat Medair er ook niet voor iedereen kan zijn. Maar betekent dat dat we dan maar moeten stoppen met de dingen die we doen? In nieuwsbrief nummer twee schreef ik over de zeester die gered werd en vele duizenden die stierven op het strand. Maakte het verschil dat die ene werd gered terwijl zoveel duizenden stierven? Ja, dat deed het! Voor die ene zeester maakte dat een levensgroot verschil!

Die ballonnen, zijn woorden, zijn lach en de blik in zijn ogen waren voor ons weer zo’n bevestiging dat God ons hier zegent, dat we dankbaar zijn dat we hier zijn, dat we elk klein moment moeten aangrijpen om iemand blij te maken. Die ballonnen voor de kinderen van zijn broer en zus komen er wel… daar ben ik van overtuigd… jullie stoppen vanaf nu toch allemaal een paar ballonnen bij de post die we krijgen??

En vanaf nu genieten we van elk mooie moment dat we iemand zien stralen en zien we teleurstellingen als nieuwe kansen om daarmee aan de slag te gaan!

Vanmorgen werd ik volledig bezweet wakker.. Nee, niet vanwege nare dromen die door Lariam (anti-malaria) worden veroorzaakt maar door de hitte die momenteel 24 uur per dag aanwezig is. Afgelopen week is ruim vijftig graden gemeten. Dit betekent drinken en zweten en natuurlijk gewoon doorgaan

Volgende week hebben we onze eerste R&R (een weekje “bijkomen” in Nairobi). Na onze R&R gaan we beginnen met het leren van Arabisch, Want als je hier twee jaar zit dan is het toch wel fijn om met elkaar te kunnen praten in plaats van alleen gebaren uit te beelden.

Twee jaar zei je? Inderdaad, je leest het goed. In goed overleg hebben we na een goed gesprek met elkaar en in gebed besloten om te tekenen voor een twee-jarig contract. Waarschijnlijk zullen we deze twee jaren ook grotendeels wonen in Malakal.
Op zich viel de beslissing best wel mee.. Het eerste jaar leer je gewoon ontzettend veel en het tweede jaar kan je daardoor veel meer van jezelf geven aan de mensen hier. Ook het opbouwen van relaties gaat niet automatisch. Daarin moet je investeren, je wilt de mensen en de cultuur leren begrijpen. Je wilt leren wat goed is om te verbeteren en wat je zo moet laten. Waarom pakken mensen geen schoon drinkwater terwijl Medair bronnen heeft gemaakt maar halen veel mensen het nog steeds uit de vervuilde Nijl? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het leven niet ophoudt bij hun vijftigste levensjaar wat voor velen zo is. Hoe kan je mensen leren om hun behoefte niet zomaar in het wilde weg te doen of de straat niet als vuilnisbak te zien. Hoe kunnen we Gods liefde laten zien?
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat is het gaaf om te zien dat Medair hierin investeert en dat wij hier ook een klein deel van mogen uitmaken.

En ander leuk voordeel is dat we na een jaar voor een maand naar huis gaan voor een contractbreak zodat we kunnen bijtanken en weer heerlijk mogen bijbeppen met onze vrienden en familie.

In onze compound wordt momenteel hard gewerkt aan de afronding van de tukuls en keuken. Hierna zullen er nog nieuwe tukels bij worden gebouwd. Ook zal binnenkort gestart worden met de bouw van onze opslagplaats waarin voornamelijk watsan materialen zullen worden opgeslagen.

De lokale bouwvakkers leveren goed werk. Ze doen hard hun best en het resultaat is er dan ook zeker naar. Wel merk je dat ze anders omgaan met dingen als bevoorrading. Laat ik als voorbeeld water nemen. Het werkwater (voor de klei en cement) wordt uit de Nijl gehaald en vandaaruit in een grote ton op een kar voortgetrokken door een ezel. Wanneer het water bijna op is hoor je niet “William, the water is almost finished” of zoiets. Nee, waneer je uit je kantoortje naar buiten gaat om te kijken hoe het gaat zie je 5 mensen op de grond zitten. Je vraagt vervolgens wat er aan de hand is en dan hoor je dat het water op is. “oh…”

Het drinkwater moet altijd worden gefilterd. Soms hebben we stadswater in kleine hoeveelheden maar meestal worden we gedwongen om met 3 tonnen van ongeveer 200 liter inhoud naar de waterpompen te rijden en het water jerrycan voor jerrycan in de tonnen te gieten. Eenmaal volgeladen dien je heel voorzichtig terug te rijden want de wegen zitten vol met (val)kuilen en dat kan de tonnen enorm doen schudden waardoor je.. precies, alles kan verliezen. Eenmaal terug in het compound, plaatsen we het water in grote 40 liter emmers waarin 4 waterfilters zitten. Vandaaruit wordt het water gefilterd en komt schoondrinkwater via een slangetje in een andere emmer terecht.
Houd je lekker bezig, onnie?

Laatst mocht ik een ochtend van devotions leiden. Ik had het over Spreuken 27:17 (naar aanleiding van een stukje wat ik had gelezen van Glynnis Whitwer), dit wil ik graag met jullie delen.

Elke kok weet dat een bot mes gevaarlijker kan zijn dan een scherp mes. Hoewel het eigenlijk tegenovergesteld zou lijken, kan een bot mes vaak nog meer schade bij de kok aanrichten dan bij het eten! Daarom is een bod mes ook veel moeilijker om te gebruiken. Het kost niet alleen meer kracht om iets te snijden, maar het is ook moeilijker om controle over het mes te hebben. Daarom kan een bot mes sneller in een vinger snijden dan in een tomaat, en daarom besteden chef-koks honderden euro’s aan een goed mes. Elk mes wordt ooit een keer bot als je het veel gebruikt. De scherpe kant wordt vanzelf botter en het mes kan niet uit zichzelf weer scherper worden. Dat is het eerste feit over het slijpen van ijzer: een mes kan zichzelf niet slijpen. Noch kan iets zwakker dan ijzer, ijzer slijpen.

Spreuken 27:17 gebruikt een practisch feit over het slijpen van ijzer, om ons een geestelijke waarheid te leren over onze relatie met anderen. Je gebruikt ijzer om ijzer te slijpen en je kunt een vriend aanscherpen of hem gebruiken jou aan te scherpen. We hebben allemaal wel ervaringen gehad met vrienden die ons inspireren om beter te zijn dan we zijn en vrienden die dat niet doen. Een goede Christelijke vriend kan je “aanscherpen” op gebieden waar zij sterk in zijn. Een paar voorbeelden: een wijze vriend kan je wijzer maken. Een liefdevolle vriend kan je vermogen tot liefhebben vergroten. Een vriend die de Bijbel goed kent, kan je begrip van Bijbelteksten vergroten. Als we denken aan het slijpen van een mes, of het aanscherpen van onszelf, dan is dit altijd met een doel. Een chef-kok slijpt z’n mes niet omdat het er beter uitziet als het in de keukenla ligt. Het slijpen wordt gedaan om het mes effectiever en efficienter te maken. Als we een mes slijpen en het nooit gebruiken, zal het mes voor niets geslepen zijn…

Dit is net als bij onszelf. We moeten aangescherpt worden, en we moeten anderen aanscherpen. Of we nu praten over een mes, een zwaard of onszelf, aanscherpen wordt niet gedaan om passief te zijn. Een mes wordt geslepen om een doel te bereiken. Een reden waarom Christenen verscherpt moeten worden is om effectief te zijn in de geestelijke strijd tegen de zonde om ons heen.

Groeien is belangrijk. Vrienden die ons daarin verscherpen zijn een praktische manier om te groeien. God heeft ons zo gemaakt dat we elkaar nodig hebben. We willen je aanmoedigen om te kijken hoe je elkaar kunt bemoedigen en aanscherpen. En eenmaal aangescherpt… gebruik die gescherpte kant ten volle!

Wij genieten op dit moment heerlijk van een R&R (rust en herstel) in Nairobi! We zijn 1 week in Nairobi geweest en daarna negen weken in het veld, eerst Loki, toen Payuer en tenslotte Malakal. Dat betekent dat we nu recht hebben op negen dagen R&R. Wat is R&R voor ons?

Het betekent dat we weer een douche of bad kunnen nemen, zelfs met warm water! Het bad liet wel zien dat we het eerst steeds met een halve emmer moesten doen, maar… we voelen ons nu weer schoon! We hebben yoghurt en melk, we kunnen koffie zetten met een koffiezetapparaat, we kunnen heerlijk uit eten gaan en weer allerlei soorten verse groenten en fruit eten. Naar een “echte” supermarkt. Van een koud biertje of wijntje genieten. We kunnen weer zitten als we een grote boodschap moeten doen in plaats van hangen boven een gat in de grond! Het is apart hoe erg je dat kunt waarderen! We hebben elektriciteit zonder dat we een generator aan of uit moeten zetten. We hebben een heerlijke bank waarin we kunnen “hangen”. We hoeven ’s ochtends geen brood te halen, dat ligt gewoon al voor ons klaar. Ons bed was opgemaakt toen we aankwamen, schone handdoeken lagen klaar en we hebben weer een tweepersoonsbed…
Alle tijd voor en met elkaar, voor en met God, voor een goed boek, om verhalen te  schrijven, filmpjes te kijken en uit te gaan: Puur genieten dus!

En dat gewoon in de tuin in Nairobi, bij ons teamhuis…. en als je niet uitkijkt, dan stelen ze zelfs de mango’s uit de voorraadkast in huis… dus ramen dicht en deuren gesloten als ze in de buurt zijn…

We hopen dat jullie allemaal fijne Pasen hebben gehad. Of misschien zelfs een vrolijk Pasen, zoals vrienden het noemden… Vrolijk omdat het een feestelijk feest is! Jezus is niet alleen voor ons aan het kruis gegaan, Hij is ook weer opgestaan!
 
Wij hebben Pasen met de groep gevierd die op dit moment in het teamhuis is, in totaal negen mensen, eerst hebben we een fijne dienst bijgewoond die speciaal voor kinderen bedoelt was, maar daardoor voor ons ook erg leerzaam en bemoedigend was! Wat een geloof hebben die kleine kinderen en wat een enthousiasme! Geweldig ook om allerlei nationaliteiten bij elkaar te zien. Als zo’n klein wit handje in een klein bruin handje geklemd is en we ze ademloos naar het verhaal zien luisteren wat wordt verteld, dan smelt ons hart en is dat zo lief om te zien. Dood betekende in het geval van Pasen ook Nieuw Leven en als we dan al die kinderen voorin de dienst zien, dan gaat dat nog meer leven!

Na de dienst zijn we door een prachtige tuin gelopen met allemaal mooie bomen en bloemen en hebben we vervolgens samen met de Medair-groep genoten van een heerlijke lunch.

Een fijne, vrolijke en gezegende Pasen… hopelijk was dat ook het geval voor jullie!

Wij zitten inmiddels alweer in Loki en morgenochtend hebben we een hele vroege vlucht naar Malakal! Back to work… nog even hard aan de slag, voordat we in mei de bruiloft hebben van Gerbranda en Schelte!

Ja, zo voelt het nu toch wel een beetje als we weer door de straten van Malakal rijden en lopen. We zijn vandaag weer veilig aangekomen en kregen zo’n ontzettend warme ontvangst met name van de nationale staf, dat we ons gelijk welkom voelden.
De eerste regens zijn begonnen en dat voelt iets minder thuis… sjonge wat kan het regenen en wat een blubberboel krijg je dan! Voordeel is, dat het dan weer een stuk koeler is!

De afgelopen dagen zijn we verschillende keren op ziekenbezoek geweest bij Koang, onze logistiek medewerker. Hij had zijn arm uit de kom, nadat hij een epileptische aanval had gehad en was gevallen. Hij heeft daar gewoon twee dagen mee rondgelopen en had alleen wat gezegd van het feit dat hij gevallen was en ziek was, maar nooit iets van z’n arm. Totdat we hem het eerste bezoekje brachten en wij al dachten dat hij een zwakke hand gaf en zijn arm iets ondersteunde, de volgende dag kwamen we er dus achter dat hij z’n arm uit de kom had en die moest worden teruggezet in het ziekenhuis de volgende ochtend. De avond voordat hij naar het ziekenhuis zou gaan zijn we nog even bij hem geweest om hem wat te geven tegen de pijn en toen hebben we samen gebeden. Het was zo fijn dat we dat mochten doen, z’n hele familie, broers, zussen en kinderen waren erbij… een mooie getuigenis en eenheid. Hij voelt zich vandaag (nadat hij gisteren behandeld is) alweer stukken beter!

We zijn zondagmiddag op kraambezoek geweest bij John Hot (een van onze bewakers) die een prachtige dochter heeft gekregen, haar naam is Guong. John had blijkbaar al een en ander over ons verteld en we hadden een keertje ballonnen voor z’n kinderen meegegeven, want de kinderen begonnen helemaal te juichen toen we aankwamen… het is heel bijzonder om bij zo’n familie op bezoek te gaan, ze stellen het zo op prijs dat je bij hen thuis komt.

Ze bieden je de beste zitplek aan (een van hun beste bedden) en dan zeggen ze nog: sorry dat we geen goeie stoel hebben. Dan vragen ze wat we willen drinken “Stim” (soort van appelsap dat je hier in een flesje kunt krijgen) of “Cola”, ze weten dat we niet het water kunnen drinken wat zij ook drinken, dus willen ze flesjes drinken voor ons gaan halen.

Terwijl we weten dat ze datgene geven wat ze eigenlijk niet hebben (soms heeft John niet eens twee keer eten per dag voor zijn gezin), zeggen we dat we eigenlijk net wat hebben gedronken en dat ze geen moeite hoeven te doen om dat te halen.

Dan zien we de kleine baby liggen. Ze ziet er goed uit, dat doet ons goed. We zien dat Rebecca (de moeder) er alles aan doet het babytje zo goed mogelijk te verzorgen en de baby is het schoonst van allemaal! Als ik vraag of ik haar vast mag houden, is dat geen probleem en de baby ruikt helemaal lekker naar zeep (zouden ze de zeep die we een tijdje terug gegeven hadden bewaard hebben voor de geboorte van de baby??) in tegenstelling tot de andere twee jonge kinderen, die duidelijk nog niet zindelijk zijn en lekker in de modder hadden lopen drentelen. Ik geniet ten volle van dit bezoekje en Willem maakt mooie filmopnamen. We geven de kinderen een paar schriftjes en schrijfgerei en dat vinden ze helemaal geweldig. Als ik een tekening heb gemaakt in een van de schriftjes met een huis en een zon en een jongetje met een ballon in z’n hand, dan moet ik dat natuurlijk gelijk ook in alle andere schriftjes doen… John leert z’n kinderen engels, want ze weten wat huis is in het engels en zeggen me dat ook. Gaaf!

John leeft op een kleine oppervlakte, samen met z’n zus en haar gezin en met een tante en haar gezin. Hij heeft zelf een hele kleine tukul met plastic als dak (wat lekt en gemaakt moet worden voordat het regenseizoen begint). Hij heeft hier twee bedden staan en leeft hier met zijn vrouw en drie kinderen. Ik was blij en verrast om te zien dat het zo netjes was in zijn kleine ruimte! Zo te zien houden ze dat goed schoon. Ons bezoekje was namelijk niet geheel aangekondigd, dus het was fijn om dat te zien! We weten ook dat dat anders kan!

Vol van nieuwe indrukken, en verwondering over de gastvrijheid die deze mensen in zich hebben na jaren in oorlog te hebben geleefd, gaan we terug naar onze compound, waar we dankbaar beseffen dat we maar wat rijk zijn, rijk omdat we zulke mensen mogen ontmoeten, rijk omdat we hier kunnen zijn, rijk omdat we zoveel hebben!

Gisteren was hectisch, maar aan het eind van de dag voelden we ons zeer voldaan.

Onze Base manager is met R&R en wij nemen zijn functie waar. Willem mag zich nu de “big boss” van Malakal Medair compound of Base Manager noemen en zorgt voor alles wat daar bij komt kijken, Wendy is HR Manager en zorgt voor gastvrijheid en dat alles op orde is voor de mensen die in Malakal komen. Samen proberen we alles zo goed mogelijk te laten lopen op de compound en binnen het team.

Na een hele fijne tijd van devotions & worship met ons team konden de werkzaamheden beginnen. Dit gaat van mensen ophalen die met de boot in Malakal zijn aangekomen vanuit Melut, tot boodschappen doen (omdat onze logistiek medewerker nog steeds ziek is), tot de hele veranda leegruimen, die nog vol met spulletjes lag met medische spullen en spullen voor Watsan, tot complimentjes geven aan de bewakers die zo goed meewerkten, tot briefings geven, tot foto’s maken, tot Ministerie van Gezondheid te woord staan, tot het maken van een inventaris, tot het schrijven van een nieuwsbrief, tot ziekenbezoek Koang, tot… ja, het was een drukke dag, maar we gaan voldaan en moe ons bed in!

Veel mensen vragen hoe het met ons “samen” gaat in het veld, dus hierbij een update daarover! Het gaat heel goed. Voordat we weggingen was dat een van de issues die toch wel bij ons naar boven kwam, zouden we het wel kunnen? Ons leven delen in de groep? In Nederland hadden we immers ons eigen huisje en heel veel privacy. Hier is dat totaal anders.
 
We hebben verschillende gesprekken gehad met stellen die al in het veld waren geweest, voordat we het veld in gingen om te vragen hoe het voor hen was, wat de moeilijkheden waren als stel etc. En hoewel het voor ieder stel anders is, kregen we toch wel de tip mee om echt duidelijk aan te geven aan de groep wanneer we tijd voor onszelf willen, het uitspreken. Met dat in ons achterhoofd en in gebed zijn we gegaan.

We eten samen met alle anderen, terwijl we dat thuis juist vaak als tijd echt samen hadden. En als je een of twee avonden in de week de tijd voor elkaar wilt nemen en je afzondert in je kamertje, dan vindt het team dat prima, maar er kunnen altijd weer dingen tussendoor komen, zoals lokaal personeel die met je wil praten, mailtjes die toch echt nog even verzonden moeten worden, financien die toch echt op orde moeten zijn en zo kunnen we nog wel een paar dingetjes noemen. 

Toch voelen we ons hier rijk gezegend. Zonder God hadden we dit nooit gekund, maar we weten dat Hij ons in onze beslissingen zegent en we voelen ons, ondanks dat we weinig tijd echt samen hebben, dichter bij elkaar dan ooit. Het lijkt wel alsof we door dit alles nog meer van elkaar gaan houden. we zien ook dat we elkaar nodig hebben, we vullen elkaar aan, zijn daardoor een eenheid en mogen dat ook uitstralen naar buiten.

Ik heb een verhaal vertaald van Engels naar Nederlands van een van onze projecten. Het verhaal van Ramadan, dit verhaal is op de Nederlandse website van Medair geplaatst en een deel ervan in hun nieuwsbrief. Ramadan en zijn familie zijn een voorbeeld van de grote noden die er nog steeds zijn in Zuid Soedan en op hetzelfde moment een groot voorbeeld van hoe Medair reageert op deze noden. Lees hier zijn verhaal!

God toonde ons deze morgen wederom op een bijzondere wijze Zijn macht en liefde! Naast dat we hopen op en bidden voor een wonder voor een baby die te vroeg geboren is, mogen we nu dankbaar zijn omdat een ander wonder is gebeurd!

Roger (dat is onze Country Director) en David zouden vandaag terug gaan met een vlucht naar Nairobi. Roger moest ook echt terug want zijn vrouw Rebecca zou vanmiddag naar het ziekenhuis moeten, dus hij wou bij haar en de kinderen zijn.

Maar toen werd deze morgen de vlucht gecancelled vanwege technische problemen. Nadat we dat hoorden, hoorden we ook dat de eerste vlucht waarschijnlijk pas zondag zou zijn. Te laat voor Roger daar hij had beloofd aan Rebecca om zaterdag thuis te komen, zodat hij met haar mee naar het ziekenhuis kon en voor hun andere twee kinderen Jacob & Andrew kon zorgen.

Nadat we dit hoorden hadden we om acht uur onze tijd van devotions met het team. We gingen samen in gebed en baden voor een wonder, dat er een vlucht zou komen. Nog geen vijftien minuten na ons gebed, worden we gebeld vanuit Loki, dat er op dat moment een vlucht voor ons klaar staat op het vliegveld in Malakal, als we heel snel zijn, dan konden Roger en David mee op die vlucht… Er waren ook nog twee zendelingen op het vliegveld die ook deze morgen hadden gebeden omdat de vlucht van hen ook gecancelled was, zij mochten ook mee op dezelfde vlucht… GEWELDIG toch? Dus blijf moed en geloof houden in wonderen en heel erg bedankt voor jullie gebeden!

Angelina is een van onze lokale stafleden, ze kookt, wast en houdt onze kamers schoon. Ze was een paar dagen ziek, maar is nu weer terug. Ze vertelde gisteren dat ze een aanbod van een andere organisatie had gehad om voor hen te komen werken en ook haar vroegere werkgever heeft haar weer terug gevraagd.

De eerste organisatie biedt haar het dubbele salaris van wat Medair haar biedt en kan bieden. We zouden niet raar opkijken als ze op het aanbod in zou gaan… de mensen hebben immers zo weinig hier en Malakal is een dure stad om te leven, ook voor de lokale bevolking. Na lang praten komt Peninah (onze collega die een aardig woordje arabisch spreekt) er achter dat Angelina zelf graag bij Medair wil blijven, maar dat haar zoons haar bijna dwingen om bij die andere organisatie te gaan werken, zodat ze meer geld hebben en kunnen gaan studeren. Ze zegt dat ze bij Medair blijft en dat ze hoopt dat het salaris in de toekomst omhoog gaat. Wij zeggen dat we dat niet kunnen garanderen, maar dat we natuurlijk heel blij zijn met haar besluit!

We vragen haar waarom ze heeft besloten te blijven. Ze zegt: omdat ik zie dat jullie om me geven, ik merk dat jullie goed voor me zijn en jullie zeggen altijd ’s ochtends “salam” en ik krijg een hand en persoonlijke aandacht. Ik hoorde ook van de bewakers dat jullie me wilden opzoeken toen ik ziek was, maar niet wisten waar ik precies woonde, en ik hoorde ook dat jullie voor me bidden tijdens de ochtend devotions, dus ik weet dat God me zal zegenen…

Wauw! Dat mogen we dus uitstralen. Wij weten zelf wel waarvoor we voor Medair hebben gekozen, maar als de lokale staf dan een stukje liefde mag ervaren en Angelina juist die dingen noemt waarvoor ze blijft, dan zijn wij blij dat we daar een kleine schakel in mogen zijn!

Nyankor, een zwangere vrouw, wordt na acht maanden zwangerschap vanuit Melut doorverwezen naar Malakal om daar te bevallen. Het lijkt er op dat ze een tweeling krijgt. Eenmaal bevallen in het ziekenhuis in Malakal, blijkt het een drieling te zijn. Dit horen we anderhalve dag nadat de kindjes geboren zijn. Ngor, de stuurman van onze boot, komt ons vertellen dat de babies en hun moeder inmiddels in Bam zijn bij mensen die ze kennen (Bam ligt op 20 minuten met de auto afstand van onze compound in Malakal). We krijgen het bericht dat de babies zwak zijn en dat de moeder geen melk heeft om borstvoeding te geven.

Er zijn geen Medair-verplegers in Malakal op dat moment, twee zusters zijn die ochtend nog met het vliegtuig naar Juba vertrokken, dus samen met Willem en Koang (die wederom een geweldige hulp en vertaler blijkt te zijn - wat zouden we zonder hem moeten??) ga ik na instructies via de e-mail van Hannah, onze dokter in Melut, op pad om de babies te halen. Voordat we gaan zien we ook John (onze bewaker) terug in de compound die al een paar dagen ziek is, hij ziet er echt heel beroerd uit, hij heeft een infectie aan z’n urinebuis, maar wij zijn persoonlijk ook een beetje bang voor z’n nieren omdat hij ook klaagt over pijn in z’n rug en buik en hij moet overgeven. Dus voordat we de moeder en de babies gaan halen, zetten we hem eerst af bij het ziekenhuis voor de injecties die hij krijgt. In de auto probeer ik een overzicht te maken van alle vragen die ik de moeder straks wil stellen en vervolgens zullen we ze naar het voedingscentrum moeten brengen, waar ze extra melk zouden moeten krijgen. Eenmaal aangekomen in werkelijk “the middle of nowhere” zien we hutjes staan waarvan we ons afvragen of die het regenseizoen wel zullen overleven, we worden snel naar de moeder geleid, die in een van die hutjes - die er gelukkig nog wel aardig uit ziet - op de grond zit, met haar babies naast haar, twee in een soort van baby-achtig muggennet eentje daarbuiten. Ongelofelijk, drie wondertjes op een rijtje, uit de buik van een zo te zien gezonde moeder. De laatstgeborene (een jongetje) is erg klein en je kan zien dat hij moet vechten! Z’n twee zussen zien er wat sterker en gezonder uit.

Na verschillende vragen gesteld te hebben, leg ik de moeder uit dat we haar en de babies graag mee zouden willen nemen naar het voedingscentrum om te kijken wat ze daar voor haar en de babies kunnen betekenen. In de auto heb ik een van de babies op schoot en ik kan niet anders dan bidden voor dit kleine wondertje. Ik weet dat we met Medair mensen in nood helpen, maar nu komt het wel heel schokkend dichtbij, een van de mensen in nood ligt op m’n schoot. Ik weet dat ze veilig is in Gods handen, wat er ook gebeurd, maar toch bid ik vurig dat ze in leven mag blijven, evenals haar zus en broertje. Eenmaal aangekomen in het voedingscentrum worden we van hot naar her verwezen en uiteindelijk als we in verschillende kamers zijn geweest, we intussen voor de familie hardop hebben gebeden, op verschillende houten bankjes hebben gezeten en heel veel moeders met babies hebben gezien krijgen we te horen dat ze geen voedingsprogramma hebben voor babies jonger dan drie maanden. Dat de man “in charge” weg is en dat degene die nu verantwoordelijk is eigenlijk helemaal geen verantwoordelijkheden heeft, want hij mag niets beslissen en mag deze drie kinderen niet aannemen.

Ondertussen huil ik van binnen, want ik weet dat deze kinderen al sinds zondagnacht alleen maar water hebben gekregen omdat de moeder nog geen melk heeft. Ik moedig haar aan om de babies toch aan haar borst te leggen, een voor een (zoals dokter Hannah me het had verteld) om het te blijven proberen, zo kan de melk misschien uiteindelijk toch worden opgewekt. Ondertussen terwijl we daar zitten wordt Willem voor een andere emergency opgeroepen en moet met de auto weg, hij zegt dat hij op de terugweg schoon drinkwater mee zal nemen voor de moeder. Ik probeer ondertussen radiocontact te leggen met Medair mensen in de compound, die op hun beurt weer dokter Hannah proberen te bereiken in Melut. Internet werkt niet. Getsie. Dan maar blijven proberen op de satelliet-telefoon. Als niets blijkt te werken, dan besluiten Willem (die inmiddels weer terug is in het centrum) en ik zelf actie te nemen. We kijken elkaar aan en weten dat we deze babies niet in onze armen willen zien sterven met het gevoel er niet alles aan te hebben gedaan om ze te redden. We besluiten ze mee te nemen naar de compound, na bij de apotheek babyflesjes en babypoedermelk te hebben gehaald. Terwijl Willem deze melk samen met Koang aan het halen is, heb ik inmiddels de zwakste van de drie op schoot gekregen en ik kan m’n tranen niet meer bedwingen en huil om deze baby. Huil mee met deze familie, maar niet alleen voor deze familie, maar de vele families in Sudan die in zulke schrijnende toestanden leven, ik huil voor de twee maanden te vroeg geboren baby in Melut die een dag hiervoor overleden is, helaas kwam hulp voor hem te laat. Volgens mij had de broer van Nyankor in de gaten dat ik verdrietig was en moest huilen, want als Willem en Koang evenlater terugkomen houdt hij triomfantelijk het zakje omhoog en zegt met een bemoedigende lach op z’n gezicht: “milk” (een van de weinige engelse woorden die hij kent). Bij mij borrelt er ook hoop en kracht in m’n lijf en we gaan op weg naar de compound met nieuwe moed.

Eenmaal op de compound aangekomen worden we eerst ontmoedigd, niet geheel onterecht, maar in onze ogen wel verdraaid onhandig in deze situatie. Er wordt namelijk gezegd dat het eigenlijk niet toegestaan is dat we lokale mensen (die niet voor ons werken) zomaar op de compound kunnen brengen. Ergens hebben ze gelijk, want waar leg je de grens, de tamtam gaat hier vaak snel en misschien zit half Malakal binnenkort op de stoep… Dat niet alleen, want wat als de kinderen in onze compound sterven? Wij hebben op dit moment geen medici in de compound in Malakal. Toch nemen wij deze verantwoordelijkheid op ons, wij kunnen het gewoon niet over ons hart verkrijgen deze babies en hun moeder aan hun lot over te laten bij een voedingscentrum wat hen niet kan helpen. Uiteindelijk blijkt internet gelukkig weer te werken en is dokter Hannah heel blij met wat we tot nu toe hebben gedaan.

Ze gaat me nu instructies geven om de baby te gaan voeden met melk die we in het pakhuis hebben liggen (de melk die we hebben gekocht is niet goed genoeg). Ondertussen valt internet af en toe weer weg en ik heb nog niet alle instructies, dus probeer ik ondertussen andere dingen te doen, evenals Willem die ook nog een hoop andere dingen te coordineren en regelen heeft. Ik geef de moeder nog meer drinken, vraag iemand of ze suikerwater voor de moeder wil maken en geef haar en degene die met haar mee is gekomen onze lunch. Mijn lunch kan wel wachten, ik heb vanochtend wat fruit op en deze mensen hebben het vele malen harder nodig. Dankbaar nemen ze het aan, de moeder nog steeds verward door alles wat er gebeurd. Ondertussen vraag ik de kookvrouwen of ze water willen koken, de flesjes moeten 20 minuten gekookt worden, zodat ze volledig steriel zijn en klaar voor gebruik. Inmiddels doet internet het weer en kunnen we wel de poedermelk in het warehouse vinden, maar niet de maatlepel (en het komt nogal precies). Inmiddels heeft Doug (onze Watsan-manager) contact gelegd met John (programma coordinator) en met ACF (Actie tegen honger). ACF laat weten dat zij nog wel maatbekertjes voor F-100 (de melk) hebben en die wel even willen komen brengen. Ondertussen heeft Sue (van de organisatie Goal) ook gehoord wat er aan de hand is en biedt een helpende hand. Ik ben blij dat er nu iemand bij is die wel medische kennis heeft. Ze zegt dat de babies er goed uitzien en niet ondervoedt lijken, de jongste oogt wel wat zwak, maar ze helpt ook gelijk met de vrouw te bemoedigen dat ze door blijft gaan met borstvoeding ondanks dat ze nog geen melk heeft en net voordat ik alles goed en wel klaar heb, komt er melk uit haar borsten en haar kinderen zetten het op een drinken… Thank God! Zelfs de kleine zuigt enorm. Arme moeder, de komende dagen zal ze vooral druk bezig zijn met borstvoeding, daar ze de kinderen iedere twee uur moet voeden en dat met drie babies… Zelfs de allerkleinste krijgt weer een kleurtje op zijn gezicht en ik krijg een warm gevoel van binnen. Er staan weer tranen in m’n ogen (ik blijf een emotioneel mens), dit keer van dankbaarheid en blijdschap.

We besluiten ze wat van ons eigen geld te geven om goed eten voor de moeder te kopen en water in flessen (ze mag onder geen voorwaarde water uit de Nijl drinken nu). De moeder wil samen met haar kinderen de nacht het liefst doorbrengen bij haar bekenden, waar we haar hebben opgehaald. Ergens kunnen we dat wel begrijpen en aangezien ze nu melk heeft, brengen we haar met goede instructies weer terug naar “the middle of nowhere”, met het bericht dat we ze ’s ochtends vroeg op zullen halen zodat ze mee kunnen op de boot naar Melut, waar Andrea (onze Nutritionist) en de rest van het team van Medair (die opgewonden zijn dat het een drieling is) klaar zal staan om de babies op te nemen in het voedingsprogramma mocht dat nodig zijn en om ze te monitoren. De vrouw woont ook dichterbij Melut dan bij Malakal, wij bidden ondertussen dat ze een voorspoedige reis zullen hebben en dat de kinderen veilig aan zullen mogen komen…

Wat een enerverende dag!

Helaas had dit verhaal nog een staartje die wat minder leuk afliep. We gingen de volgende ochtend al vroeg ons bed uit om op tijd bij de familie te zijn zodat we op tijd konden vertrekken met de boot. Eenmaal aangekomen bij de familie zien we de moeder in het hutje totaal nog geen aanstalten maken om te vertrekken. Gelukkig zien we de babies wel lekker slapen met een kleurtje op hun gezicht. Evenlater zien we iemand die “de vader” blijkt te zijn en die absoluut geen toestemming geeft om moeder en drieling mee te nemen naar Melut. Hij blijkt soldaat te zijn en hij moet in Bam blijven en kan niet naar Melut. Aangezien wij geen transportorganisatie zijn, hadden we aangegeven dat we de moeder en haar drie kinderen niet weer vanuit Melut terug kunnen brengen naar Malakal na behandeling. Als mensen “gezond” zijn, vervoeren wij ze in principe niet. De boot wordt gebruikt voor noodsituaties en om onze eigen staf naar de locaties waar we werken te vervoeren. Dan besluit de vader dat ze maar helemaal niet gaan. We hebben daar bijna een uur staan praten, helaas hadden we Koang dit keer niet bij ons, dus het praten ging ook niet heel makkelijk omdat er maar een persoon was die een beetje engels kon en de zeven woorden die wij in het arabisch weten kwamen ook niet echt van pas… onze gesprekken en pogingen brachten uiteindelijk dan ook geen verandering in de vader’s gedachten. We verzekerden ons er nogmaals van dat de babies nu borstvoeding krijgen en er aardig gezond uitzien en vertrouwen er op dat als de borstvoeding zo door gaat ze het wel redden. Met toch een beetje een naar gevoel verlaten we de locatie. We zijn bewust van het feit dat dingen hier niet altijd gaan zoals in Nederland, dat we te maken hebben met taalbarrieres, maar vooral ook cultuurbarrieres en gewoon hele andere omstandigheden. Een hele uitdaging! Maar het dankbare gezicht van de moeder de dag ervoor en de gezonde babies zijn wel een beloning op het werk!

Tsja… zo noemen ze een vijfjarig huwelijk! Wij zijn vandaag vijf jaar getrouwd, maar willen de vijf jaren die we met elkaar als getrouwd stel hebben mogen meemaken wel iets meer inhoud geven en anders bestempelen dan de titel van deze blog doet vermoeden! Ondanks dat we dachten dat het niet mogelijk was toen we elkaar net een jaar kenden en het echt helemaal super vonden met elkaar toen we gingen trouwen, zijn we in deze vijf jaar toch nog meer naar elkaar toe gegroeid en van elkaar gaan houden! Vanochtend mochten wij “devotions” leiden en hadden we het over “sharing/delen”, over wat het met je kan doen als je veel in een relatie deelt, de mooie dingen, maar ook de verdrietige dingen en als je elkaar stimuleert in datgene waar je goed in bent. Wij hebben dat zo bij elkaar mogen ervaren! Wat een rijke ervaring! Wat een voorrecht dat we nu ook samen dit jubileum in Soedan mogen vieren en al deze bijzondere dingen, die jullie met ons meelezen op ons weblog, mogen meemaken! We voelen ons zeer gezegend. Als bekroning op ons huwelijk kregen we deze avond een prachtige zonsondergang te zien bij rivier de Nijl met een prachtige gloed in verschillende kleuren en had dokter Hannah (die op contractbreak gaat, een collega van ons) twee miniflesjes rode en witte wijn voor ons achtergelaten… en hebben we fijne quality-time gehad met z’n tweeen… Sante!  

De eerste tekenen van het regenseizoen zijn in zicht… we hebben afgelopen zondag al een zwembad in ons compound gehad en ook verschillende lekkages. Als er hier regen valt, dan valt het ook goed! We hebben nog wel een paar klusjes te klaren (zoals een waterinstallatie en het bouwen van een paar tukuls) in de compound, voordat de echte regens starten, dus we hopen dat die nog even uitblijven… Zo kwam de auto ook vast te zitten in de modder afgelopen zondag… iedereen helpt dan even mee om ‘m er weer uit te krijgen natuurlijk!

Aangezien er spanning is geweest in Malakal en er aardig wat schoten zijn gelost, willen we hierbij even een korte update geven over de situatie in Malakal. Het is afgelopen avond en nacht aardig gespannen geweest… we willen jullie graag zelf informeren voordat jullie het van anderen horen, hoewel we nog niet heel veel informatie hebben, kunnen we zeggen dat het met ons goed gaat!!!

Op 4 mei om 22.15 uur kwamen twee groepen tot een schietpartij vanwege een misverstand, gelukkig geen gewonden als resultaat. De twee leiders van beide partijen hebben elkaar vervolgens ontmoet en zorgden voor controle op de situatie. De twee partijen kwamen overeen dat er geen verdere aanvallen zouden worden gepleegd. Helaas waren er ’s nachts nog wel verschillende schietpartijen en sommige ook aardig dicht bij onze compound (het is helaas zo dat nog veel mensen wapens hebben).

Toch kunnen we jullie melden dat het goed gaat met ons, we konden alleen met behulp van God zoveel rust ervaren… al heb ik ’s nachts geen oog dicht gedaan, ik voel me nu nog steeds goed en kalm. Het team is verkleind tot vier man op het moment (de mensen die hier alleen op doorreis waren of niet veel te doen hadden zijn op het vliegtuig naar Kenia gezet) zodat, mocht het escaleren, het veel makkelijker is om ons te verplaatsen… Medair zorgt zo goed voor ons, veiligheid boven alles!

We gaan er van uit dat de situatie kalmeert en dat we een goede nacht zullen hebben. Bidden jullie met ons mee voor rust in deze situatie en voor de veiligheid van de mensen in Malakal? Na jaren van oorlog roept het voor veel mensen ook weer allerlei herinneringen op als er geschoten wordt. Jullie gebeden zijn zo waardevol. Heel erg bedankt!

Na vijf hele intensieve weken in Malakal na onze R&R, zijn we inmiddels alweer meer dan een week in Nederland en hoewel het ook enorm wennen is, genieten we toch van alle luxe die we hier mogen kennen.

We moeten wennen aan het “racen” op de snelweg (tot nu toe hebben we in vier maanden tijd bijna alleen nog maar “30″ gereden vanwege ezels, kinderen en geiten op de wegen en kuilen in de wegen), wennen aan de gestructureerdheid, netheid en georganiseerde en snelle wereld waarin we in Nederland leven. We moesten wennen aan alle “pakken” die bij ons in het vliegtuig zaten vanaf Londen. Wennen aan het feit dat je geen “kawatja” meer bent. Wennen aan veel aandacht van familie en vrienden en iedereen die je graag wil zien, wennen aan alle luxes die we hier kennen. Maar naast het wennen, genieten we ook enorm, van alle mensen die ons opwachtten op Schiphol of op de Soesterweg, van een warm bad, een douche, een broodje kaas of nog luxer… een broodje kroket, sowieso al het eten, iedere dag een andere maaltijd, de gezelligheid met onze beide ouders, de liefde, verwennerijen en aandacht die we krijgen, broers, zus en zwager, water uit de kraan, de bruiloft, Nathan, Guido & Karin, dagje uitwaaien op Scheveningen, een goed bed, elkaar, een dienst in onze eigen gemeente en zo kunnen we nog wel even doorgaan…

De belangrijkste reden waarvoor we terug zijn gekomen is de bruiloft van onze zus Gerbranda en Schelte! Daar hebben we inmiddels volop van genoten, wat was het een mooie dag; een innig gelukkig en prachtig stel, een zonnetje, veel gasten, mooie woorden, het jawoord in gemeentehuis en in de kerk, een lied door Schelte gezongen, traantjes van geluk, lekker eten en familie weer zien. Heerlijk!

Daarnaast zijn we afgelopen weekend bij Nathan op bezoek geweest, de prachtige zoon van Guido & Karin. Heerlijk om te genieten van dit kleine wonder (en de verhalen van zijn ouders), die tijdens ons verblijf in Soedan geboren is!

We hadden het aan het begin van deze blog over vijf intensieve weken, een klein kijkje in deze weken: Willem was drie weken lang base manager en deed de financien bij afwezigheid van onze manager Francis (op R&R) en Wendy ondersteunde hem daarin zo goed als ze kon en deed het hele proces rondom personeelszaken met de lokale medewerkers. Tijdens deze vijf weken hadden we het verhaal van de drieling (die je eerder op deze blog kunt lezen), team-perikelen die overigens weer fijn zijn opgelost, regen, hitte, ziekenbezoekjes, constructies op de compound, een security incident (ook eerder te lezen op dit deze blog), latrines die gesloten werden omdat ze in strijd zijn met de Soedanese wetten; ze staan niet op de juiste plek, bezoekers, overlijden van familie van lokale staf, bezoekjes aan lokale staf, nog meer regen, logistieke procedures en noem maar op. We hebben er van genoten, ondanks dat het soms zwaar en moeilijk was. We voelen ons nog steeds heel erg op onze plek en kijken uit naar de nieuwe periode, maar eerst nog even een weekje geniten in Nederland voordat we op 29 mei weer naar Soedan vertrekken…

Wauw! Sprakeloos waren we toen we zondag bij Guido en Karin op bezoek gingen en daar kratten vol met cadeautjes kregen voor de kinderen in Soedan. Van zeepjes, stickertjes en ballonnen tot spiegels, gummetjes, puntenslijpers en kleurpotloden en noem maar op en dat was nog niet alles… toen we ’s middags in de gemeente kwamen voor een doopdienst, kwamen daar nog heel veel cadeautjes bij… We zijn de gemeenteleden die hieraan hebben meegewerkt enorm dankbaar! Bij deze, omdat we niet weten wie allemaal wat gegeven hebben: BEDANKT! Wat geweldig dat we dit zo samen met elkaar mogen doen en binnenkort weer een heleboel blije kindergezichtjes in Soedan mogen zien! Wij zullen zorgen dat het allemaal goed terecht komt en goed verdeeld wordt. Nogmaals heel erg bedankt!

Iets anders, wat ook niet onvermeld kan blijven, is de verrassing in bowlingcentrum De Korf. Wij gingen met Marco en William bowlen en Wendy zag achter de bar een hele grote zak met ballonnen staan, ze maakte er een opmerking over tegen de barman, hij zegt: “Wil je er één hebben?” Wen zegt: “Nou, eigenlijk wel iets meer dan één, omdat we de kinderen in Soedan daar heel erg blij mee kunnen maken als we daar over anderhalve week weer heen gaan.” Hij zegt: “Wacht maar even, dan haal ik een zakje…” En evenlater wil hij een handvol in ‘t zakje stoppen. Dan bedenkt hij zich en zet ineens de hele grote zak voor Wen’s neus. “Voor Soedan” zegt hij, met een grote glimlach op z’n gezicht. Wauw! BEDANKT!

Voor als je even genoeg gelezen hebt, of gewoon zin hebt in plaatjes kijken, we hebben eindelijk weer nieuwe foto’s geplaatst! Foto’s van de drieling, van het kraambezoek bij John, van het zwembad wat we in onze compound hebben gehad en onze landing in Pierry…

Ook zul je wat extra “mapjes” tegenkomen op Flickr, zodat je keuze hebt uit “thema’s”, zoals bijvoorbeeld “portraits kids”, hier kom je dan alleen maar portretten van kinderen tegen. Dit zijn wel oude foto’s gecombineerd met nieuwe.

Veel kijkplezier!

Dan nog eventjes over ons gastenboek. De laatste maanden kregen we helaas dagelijks spam berichten in ons gastenboek, daarom hebben we nu een nieuwe versie geinstalleerd waarbij je een code moet invoeren voordat je een berichtje plaatst. Instructies spreken voor zich.

Heel erg bedankt voor jullie berichtjes, dit bemoedigd ons enorm!!

Op onze reis terug naar Afrika hadden we veel vertragingen, eerst in Amsterdam, toen in London, we misten onze aansluitende vlucht waardoor we een nacht in London moesten verblijven en pas de volgende dag konden vertrekken. Eenmaal in het vliegtuig van London naar Nairobi hoorden we dat twee van onze drie tassen niet op het vliegtuig waren. Aangekomen in Nairobi moesten we daar formulieren voor invullen en we konden weer onze aansluitende vlucht diezelfde dag naar Lokichoggio niet halen omdat onze tassen pas ’s avonds laat zouden aankomen.

Je kunt ontzettend sjaggarijnig worden van zulke dingen, je kunt bij de pakken neer gaan zitten, boos doen, geirriteerd raken, stampei lopen maken, schreeuwen, maar wat heb je er aan?

NIETS!

Oke, misschien zijn we twee tellen sjaggarijnig geweest, misschien hebben we ons heel even af laten leiden, maar daarna besloten we het vanuit een ander perspectief te zien: Wij hebben immers de mogelijkheid om met een vliegtuig op de plaats van bestemming te komen. Wij hebben tassen die helemaal boordevol zitten. Wij hebben de mogelijkheid om in een hotel te slapen als je je aansluiting hebt gemist, wij kregen ook nog eens een vullend diner en ontbijt in de tijd dat we daar waren. Wij zijn veilig weer aangekomen in Nairobi. Wij hebben eten en een dak boven ons hoofd.

Vanuit welk perspectief je dingen bekijkt kan de zaken zo veranderen! Wij voelen ons heel gezegend, hebben onze tassen ook weer terug en zijn alweer aangekomen in Loki! Morgen heel vroeg vertrekken we naar Malakal!

Deze vier maanden in Afrika hebben ons aan het denken gezet en perspectieven veranderen…

UPDATE 2 juni 2007:
Inmiddels zijn we weer veilig in Malakal…

We willen graag iets met jullie delen wat onze coordinator van de programma’s met ons deelde, naar aanleiding van de strategiebesprekingen die we hebben gehad om onze strategie voor 2008 te bepalen, wat hij vervolgens gebruikt heeft als inleiding op de interne nieuwsbrief:

Dearest Medair team!
Het is mij een genoegen om deze maand de nieuwsbrief te mogen introduceren. Ik las onlangs dat in dit moderne tijdperk, de werkplek even belangrijk is geworden als “familie” in ons leven, zelfs met een baan van negen tot vijf, zie je je collega’s nog meer dan je naaste familie. Bij Medair zijn we 24 uur per dag bij elkaar, zeven dagen per week! Het is dan ook geen wonder dat Medair in bepaalde gevallen families “creeert” - op het moment in de projecten in Zuid Soedan meer dan waar dan ook!!

Schotten staan niet zo bekend om hun vermogen hun gevoelens te delen, maar ik geloof dat wat we binnen Medair Zuid Soedan hebben, een soort van familie is. Met z’n onenigheden, met z’n wederzijds support en ten slotte met onze gedeelde achtergrond. Hoewel we niet allemaal uit hetzelfde gebied komen, of vaak niet uit hetzelfde land, delen we toch het begrip van onze Eeuwige God, wat uiteindelijk veel belangrijker is dan onze verschillen en ons ook samen brengt met een gezamenlijk doel. Ik ben de tel kwijt geraakt van de keren dat ik me in lastige en gespannen teamsituaties bevond, problemen die op de een of andere manier vaak weer opgelost konden worden door alleen maar ’s ochtends devotions met elkaar te delen. Veel organisaties hebben me gevraagd hoe het kan dat we allemaal samenwerken en zo dicht bij elkaar leven en nog steeds goed met elkaar om kunnen gaan, ik denk dat het antwoord duidelijk is.

Zo vanuit deze basis hebben we ook naar onze strategie gekeken. Ik heb weleens horen zeggen dat als je God aan het lachen wil maken, je Hem over je plannen moet vertellen en ik denk dat het waar is, dat onze eigen plannen zelden werken of mislukken als we zelf de weg bepalen of denken dat we het allemaal zelf wel aankunnen.

Zoals Paulus ook tegen Galaten zegt: “Zijn jullie zo dom? Na te beginnen met de Geest, gaan jullie nu proberen je eigen doel te bereiken door menselijke inspanning? Zo is het dan ook met een geest van bescheidenheid geweest, dat we in de laatste paar weken hebben geprobeerd om naar Medair Soedan te kijken en Soedan in het geheel om te beslissen waar we heen gaan en waar we vandaan komen.

Ik wil iedereen bedanken die heeft bijgedragen, door gesprekken met coordinators en managers over wat er gebeurd in het veld. Nadat we de organisatie hadden doorgelicht, konden we alleen maar terug keren met goede resultaten, we zijn sterk in onze programmes, we zijn erg nodig bij onze “beneficiaries”, gerespecteerd door de mensen die ons geld geven en door de regering en het plan dat we hebben werkt. Ik denk dat we dankbaar mogen zijn, dat we hier mogen zijn doordat God deze plek voor ons heeft bereid, we moeten Hem altijd in het centrum van onze visie houden. Als we nu de volgende maand in gaan, laten we proberen onze ogen gefocussed te houden op 2 Korintiers 4:18 - Wij richten ons niet op de zichtbare dingen maar op de onzichtbare, want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig…

We beginnen deze blog met een datum, dit omdat dit een belangrijke datum is in Zuid Soedan en die datum er aan zit te komen… De deadline van 9 juli neemt op dit moment een belangrijke plaats in op het gebied van politiek en veiligheid. Dit is namelijk de datum waarop het gehele Sudanese Armed Forces (SAF) leger naar het noorden moet zijn verhuisd, boven de “1956 grens” (dit betekent naar Noord Soedan). Deze SAF troepen, moeten of worden geintegreerd in de JIU (Joint Integrated Units), of zich ontbinden, of zich aansluiten bij de SPLA (Sudanese Peoples Liberation Army). Dit heeft tot resultaat dat er een grote concentratie is van troepen in beweging in de “Upper Nile regio”, de regio waar wij werken.

Medair neemt daarom gepaste maatregelen, waar we heel blij mee zijn. Zelf zijn Willem en ik van 3 t/m 11 juli in Lokichoggio en van 12 t/m 19 juli in Nairobi, daarna zullen we (als het veilig genoeg is) weer teruggaan naar Malakal. Als jullie vragen hebben of meer info willen, stuur ons een mailtje! Graag willen we ook van deze gelegenheid gebruik maken om jullie te vragen voor jullie gebed! Bid voor blijvende vrede in Soedan, wijsheid voor de autoriteiten, wijsheid voor Medair en rust bij de bevolking. Dank voor de hulp die we via Medair mogen brengen.

Verschillende stammen in Soedan hebben de traditie om allerlei figuren in het gezicht te kerven, op de donkere huid, is zo’n figuur beter zichtbaar dan een tatoeage. Zo krijgen de jongeren in Nuer een markering in het gezicht (wat “gaar” wordt genoemd) als deel van hun toetreding tot volwassenheid, vaak al op hun veertiende jaar… Het patroon van deze insnijding bij de Nuers, hangt af van de specifieke subgroepen. Een heel erg gebruikelijk patroon bestaat uit zes paralelle horizontale lijnen over het voorhoofd, met vaak een daling in de lijnen boven de neus. Ook figuren als stippen zijn erg gebruikelijk.

Bij vrouwen wordt het soms gebruikt om te laten zien dat ze sterk genoeg zijn om kinderen te baren, maar veelal wordt het ook gedaan omdat ze het mooi vinden, zoals wij piercings hebben en tatoeages, zo maken zij allerlei figuren op hun lichaam. 

Leeftijd is ook erg belangrijk in de cultuur van de Dinka, jonge mannen worden geintroduceerd in het volwassenschap door een teken op het voorhoofd met een scherp voorwerp. Ze mogen daarbij geen kik geven, dit duidt er op dat ze sterk zijn en klaar voor het volwassen zijn… Natuurlijk doet zoiets immens zeer, maar op dat moment mogen ze dat dus echt niet zeggen, ik sprak met een Nuer en die zei: ik kan nu zeggen dat het verschrikkelijk pijn deed, maar ik heb dat jaren verzwegen! Mijn kinderen zou ik zoiets nooit aandoen!

Op het moment van schrijven zitten we samen met twee andere collega’s in een Cessna caravan vliegtuigje van de MAF en worden we naar Loki gevlogen waar we anderhalve week zullen blijven en Willem een IT training mag geven. Hierna zullen we voor een week in Nairobi verblijven waar Wendy een training krijgt op het gebied van donorproposals (voorstellen) schrijven en diverse afspraken heeft inzake de visibility van Medair. Willem maakt van deze tijd gebruik om logistieke besprekingen te hebben en zal wat IT zaken oppakken.

Zo, nu jullie weten hoe de komende drie weken er ongeveer uit zullen zien wil ik even een paar dagen terug in de tijd…

1 juli 2007, een voor ons bijzondere dag want Willem vierde zijn 30ste verjaardag. In Zuid Soedan is het voor de meeste mensen een raadsel op welke datum ze zijn geboren. Het jaartal is vaak wel om en nabij het juiste jaar bekend maar daar heb je het dan ook wel mee gehad… Verjaardagen worden dan - in tegenstelling tot bij ons - ook niet of nauwelijks gevierd. Mijn verjaardag werd wel weer uitgebreid gevierd… Ergens best wel vreemd om dit zonder je familie en vrienden te vieren, anderzijds merken we dat we onze Medair collega’s ook steeds meer als familie gaan zien wat erg gaaf is (wat wil je als je elkaar 24 uur per dag, zeven dagen per week ziet .

Wendy had ‘t kantoor versierd met prachtige slingers en ballonnen en er lagen ook al twee postkaarten op me te wachten. Bij het openen van m’n e-mail legde ik gelijk het data-verkeer in Malakal plat. Een enorme hoeveelheid e-mails en e-cards verstuurd vanuit verschillende continenten verschenen op m’n beeldscherm. Wat ontzettend gaaf!! Van heel persoonlijk tot dolle pret, sommige geschreven, andere met ingesproken (ik zeg gezongen) tekst en zelfs eentje met videobeelden. Twee dagen later in Loki aangekomen, ook nog overladen met allerlei lieve kaartjes… Lieve mensen, heel erg bedankt voor deze leuke verrassing. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel kaarten voor m’n verjaardag ontvangen heb, en dat in Malakal - Zuid Soedan.

En dan mijn verjaardagscadeau… Ik mag mezelf nu de trotse eigenaar noemen van Billy en Bessie, twee ontzettend lieve geiten die het heerlijk vinden om geknuffeld te worden en het hardgroeiende gras binnen de compound op natuurlijke wijze tegengaan (ja, het regenseizoen is nu echt begonnen). Heel erg origineel!!

Verder was mijn verjaardag op een zondag, dus we waren lekker vrij! We zijn een stuk wezen wandelen in ‘t oude gedeelte van Malakal, waar nog gebouwen staan uit de tijd van de engelse kolonisten, ook zie je nog een spoor lopen van voor de oorlogen… ongelofelijk dat het toen al beter ontwikkeld was dan nu. We hebben heerlijk een thee gedronken bij Delilah aan de rivier, hebben tijd van worship & devotions gehad met ‘t team en zijn ’s avonds naar de rivier geweest om de zonsondergang te bekijken en hebben pizza gegeten (jahaa… een van m’n collega’s kwam uit Juba en daar hebben ze pizza’s…) onder het genot van de pizza hebben we een film gekeken.

Voordat de film gestart werd, was het echter nog goed raak… Tja, zoals jullie al eerder hebben gelezen met Wendy’s verjaardag is het de Medair traditie om de jarige een bath-day te geven. Helaas voor Willem had het de afgelopen dagen flink geregend en was ons compound weer gevuld met een behoorlijke hoeveelheid water wat al snel wordt omgezet in modder.. En daar ging ie dan.. zo’n gratis modderbad doet je 30 jaar oude huid veel goeds

Mocht je meer foto’s willen zien, klik dan hier.

Samen mochten we op weg naar een van onze medewerkers die een van onze opslagplaatsen bewaakt om hem zijn salaris uit te betalen. Na een paar heftige regens een uitdaging op de weg, maar we hebben een fourwheeldrive landcruiser!

Gelukkig heeft Wendy heel veel verstand van auto’s, speciaal op het gebied van fourwheeldrive en als het dan in combinatie is met heftige regens en modder en slootjes etc, speciaal met de grond in Malakal dan heeft u een expert op dat gebied! Gelukkig is Willem heel verstandig en luistert hij bijna altijd naar zijn vrouw als ze met goede adviezen komt, want wanneer hadden we anders die winch moeten testen???

Ja, even een tip voor de experts: Als het gaat om auto’s en alles daaromheen: luister NOOIT naar Wendy!

Willem zegt: Wen, wat denk je… kunnen we hier doorheen of moeten we het eerst testen?
Wendy (die een keer eerder zelf in een fourwheeldrive heeft gereden): Natuurlijk, dat moet ie toch wel aankunnen? Dat kleine beetje water?
Willem geeft gas en… we kunnen niet verder, we staan compleet vast! Hij probeert nog in z’n achteruit met de lage 4 en met alle trucs die hij wel kent en Wendy niet, maar helaas… het is al te laat!

Big mushkila (arabisch voor alle problemen die je hebt…)

Vervolgens even een tirade van Willem, waarin hij vooral op zichzelf scheld voor het luisteren naar z’n vrouw op momenten dat dat niet echt verstandig is en Wendy die zich op haar beurt daar enorm aan irriteert, want hey, het is midden op de dag, mooi weer en ach… we hebben de dorpelingen weer iets gegeven om te lachen…
Het is maar goed dat we zo allemaal ons eigen verwerkingsproces hebben, want na een paar minuten tirade is Willem weer afgekoeld en na wat helder denken heeft hij de beste oplossing door Richard op te roepen op de radio om met de andere fourwheeldrive te komen en ons eruit te trekken met de winch. Dat hoeven we geen twee keer tegen Richard te zeggen… die heeft wel zin in een verzetje!

En na 50 giechelende gezichtjes, 20 lachende mannen, 2 vrouwen die onze rijkdommen wel zien zitten, 100 goedbedoelde adviezen van dorpelingen, die tegen betaling wel even hun handen uit de mouwen willen steken en hun voeten vies willen maken en een “heel-veel-kilo’s-wegende” auto uit de modder willen duwen, komt Richard er aan met de andere 4×4. En dat is onze redding!

Zie hier enkele foto’s…

Zoals jullie hebben kunnen lezen in de “extra nieuwsbrief” die we hebben uitgestuurd (degenen die de nieuwsbrief niet hebben ontvangen, maar wel graag zouden willen ontvangen, kunnen ons een mailtje sturen…), was 9 juli een belangrijke datum in Zuid Soedan. Mede door de spanningen die er rond deze datum zouden kunnen ontstaan, had Medair besloten om de programma’s in Upper Nile (de regio waar de spanningen zijn) te “downsizen”; een minimum aantal medewerkers in de projecten. Wij zijn hierdoor een tijdje in Loki en Nairobi (Kenia) geweest.

Wendy zou toch al voor een training van ECHO (een van onze donors), met betrekking tot het schrijven van voorstellen en rapporten naar Nairobi moeten (wat achteraf een zeer intensieve maar leerzame training was!), dus Willem heeft gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor die tijd een tweedaagse basis-it-training te geven (over Outlook, Powerpoint, Excel en Access) voor alle mensen die in Loki waren. Dit werd zeer op prijs gesteld, alleen werd de training als veel te kort gezien,… dus dit zal voor herhaling vatbaar zijn.

Ondertussen hebben we ook allerlei andere dingen kunnen doen…

Zo heeft Wendy verschillende rapporten afgewerkt, een nieuwe interne Zuid-Soedan nieuwsbrief gemaakt en bezoeken gebracht aan een aantal nieuwe leveranciers voor “visibility-producten” zoals T-shirts, stickers enz. Daarnaast is ze van plan om engelse les (en daarin verwerkt ook wat bijbellessen) te gaan geven aan de lokale medewerkers. Dit gaat niet uit van Medair, maar zal ze als hobby en extraatje doen naast haar werk voor Medair. Hiervoor heeft ze al wat voorbereidingen kunnen treffen in de tijd dat ze in Nairobi was.

Willem heeft intussen verder gewerkt aan een Access-systeem dat hij heeft gebouwd, heeft verschillende mensen in Loki en Nairobi geholpen met IT-problemen en heeft een overdracht gekregen van Francis (die op vakantie gaat naar de UK), omdat hij vanaf nu weer drie weken de verantwoordelijkheid als Base Manager zal dragen. Daarnaast hebben we uiteraard weer kunnen genieten van het heerlijke eten, teamlife in Loki, teamlife in Nairobi, iets meer tijd met elkaar en een uitstapje naar het Nationaal Park, waarover jullie in het volgende stuk meer kunnen lezen… We zijn God dankbaar dat er tot nu toe nog geen uitbarsting is geweest met betrekking tot 9 juli en dat alles (op wat spanningen na) vreedzaam lijkt te (zijn) verlopen. Zelf zijn we soms zo bezig geweest, dat ik vanochtend enorm werd aangesproken door het thema wat we behandelden tijdens devotions: “He reigns…” - “Hij regeert…” Is dat echt zo in ons leven? Of trekken we ook nog vaak ons eigen plan en zijn we bezig met onze eigen dingen zonder Hem daarin te betrekken? Een nieuwe uitdaging voor komende week…

We hadden ‘t nooit moeten doen, Willem zei ‘t nog, maar we dachten dat het in Nairobi National Park wel mee zou vallen… niet dus! In Nairobi stad en omstreken moet je ’s avonds je deuren van de auto op slot doen als je na zonsondergang eruit gaat omdat er veel “car-jackings” (klinkt interessanter dan auto-overvallen) zijn. In Nairobi National Park hadden we ook beter onze ramen kunnen sluiten toen we vijftig meter verderop even wat wilden fotograferen…

Uit het niets kwamen ze tevoorschijn, heel behendig en lenig wurmden ze zich door de open ramen en grepen wat ze grijpen konden… en dat was aardig wat kunnen we je vertellen… Ze waren gelukkig zo aardig om niet onze tassen mee te nemen, maar ze gewoon open te maken en datgene eruit te halen wat voor hen het meest van belang was.

Gelukkig hebben we onze paspoorten, creditcards en geld dus nog. Maar compleet onze lunch is weg, op twee pakjes stroopwafels na werden de bananen, een zak chips en een heel brood weggejat. We probeerden ze nog af te schrikken door hard te gaan schreeuwen en Willem probeerde zelfs z’n mannelijke krachten in de strijd te gooien, maar toen een zo’n grote lomperik z’n tanden liet zien, liet hij dat toch maar uit z’n hoofd. We hebben het hier over een BABOON-overval (Baviaan-overval)… ze plunderen echt al het eetbare wat ze te pakken kunnen krijgen, gelukkig werden ze ook jaloers op elkaar en moesten ze daardoor uit de auto om een veilig plekje voor zichzelf te zoeken waar ze hun veroverde buit op konden eten en meer ruimte hadden om andere bavianen van zich af te slaan.

Dit was onze kans om snel in de auto te stappen, ramen dich te draaien en deuren dicht te doen. Nu was het tijd voor revanche… ze hadden immers de stroopwafels niet in de gaten gekregen (veilig verstopt in een andere tas achter een rits)! Aangezien ze heel onze lunch hadden gestolen, pakten we de stroopwafels uit onze tas en hebben die voor hun neus heerlijk op zitten eten… Eigen schuld dikke bult! (Dat geldt denk ik zowel voor ons als voor de bavianen…)

Klik hier voor de foto’s van ons bezoek aan het National Park in Nairobi. Het is een bijzonder park, je rijdt net nog midden in een drukke stad en dan kom je de poorten van dit park binnen, zie je een uitgestrekte vlakte van jewelste. Haast niet voor te stellen. Na 40 dollar betaald te hebben (jaja… het begint al aardig te lijken op Europese prijzen), zijn we al om half zeven ’s ochtends het park binnengereden. Dat was een goed plan, want ’s ochtends hebben we de meeste dieren gezien. Misschien is dit geen “Masaai Mara”, waar je “the big five” (waaronder leeuwen en neushoorns etc.) te zien krijgt terwijl ‘t hier maar afwachten is… wij hebben genoten van deze dag en zoals je op de foto’s kunt zien, hebben we ook aardig wat dieren kunnen spotten - ondanks het slechte weer en het hoge gras waar ze zich makkelijk kunnen verstoppen! De foto’s spreken voor zich!

Helaas moest ik een paar dagen eerder terugvliegen naar Malakal dan Wendy omdat de base manager in Malakal weg moest en ik dit over moest nemen terwijl Wen nog een traning van ECHO (een van Medair’s donors) volgde in Nairobi.

Het vliegtuig, een chartervlucht van de MAF (Mission Aviation Fellowship), zou ’s ochtends om zes uur vertrekken en een tussenlanding maken op twee andere locaties. Ik zou die dag samen met nog vijf mensen van een andere organisatie vliegen. Slecht nieuws toen we op het vliegveld aankwamen, bleek het flink te regenen op de eerste locatie waar we zouden moeten landen, waardoor een landing onmogelijk leek (je moet je voorstellen dat een landingsbaan hier een zachte ondergrond heeft… zand, steentjes: dus modder als het regent). Na twee uur gewacht te hebben bleek dat het met de regen toch meeviel en we de gok wel konden wagen… De landing was bijzonder en gaf me het gevoel op ijs te schaatsen. Gelukkig was de MAF piloot veel behendiger dan dat ik ben met schaatsen onder m’n voeten, en wist hij het toestel veilig op de modderige grond te plaatsen.

Nadat de passagiers waren uitgestapt en het toestel weer voldoende brandstof aan boord had (wat gaat door middel van brandstof drums en een handpomp) konden we verder naar de volgende locatie.

De volgende landingsbaan (10 minuten verder vliegen maar te voet enkele uren lopen door de modder en per auto volkomen onbereikbaar) had niet zozeer problemen met de modder maar meer met het aanwezige vee wat rustig aan het ronddraven was. In een eerste poging om het vee weg te jagen en een signaal af te geven aan de persoon die normaal gesproken het vee zou moeten wegjagen, vliegt de piloot een paar meter boven de landingsbaan. Dit verliep niet helemaal hoe het zou moeten wat resulteerde dat de piloot tot drie keer toe laag over de baan moest vliegen voordat hij kon landen. Na geland te zijn, cargo te hebben uitgeladen en een goeie discussie te hebben gehad met de verantwoordelijke voor de landingsbaan dachten we weer verder te kunnen. Dachten we… Tot we in de verte ineens geschreeuw hoorden en een paar mannen aan zagen komen lopen die een kleed vasthielden met ‘iets’ erin.

Evenlater wordt duidelijk wat erin zit. Een man met verschrikkelijk veel pijn. Zijn been was open en gebroken en hij moest absoluut naar een ziekenhuis toe anders zou hij zijn been zeker kwijtraken of meer… Na overlegd te hebben met de MAF piloot besloten we hem en zijn broer (als zorgdrager) mee te nemen naar de eindbestemming, Malakal. Het was lastig om de patient in en uit het vliegtuig te krijgen en vanuit Malakal weer te vervoeren naar het ziekenhuis want elke beweging was zeer pijnlijk en zoals jullie weten zijn de wegen in Malakal nou niet echt zoals we in Nederland gewend zijn… Gelukkig kon hij meteen in het ziekenhuis worden opgenomen. We hopen op volledig herstel. Een paar uur later aangekomen dan gepland werd ik weer hartelijk begroet door mijn collega’s en onze lokale staf.

Zoals je ziet… we kunnen wel dingen plannen, maar dingen kunnen weleens heel anders lopen dan je had gepland!

Het regenseizoen in Sudan is nu echt begonnen en de schade die dit met zich meebrengt wordt al duidelijk zichtbaar.
 
Als onze collega’s in Melut, vanuit hun tent (ja; je leest het goed: vanuit hun tent, aan de bouw van tukuls wordt op dit moment gewerkt; maar door het regenseizoen wordt dit natuurlijk bemoeilijkt) naar het “gat in de grond” (= latrine) moeten gaan, kan je hier gerust 5 minuten (normaal 30 seconden) voor uittrekken. De modder blijft in tien centimeter dikke plakkaten aan je laarzen hangen en je kunt je voorstellen dat verplaatsen veel energie kost. Ook voor de lokale bevolking wordt de reis naar medische opvang bemoeilijkt. In Nederland wordt je opgehaald door een ziekenwagen, hier moeten mensen soms uren, ja soms zelfs dagen lopen om medische hulp te krijgen. We zijn blij dat Medair sinds het begin van dit jaar al meer dan 12.000 patienten heeft kunnen helpen in het tijdelijke medisch centrum (opgezet in tenten), ondanks deze moeilijke omstandigheden.

In Renk en Nasir (deze plaatsen liggen ten noorden van Malakal & Melut) zijn honderden gezinnen van hun huizen beroofd door overstromingen na heftige regenval - hele dorpen kwamen onder water te staan. Deze gebieden zijn inmiddels ook door de regering van Zuid Soedan als “rampgebied” verklaard. Renk telt een hoge populatie aan IDP’s (Internally Displaced Person - iemand die gedwongen is uit z’n huis te vluchten, maar nooit de grens heeft overschreden/niet naar een ander land is gegaan) die na jaren oorlog nu eindelijk weer zijn teruggekeerd naar hun “thuis”. Op sommige plekken is het water niveau zo hoog dat mensen soms tot hun borst door het water moesten waden. De gevolgen van deze overstromingen… Honderden mensen zonder dak boven hun hoofd, geen dieren, geen planten, geen eten; wat resulteert in ziektes en hongersnood. En de regens zijn niet voorbij, nee het regenseizoen is pas net begonnen en de heftigste maand - augustus - moet nog komen. Daar komt bij dat door het stijgende water de latrines gemakkelijk overstromen waarbij de inhoud van deze latrines dus overal komt rond te drijven… wat resulteert in ziektes, zoals cholera.

Medair heeft afgelopen week een barge (een binnenschip zeg maar - met een groot platform) volgeladen met NFI kits (van UNICEF) die naar Renk zijn vervoerd. NFI staat voor Non Food Items, denk hierbij bijvoorbeeld aan plastic sheets, kookgerei, emmers, zeep en mosquito nets. Deze week zal er weer een boot vertrekken met nog eens een groot aantal NFI kits. Willem was verantwoordelijk voor de planning en coordinatie van deze NFI-kits wat normaal gesproken door onze basemanager Francis wordt gedaan. Dit betekent dus veel bijeenkomsten bijwonen, overleg voeren, e-mails ontvangen en versturen, en overeenkomsten maken en laten ondertekenen. Er zullen begin volgende week of misschien zelfs zaterdag al, nog meer NFI kits gestuurd worden aan Renk en omliggende gebieden.

Begin volgende week zal er ook een Emergency Response Team van Medair naar Renk vertrekken, (bestaande uit watsan specialisten en medici) om het management te voeren bij het installeren van een watersysteem en training te geven voor onderhoud. De medici zullen zich richten op de kant van hygiene en de mensen ter plaatse trainen in het belang van goede hygiene. Misschien mag Wendy een paar dagen mee als communicatie-manager om hierover te kunnen schrijven en foto’s te kunnen maken (maar daarover later dan uiteraard meer…)!

In Nederland kennen we flinke buien soms, soms noemen we het zelfs het kikkerlandje…  Zuid Soedan kent tenminste zes maanden per jaar regenseizoen (en we hebben hier heel wat meer kikkers horen kwaken dan in Nederland). Helaas heeft het grootste gedeelte van de bevolking niet zo’n mooi dak boven hun hoofd als wij vaak in Nederland. Er worden goede stappen gezet en er wordt aan de opbouw van Zuid Soedan gewerkt, toch is er nog veel hulp nodig en moeten er structurele oplossingen komen, in tussentijd zijn wij blij dat Medair de mensen helpt hun bestaan weer op te bouwen door noodhulp te bieden en kennis over te dragen.

Ja, of je zingt in de regen of gaat bij de pakken neer zitten…
In onze situatie, waarbij we altijd nog een dak boven ons hoofd hebben, we nog kunnen eten en ook nog droge kleding hebben, kiezen we voor het eerste. Zoals je ziet neemt Wendy het ervan en heeft ze gelijk gedoucht. Willem is zoals altijd… de harde werker! Charlie vindt ‘t maar nix en Billie & Bessie die proberen het enige droge plekje op de veranda te vinden… vandaag was het heel erg, de regen kwam echt met bakken uit de hemel! Zoals jullie in het vorige verhaal hebben kunnen lezen is dit desastreus voor sommige mensen. Wendy gaat dinsdag mee met het emergency response team om verslag te kunnen leggen (in beeld en geschrift) wat Medair voor hen kan betekenen, maar ook de nood die hier zo hoog is en waarom hulp (in de vorm van gebed, fondsen en fysieke hulp) zo broodnodig is!

Diep respect heb ik voor onze collega’s die in Melut werken. Ik heb er nu een nachtje geslapen en zie nu al wat voor effecten het regenseizoen heeft in hun kamp. Je moet je voorstellen dat het een heel vlak stuk land is. Niets staat regen en storm in de weg om hun tenten te verwoesten en het kamp haast onbewoonbaar te maken. Toen ik er was, was er gelukkig geen wind, maar wel regen… veel regen. In Malakal hebben we nog wat paden gemaakt in onze relatief “kleine” compound (vergeleken met de compound in Melut) en daar kun je je aardig op voortbewegen als het heeft geregend. In Melut is dat anders, er zijn (nog) geen paden en de 10 cm modder onder je laarzen is echt geen fabeltje. Binnen no time, heb je 10 cm modder onder je laarzen verzamelt, loop je veel zwaarder en moet je ook oppassen dat je niet uitglijdt… Het ergste is dat de kliniek er verschrikkelijk uitziet en er vandaag niet gewerkt kan worden - alleen voor emergencies kunnen mensen langskomen, maar helaas niet voor niet-levensbedreigende zaken; het is te onveilig om in zulke omstandigheden te werken. Toen ik opstond uit m’n natte mosidome, stonden er al weer verschillende mensen bij het hek te wachten om geholpen te worden in de kliniek. Verschrikkelijk dat ze door deze modder weer terug naar “huis” moeten lopen zonder geholpen te zijn. Dat is ook een van de moeilijkste dingen voor de Medair-staf. Bovendien is Medair echt de enige plek waar ze naar toe kunnen. Het ziekenhuis dat bestaat in Melut, heeft haast geen medewerkers en de bevolking moet flink betalen om daar geholpen te worden. Geld wat ze niet hebben… dus Medair is hun enige hoop. Ik vraag me af wat ze deden voordat Medair hier was… ik kan het me haast niet voorstellen!

De boottrip naar Renk was lang. We hebben er twee dagen over gedaan. De eerste dag 4,5 uur naar Melut, vanaf Malakal, met daarvoor twee uur wachten op de kade in Malakal - door allerlei mushkila’s. De tweede dag vertrokken we rond 9 uur uit Melut en kwamen we rond half 2 op de plek van bestemming aan in Renk. Zo op het eerste gezicht, lijkt het niet erger dan in Malakal, maar het is inmiddels drie dagen droog geweest en er schijnen een hoop gezinnen getroffen te zijn door de overstromingen.
Wat is de kracht van gebed toch groot. Tijdens onze reis waren rondom ons heen allemaal wolken te zien en forse regenbuien en zelf hebben we maar een paar spatjes gehad op onze reis naar Renk. Ik ben blij dat we ’s ochtends zijn vertrokken, s’ middags wordt de Nijl soms een grote bonk kracht die voortraast en de boottocht is dan erg “bumpy”. Je hebt ‘t gevoel alsof je constant op en neer op het water klapt; ik was blij dat we maar een klein deel van de middag hoefden te reizen en toen op de plaats van bestemming kwamen.

Inmiddels hebben we onze eerste assessments (beoordelingen van de situatie) gedaan, dit houdt in dat we in de twee kampen zijn geweest, die gevormd zijn na de overstromingen en zoveel mogelijk informatie hebben verzameld van de verschillende instanties. Deze kampen doen me denken aan de tsunami. Na drie dagen geen regen, is het water gezakt, maar de sporen die de overstromingen achterlaten zijn groot.

Een van de kampen is groot, daar zitten minimaal 5000 mensen, Tearfund was al in Renk en heeft daar gelijk latrines gebouwd en er is een klein “kliniekje” opgezet door een lokale NGO (Mubadroon), met support van MercyCorps. Helaas zijn de latrines niet toereikend voor zoveel mensen, het zijn er te weinig. Bovendien moeten de mensen heel lang lopen voor schoon water en daarom pakken ze maar het vieze Nijlwater. Er is training nodig, want mensen zijn zich niet bewust van de gevaren en koken het water zelfs niet eens voor ze het drinken. De poelen die zijn ontstaan zijn een broedplaats voor muggen en vliegen en de kans op uitbraak van ziekten is groot. De kliniek in dit kamp heeft twee dokters en beide dokters zien zo’n 50 patienten per persoon per dag en het aantal zieke mensen groeit.

Het andere kamp is een paar dagen geleden gevormd. Dit kamp is nog relatief klein, met zo’n 1500 mensen, maar hier zijn totaal nog geen latrines en als je door het kamp loopt, zie je (en ruik je) overal de tekenen van slechte hygiene. Het is triest. Als je je indenkt dat deze mensen zo weinig hebben. Ik sprak een vrouw die negen kinderen heeft. Ze  stond tot aan haar navel in het water toen de overstromingen kwamen en moest haar kinderen samen met haar man en andere familie redden en is gevlucht uit hun tukul voor het water en zit nu in een van de kampen. Ze heeft een tijdelijke shelter van 3 bij 3 meter (hooguit) en daar leven ze dan met z’n allen… Als ik het hutje zie, vraag ik me af hoe het moet als het weer gaat regenen… de tijdelijke hutjes zien er zwak uit, snel in elkaar geknutseld, zodat ze maar iets boven hun hoofd hebben, maar ik hoop en bid dat de regens voorlopig uitblijven; hoewel de kans groot is, dat in dit regenseizoen de regens niet heel lang uitblijven…
 
Medair heeft voor transport van NFI-kits gezorgd die door UNICEF waren aangeleverd en die zijn uiteindelijk door MercyCorps gedistribueerd, helaas zijn deze ook maar voor een klein deel van de inwoners toereikend. De meeste families bestaan uit zo’n 8 leden (ouders en hun kinderen en soms opa’s en oma’s). In zo’n NFI-kit zitten maar 1 of 2 muskietennetten; vaak gebruiken ze een net al wel voor meerdere personen, maar hoe pas je acht mensen onder een a twee muskietennetten en een a twee dekens. Het is ’s nachts ook koud (voor mij nog steeds oke als Hollander, maar voor hun grote kans om verkouden te worden…), te koud, waardoor mensen nog vatbaarder zijn voor ziektes. Het is een cirkel waar ze zonder hulp niet uit kunnen komen. Ik ben zo blij dat Medair op dit moment bezig is met het opbouwen van een watersysteem en morgen wordt er door het healthteam een hygiene-training gegeven, zodat er daarna een campagne in hygiene gestart kan worden. Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb om mee te gaan met deze teams, ben blij dat ik met de bevolking mocht spreken en nog meer interviews kan houden. Het is bijzonder wat dat met de mensen doet, het feit dat iemand hun verhaal wil horen, aandacht aan ze besteed en dat ze gehoord worden, betekent al zoveel voor ze. Voordat we ook maar iets gedaan hebben, grijpen ze zich vast aan een strohalm met hoop, grijpen ze zich vast aan de tijd die we voor ze nemen. Lieve mensen, laten wij die het zo goed hebben, deze mensen nog meer hoop geven door te GEVEN, te geven in de vorm van gebed, in de vorm van geld, in de vorm van aandacht, in de vorm van rechstreeks de handen uit de mouwen steken… hier zie ik rechtstreeks de situatie van overleven naar leven; maar niet zonder hulp!

Een van de voordelen van het regenzeisoen is dat de temperatuur vrij aangenaam is wat het mogelijk maakt om eens lekker uit te slapen. Zo ook vanochtend. Ik werd wakker rond half negen. Het bed naast me was leeg want Wendy zit momenteel samen met het Emergency Response Team van Medair in Renk voor twee weken. Ik bedacht me hoe het haar momenteel zou vergaan en merkte van binnen een gemis. In mijn gedachten ging ik terug naar Nederland, ik zag ons al op een terrasje zitten, ergens aan de kust, genietend van Nederlands brood met verse kaas en koude melk omgeven door rust en een prachtige natuur. M’n gedachten brachten me ook naar onze vrienden, familie en gemeente en weer besefte ik me hoe enorm gezegend we eigenlijk zijn. Zoveel mensen om je heen, die aan je denken, voor je bidden en voor je klaarstaan…

Ik bedacht me opnieuw hoe ons leven in een korte tijd veranderd is. Hoe God in ons bezig is geweest de afgelopen periode en hoe Hij ons aan het vormen is op Zijn manier en op Zijn tijd tot hetgeen Hij bedoelt heeft! En dan besef ik me ook weer waarom we hier zijn, in Zuid Soedan, waar de nood ongekend hoog is en waar de nood zeer waarschijnlijk nog lang zal blijven.

Je weet dat je dit land niet meteen kunt veranderen, maar je zou zo graag willen dat de mensen goeie scholing zouden krijgen en bijvoorbeeld meer met landbouw zouden doen, want op sommige plaatsen is de grond ontzettend rijk. Je zou willen dat de spanningen rondom de oorlog weg zouden komen te vallen en er echte vrede zou komen. Hoe zou het zijn als de vele miljoenen dollars aan olie opbrengsten eerlijk verdeeld zouden worden en mensen niet meer hoeven te bedelen voor een stukje brood.

Diep van binnen is dit een grote wens maar diep van binnen weet ik ook dat dit de komende jaren een wens zal blijven en geen realiteit zal worden. Dan kijk ik naar dat meisje rechts op het scherm, een foto die Wendy afgelopen week in Renk heeft gemaakt. Een klein kind wat haar ouders is kwijtgeraakt, honger heeft en schreeuwt om liefde en aandacht. Een kind wat in een kamp leeft met 9000 andere mensen die hun huizen zijn kwijtgeraakt en rond het kamp slechts dertien latrines heeft.

Het maakt het gemis (waar ik in het begin over sprak) er niet minder om maar het laat me wel weer ten diepste beseffen waarom…

Dit is Nechil met een van haar kinderen, de vrouw waar ik eerder over sprak.
Zij moest samen met haar man en negen kinderen vluchten voor de overstromingen en heeft tot aan haar navel in het water gestaan. Nu zit ze in een van de tijdelijke kampen. Haar kinderen hebben honger. Ze worden ziek vanwege de kou ’s nachts (het koelt hier af - voor ons is het nog steeds ok, maar voor deze mensen is het soort van winter). Op deze foto kun je goed zien dat goede hygiene echt iets is wat ze moeten leren. Het kindje heeft net z’n behoefte gedaan en Nechil kookt het weinige eten wat ze nog heeft daar vlak naast. Het kindje heeft een dikke buik van het eenzijdige eten en is aan de diarree. De gezinnen worden gedwongen dicht op elkaar te leven in de kampen en kennen totaal geen privacy.

Ik leg haar uit dat Medair niet is gekomen om voedsel te geven, maar om latrines te bouwen en een watersysteem aan te leggen waardoor ze schoon water hebben en daarnaast om training te geven over hygiene. Ik hoop dat ze me een beetje begrijpt, ik heb in de laatste dagen heel veel arabische woorden bijgeleerd, maar de vertaler is er dit keer niet bij en ‘t blijft moeilijk als ze geen engels spreken. Ik hoop dat de hygiene promotors die Medair afgelopen week heeft getraind, ook snel bij haar langs zullen gaan, zodat de kans op ziekten verkleind wordt door de bewustwording van de noodzaak van goede hygiene.

Er zijn maar dertien latrines in dit kamp - maar Medair gaat er in samenwerking met MercyCorps & Tearfund nog zo’n 50 bijbouwen. De start is gemaakt door het graven van geulen. Deze week worden de latrine-platen en de constructie afgemaakt. De NGO’s zorgen voor de materialen, supervisie en instructies en betalen de mensen uit de kampen om deze latrines te bouwen.

In het volgende verhaal zal ik meer vertellen over de hygiene training die Medair heeft gegeven…

De voornaamste ziektes in dit kamp zijn malaria, diarree en luchtweginfecties. Er zijn nog geen uitbraken van ziektes op het moment, maar als er geen verbetering in de hygiene-situatie komt, dan denken we dat daar op korte termijn verandering in zal komen. Ook het stilstaande water in de kampen is een broedplaats voor muggen en we verwachten een grote toename van het aantal malaria-gevallen in september en oktober.

De situatie wordt duidelijk: hygiene is een groot probleem, evenals schoon water. Er is een gebrek aan schoon water, een gebrek aan latrines (de mensen doen hun behoefte ongeveer overal - er zijn maar dertien latrines in het ene kamp en in het andere kamp geen enkele), er is een gebrek aan mogelijkheden voor persoonlijke hygiene (zoals handen wassen/douchegelegenheden etc. - mensen doen het in de rivier, waar ze ook het water halen om te drinken), er is ook een gebrek aan insectendodende middelen en klamboes, een gebrek aan plastic sheets en dekens.

Na allerlei informatie te hebben verzameld door een assessment te doen en grondig uit te zoeken wat de noden zijn, besluiten de watsan (water en sanitatie) specialisten gelijk te beginnen met de start van een nood watersysteem en nood-latrines en de medische specialisten starten gelijk met de voorbereidingen voor een hygiene training en een hygiene campagne. Foto’s van deze training kun je hierboven zien. Een dag na de voorbereidingen begint de training. 21 mensen worden getraind. In de week die erop zal volgen, zullen de getrainde mensen, de bevolking in de kampen gaan instrueren wat ze geleerd hebben tijdens de training.

De belangrijkste zaken die uit de training naar voren kwamen zijn: goed gebruik van de latrines en als er geen latrines zijn, het begraven van je ontlasting, handen wassen voor het eten en na ontlasting, het verbranden van afval en dode dieren en het koken van drinkwater. Aangezien het watsan team van Medair op hetzelfde moment extra latrines bouwt, kunnen de mensen gelijk deze training in praktijk brengen… een mooi voorbeeld van de samenwerking tussen deze twee teams van medici en watsan specialisten…

De mensen in het kamp hebben op dit moment te weinig voedsel, de eerste dagen na de overstroming, werd er door het World Food Programme voedsel verstrekt, maar dat gebeurd nu niet meer, daar er veel van hun dieren zijn omgekomen in de overstromingen, ze dicht op elkaar leven en ook niet zoveel geld hebben om eten te komen, moeten ze het met weinig doen. Kinderen bedelen op de markt, en als wij ergens wat eten wachten ze totdat we klaar zijn en vragen of ze de restjes mogen hebben. Maar er zijn ook andere manieren, zoals deze jongen (en velen met hem) die een soort van net heeft gemaakt waarmee hij vogels vangt… zo’n heel bosje is toch weer wat vlees… Als wij het zo zien vinden we het misschien zielig, zulke prachtige vogels (en waarom zou je vogels eten??), maar voor deze jongen is het een manier om de honger te verdrijven en iets te kunnen eten…
 

De bevolking in Renk gebruikt dit (zie flesje op deze fiets) als drinkwater, zoals je ziet is het flesje gevuld met het vieze Nijlwater. Het is ECHT vies. Je moet denken aan het Henschotermeer of ergens een binnenmeertje in Nederland waar heel veel mensen hebben gezwommen en dan nog erger. Dat drinken de mensen hier. VOORDAT Medair komt… Medair heeft een watersysteem geplaatst en zodra er schoon drinkwater uit de taps komt, komen er gelijk een hoop mensen met jerrycans op af. Het water smaakt een klein beetje naar chloor (omdat er chlorine in wordt gedaan), maar omdat ze zien dat dit water helemaal helder is, begrijpen ze al snel dat dit gezonder is dan de gebruikelijke “zoete” moddersmaak dan ze gewend zijn en ze noemen het; “medicijn voor het water”. Kunnen jullie ook “medicijnen voor het water maken in het andere kamp?”
Dat is zo prachtig met schoon drinkwater brengen, je kunt gelijk resultaat zien, blije mensen en uiteindelijk ook minder ziektes (zoals cholera, diarree etc.)!!

Geen probleem… de vrouwen zijn echt sterk en kunnen zo een hele bos hout, stro, zakken met zand, jerrycans vol water en noem maar op, op hun hoofd dragen. Niets voor mij! Ik heb een paar dagen last van m’n nek gehad toen ik ongeveer een vierde op m’n hoofd probeerde te dragen als dat zij kunnen dragen…

Hier ging ik samen met Peter, een van mijn keniaanse collega’s op bezoek bij Akoul (die daar leeft met zijn familie - nomaden) die ons team had uitgenodigd om koeienmelk te komen drinken (”leben” in ‘t arabisch).

We konden helaas niet met z’n allen gaan, daarvoor was er nog teveel werk aan het systeem, maar aangezien hij ‘t al drie keer had gevraagd, besloten Peter en ik wel op de uitnodiging in te gaan en van een “ontspannen moment” tussen alle drukte door gebruik te maken. Gelijk al toen we daar aankwamen, voelden we de gastvrijheid. Er werd gelijk een bed uit een van de kamers gehaald, zodat we konden zitten, vervolgens krijgen we een rondleiding over hun erf, mogen we alles zien, moeten we ook bij de buren kijken - vinden ze het fantastisch als we zoveel mogelijk foto’s maken en als we zitten verteld Akoul mij zijn verhaal…

Ik ben blij dat Peter mee is en dat hij arabisch spreekt, zodat ik alles van zijn verhaal meekrijg. Ook Akoul is gevlucht voor het water met zijn familie. Als ik hem vraag of hij ook echt door het water heeft moeten waden zie ik zijn gezicht betrekken en hij zegt: veel, heel veel “moia” (= water). Hij had een groot erf met veel koeien, nu moeten z’n koeien het met een heel klein plekje doen en zijn complete erf was verwoest, hij had een tuin… weg! Deze oplossing is tijdelijk, hij hoopt weer iets op te bouwen als het regenseizoen voorbij is. Hij zegt dat hij in ieder geval nog koeien heeft en dat zijn gezin kan overleven door de melk en ‘t vlees wat ze hebben.

Evenlater wordt er “chai” geserveerd (thee met heeeeel heeel veel melk en suiker!) Het maakt hen niet uit op welk moment van de dag we langskomen, we zijn altijd welkom! Ik schaam mezelf een beetje als ik terugdenk aan Nederland en het liefst “een afspraak” maak met mensen voordat ze langskomen. Deze mensen, die toch al bijna niets hebben en al helemaal geen privacy - zijn zo gastvrij als maar zijn kan!

Hier heeft ons team net het EUROMEC watersysteem geinstalleerd. In geel met Medair logo zie je de grote “bladder” vol met water uit de rivier, maar dan gezuiverd door het systeem wat Medair heeft geinstalleerd. Hier hebben ze even tijdelijke kranen geinstalleerd, omdat ‘t cement van de meer permanentere plaats nog moest drogen en de mensen zo toch al schoon drinkwater konden krijgen.

Een geweldige prestatie van het watsanteam. Ze hebben lange dagen gemaakt de afgelopen week en als je de wachttijd van het aanleveren van goederen niet meerekent, was dit systeem binnen twee dagen geinstalleerd… iets fantastisch om te mogen zien, ook nog mooier om mee te maken hoe blij de mensen zijn. Zoals ik al in een eerder berichtje zei: eerst hebben ze het nog over de chlorine-smaak die ze proeven en dat ze dat niet lekker vinden, maar als ze later horen dat het erg goed voor ze is en ze daardoor minder snel ziek worden, zijn ze blij met het medicijn voor het water en het moia nadif (schone water)!!

Dit is de tukul waar ik afgelopen (bijna) twee weken in Renk heb geslapen, samen met twee andere meiden. Het is vol, maar het was droog en over het algemeen heb ik er erg goed geslapen.

Wat ik nog steeds zo bijzonder vind is dat er geen slot op deze tukul zit en we alleen ’s nachts een bewaker hebben en er toch helemaal niets gestolen wordt. Ik weet nog wel dat als ik in Nederland alleen al naar boven ging, ik de achterdeur voor de zekerheid op slot deed, je weet tenslotte maar nooit…

Hier is niets op slot (riksja’s hebben niet eens deuren om op slot te doen…) en toch tref je al je spulletjes weer aan aan het eind van de dag. Een van m’n collega’s was geld vergeten uit haar broekzak te halen, voordat ze haar broek bij de was had gelegd. De huishoudster kwam het ’s avonds bij ons terugbrengen, alles!

Nu weet ik wel dat dit misschien geen overall beeld is van Zuid Soedan, hier wordt ook gestolen,… maar op veel plekken zie je toch nog deze gemoedelijkheid en ik vind ‘t heerlijk dat ik de deur niet achter me op slot hoef te doen en er toch op kan vertrouwen dat wat van mij is, van mij blijft, tenzij ik het weg geef…

Oke, het verhaal wat ik heb geschreven en wat door mijn team en een hele goede externe editor is bewerkt, is nu alleen nog maar in het engels, maar daar komt waarschijnlijk binnenkort verandering in. Voor de multi-talenknobbels onder ons: Lees hier het verhaal wat is gepubliceerd op www.medair.org. Het verhaal heeft zelfs Reuters Alertnet bereikt…

Update 12 september:

Het verhaal is nu ook in het Nederlands!! Veel leesplezier!

Ik las een verhaal van Susan Tanner en daarin stond: Als wij zoeken, bidden en geloven, zullen we de wonderen in ons leven herkennen, en zullen we in het leven van anderen wonderen verrichten.

In de afgelopen twee weken hebben we voor dingen gebeden, waarvan we misschien bijna dachten dat ze niet mogelijk zouden zijn, of dat ‘t te praktisch was om voor te bidden en te snel in vervulling zou moeten gaan. Ik heb verbijsterd gestaan in de afgelopen weken dat juist die gebeden ALLEMAAL verhoord werden. Eigenlijk is het soms maf dat we dan verbijsterd staan, want God wil ons antwoorden, hij wil ons tegemoet komen in onze gebeden. Het gebeurt alleen niet altijd zoals wij dat precies zouden willen, maar zoals dat in Zijn plan past! Maar wat is het heerlijk als we wonderen mogen herkennen en ervaren!

Op de heenweg naar Renk zag de lucht er enorm donker uit, de voorspellingen waren zo ongeveer de hele dag regen (en in Soedan betekent dat geen klein buitje kan ik je vertellen…), even verderop zag je het storten en stormen - bijna de hele weg hebben we dus ook regen gezien; maar in de verte en om ons heen - donkere wolken die zich samen pakten, maar zelf hebben we maar een paar spatjes gehad en zijn we nagenoeg droog op de plek van bestemming aangekomen. De terugweg precies hetzelfde. Toeval? Ik weet wel beter!

Inmiddels in Renk: We krijgen spontaan ander vervoer aangeboden vanuit een hoek waaruit we het zeker niet verwacht hadden - toen bleek dat er geen auto voor ons beschikbaar was in Renk. Spullen die niet geleverd konden worden, werden toch geleverd. Afspraken die dagen later pas zouden kunnen plaatsvinden, werden ineens toch nog op dezelfde dag geregeld (en dat in Afrika - waar tijd heel anders wordt beleefd). Mensen die ziek werden, waren na een paar dagen alweer beter en konden hun werk gewoon blijven verrichten.

Vind je het gek dat ik verbijsterd stond? Nee! Toch mogen we zulke dingen wel geloven en verwachten!

We krijgen veel complimenten over de afgelopen tijd - over de grote hulp die we zijn geweest tot velen, maar bij deze willen we deze credit volkomen geven aan onze God, die ons leidt, die ons de kracht en energie geeft om dit werk te doen. Die ons blijdschap geeft en vreugde in de mensen die we ontmoeten, die gebeden verhoort en ook in deze tijd nog steeds wonderen verricht!

Kijk hier voor de foto’s van Renk.

 We zijn er even niet… lekker op R&R!

Wat was dat lekker zeg.. Na een lange rotatie van bijna 3 maanden waarbij we elkaar vaak moesten missen omdat we in verschillende locaties werkten mochten we nu heerlijk bijkomen en genieten van een R&R. Dit keer zijn we niet in het teamhuis in Nairobi gebleven maar zijn we met een echte ouderwetse nachttrein naar Mombasa gegaan waar we samen echte quality time hebben ervaren.

Na een rit van bijna 18 uur in de trein, gevolgd door onderhandelingen met een aantal taxichauffeurs, een rit met de taxi en de veerboot kwamen we aan in Tiwi - dit ligt in het zuiden van Mombasa. Het hotel wat we in gedachten hadden zag er geweldig uit en pastte ook nog eens in ons budget. Er waren niet bijzonder veel extra activiteiten in het hotel aanwezig en het hoogseizoen was nog niet begonnen, waardoor de rust echt te merken was en dat hadden we nou juist net zo hard nodig…

Normaal gesproken zouden we tijdens een vakantie niet gelukkig worden als we de hele dag maar liggen, boekje lezen, slapen, eten en zwemmen maar nu… Geweldig!

Wendy is tijdens de vakantie voor een andere ‘look’ gegaan en mag zichzelf nu Afrolander noemen. Foto’s hiervan en meer zijn terug te vinden op FlickR.

Buiten een super schoon zwembad met een lengte van 168 meter lang ligt het hotel direct aan een parelwit zandstrand omgeven door palmbomen met een uitzicht op de prachtige Indische oceaan. Die oceaan was ook echt geweldig, flinke golven, koralen en een spelende Willem in het water

Afgelopen week zijn we weer teruggekomen in Nairobi en hebben we het werk weer opgepakt, wat altijd weer even wennen is, maar ook weer een nieuwe uitdaging en interessant; en we hebben weer nieuwe energie en nieuwe ideeen, dus we kunnen er weer flink tegenaan… Maandag vliegen we naar Loki waarna we een dag later weer vertrekken naar Malakal. Voor Willem zal er de komende periode veel veranderen maar hierover later meer…

Na tien dagen heerlijk de rust te hebben gehad en weinig bezoek te hebben gezien, zijn we nu echt weer in de drukte terecht gekomen, waarin we ook weer veel bezoekers krijgen, net zoals voordat we weggingen. Veel van die bezoekers komen onaangekondigd binnen zetten en hebben nog nooit gehoord van een afspraak maken! Moet je net ons hebben… 

We stellen een paar van deze bezoekers aan jullie voor… Soms komen er een of twee, soms een hele hoop tegelijk. Brutaal bezoek dat onaangekondigd binnen komt wandelen en hongerig als ze zijn, recht op ‘t eten afgaan. Het ergste van alles… ze weigeren dood te gaan!

We stellen u voor aan onze “compound-ratten-en-mieren…”

De mieren vallen uiteindelijk nog wel mee, die ruimen de boel wel weer netjes op, het geeft soms een beetje een apart smaakje aan de thee als je thee met suiker neemt en er een klontje mier meekomt, maar ze zeggen dat ‘t nog gezond is ook…
Maar die ratten… daar raken we maar niet aan gewend!

Alhoewel… we zeggen dat die mieren wel meevallen, maar dan moet je geen mieren hebben die op termieten lijken en zich overal doorheen eten. Ze leven zelfs in onze betonnen hal, waar ze een gat in de vloer hadden gemaakt,… zouden ze onder het huis zitten. We hebben ze inmiddels met wat petrol kunnen uitroeien, tenminste; ze komen niet meer naar de oppervlakte,… maar toch.

En dan hebben we nog niets gezegd over de beesten* die niet regelrecht op ‘t eten afgaan, maar het leuk vinden om je ’s nachts wakker te houden door heel veel lawaai te maken of je leeg te zuigen,…

*vleermuizen, muggen, ezels, honden en sprinkhanen

Willem moest vandaag afscheid nemen van zijn verjaardags-cadeautje die hij in juli van Wendy had gekregen. Toen zei hij: “Dit is een van de leukste cadeautjes die ik ooit voor m’n verjaardag heb gekregen!!”

Sindsdien heeft hij dan ook trouw voor z’n geiten gezorgd en veel met ze geknuffeld. Helaas konden ze niet langer in onze compound in Malakal blijven. Binnenkort worden er namelijk twee grote containers ingevlogen, waar voorraden voor onze emergency response teams in worden opgeslagen. Dus er is geen ruimte meer in het enige gebied met genoeg gras voor Billy & Bessy… Eerst was het plan om ze te slachten en dan samen met de lokale staf op te eten, maar de Kenianen vonden de geiten nog niet dik genoeg.

Gelukkig hadden onze collega’s in Melut wel oren naar een paar geiten die hun grote compound kunnen opvrolijken en ‘t gras kort kunnen houden zodat er minder kans is op slangen…

Dus vandaag zijn ze dan per boot (vandaar het reddingsvest) vervoerd naar Melut…

Dag Billy & Bessy!!

Afgelopen weekend hebben we afscheid genomen van onze manager Francis in Malakal… hij is naar Juba waar hij programma coordinator zal worden. Dit betekent dat Willem per 1 oktober zijn positie als base manager heeft overgenomen.

Zoals beloofd zouden we inzicht geven in wat dat nou inhoudt…
 
Als base manager ben je eindverantwoordelijk voor de medewerkers in de base, de base zelf en het budget. Afgelopen jaar heeft Willem hier natuurlijk al heel veel over geleerd, aangezien hij al deputy base manager was en in moest vallen als Francis weg was.

De basis is in het afgelopen jaar vanuit het niets naar de logistieke basis voor Medair Zuid Soedan gegroeid. Een plek waar we onderdak kunnen verlenen aan ruim 20 mensen, we een grote logistieke ruimte hebben voor alle goederen (op medisch gebied, maar ook op het gebied van water en sanitatie en huishoudelijke spullen) en een plek waar de lokale Sudanese staf ook flink is gegroeid. Geweldig om dit zo hebben te mogen zien groeien.
 
Een andere job die hierbij ook komt kijken is de rol als NFI coordinator. NFI staat voor Non Food Item, dus denk aan, keukengerei, zeep, een plastic sheet, jerrycan etc. Deze zogenoemde NFI kits zijn bedoeld voor mensen die niets meer hebben, denk hierbij bijvoorbeeld aan vluchtelingen of aan mensen die alles zijn kwijtgeraakt door overstromingen. De naam NFI coordinator zegt ‘t eigenlijk al, zorgdragen voor de coordinatie van deze NFI kits. Daarbij moet je op de hoogte blijven van overstromingen, rampen, evacuaties en vluchtelingen. Regelmatig zijn er besprekingen met de VN, SSRRC (tak van de regering) en andere NGO’s. Daaruit komt vaak naar voren wie wat hoe waar gaat doen (nadat bepaald is waar de nood het hoogst is). 
Gelukkig krijgt Willem binnenkort versterking van een Sudanese NFI Officer. Willem houdt dan alleen de eindverantwoordelijkheid, de NFI Officer zal de uitvoerende taken op zich nemen.

Buiten de job als base manager zal Willem ook Malakal Security Focal Point zijn. Dit houdt in dat hij zoveel mogelijk up-to-date moet blijven van alle gebeurtenissen met betrekking tot veiligheid in en rond Malakal en de Upper Nile state (provincie waarin we werken). Wekelijks woont Willem besprekingen bij die er zijn met andere NGO’s en met VN Security. Daarbij is hij verantwoordelijk voor de beveiliging in de base en alle veiligheidsmaatregelen die we hebben. In geval van een security incident (iets wat wij gelukkig nog maar 1 keer hebben meegemaakt) zal Willem hierin de verantwoordelijkheid moeten nemen.

Daarnaast zal Willem blijven zorgdragen voor de IT en het uitrollen van een logistiek systeem. Gelukkig kost IT  momenteel niet echt veel tijd.. De grootste uitdaging voor nu is de uitrol van een logistiek systeem. Een software programma dat ons - Medair Zuid Soedan - zal moeten helpen in onze logistieke processen. Logistiek heeft een hele nieuwe betekenis voor Willem gekregen.
 
Zoals jullie lezen zal Willem zich de komende tijd ook weer niet hoeven te vervelen…

ABCDEFG…
Engelse les voor onze lokale staf - voor mij echt een bron van energie! De medewerkers zijn zo blij en zo enthousiast om les te krijgen, dat je er zelf blij en enthousiast van wordt!

We zijn begonnen met het alfabet en daaraan gelinkt allerlei woorden. De medewerkers die helemaal geen engels spreken krijgen de eerste tijd les van iemand die ik les geef (aangezien ik nog haast geen Arabisch of Nuer spreek en onze vertaler niet altijd beschikbaar is, helemaal niet in de avonduren).

Het was zo gaaf om te zien, dat een van onze bewakers (die helemaal geen engels spreekt) al in een paar uur tijd het hele alfabet uit z’n hoofd kon! Ik hoefde maar een letter aan te wijzen en hij wist ‘t uit te spreken. Geweldig.

Het mooie van dit werk vind ik dat je werkt aan een stukje “capacity building”, de medewerkers die nu “bewakers” bij ons zijn, kunnen straks misschien logistiek medewerker worden en zo zichzelf opwerken. Een staflid zei: “Kun je niet iedere dag les geven? Ik zou wel iedere dag les willen hebben! Omdat ik overdag bewaker ben om geld te verdienen voor mijn familie kan ik niet naar school en tijdens de oorlog heb ik ook nooit de mogelijkheid gehad om goede scholing te krijgen, nu ben ik “maar” bewaker.”

Mijn hart is warm voor deze mensen, we bevestigen dat we blij zijn dat hij bewaker is en dat werk voor ons kan doen, dat zo iedereen zijn “plekje heeft op aarde” en dat God het zegent als je daarin goed je best doet, maar ook dat we er alles aan willen doen om hem te laten groeien…

De uitdrukking in zijn ogen spreken boekdelen en ik wou dat het alweer “les-tijd” was…

Deze week hadden we kwartaalbesprekingen in Loki. Daar kwam onder andere uit naar voren dat we onze policies (beleidsplannen) en guidelines (richtlijnen) regelmatig moeten bekijken en daarbij ook onszelf moeten afvragen of ze nog relevant zijn of misschien een update nodig hebben. De volgende vergelijking kwam daarbij naar voren die we interessant vinden en met jullie willen delen…

Stop acht apen in een kamer. In het midden van de kamer staat een ladder, deze ladder leidt tot een prachtige tros bananen aan een haak in ’t plafond. Iedere keer als een van de apen probeert de ladder op te klimmen, worden ze allemaal besproeid met ijskoud water, waar ze helemaal beroerd van worden. Al snel wordt iedere aap die ook maar probeert om de ladder te beklimmen door alle andere apen besprongen en in elkaar geslagen, ze willen immers niet ijskoud en nat worden…

Het duurt niet lang of geen van de acht apen beklimt de ladder meer. Een van de apen wordt dan uit de kamer gehaald en er wordt een nieuwe aap in de kamer gezet. Als hij de prachtige tros bananen ziet, vraagt hij zich af waarom geen van de andere apen hierop af rent, maar niet uit het veld geslagen, begint hij toch meteen de ladder te beklimmen. Alle andere apen bespringen ‘m en tuigen ‘m helemaal af. Hij heeft geen idee waarom. Hoe dan ook, hij probeert niet langer de ladder te beklimmen…

Een tweede oorspronkelijke aap wordt verwijderd en vervangen. De nieuwkomer probeert ook weer de ladder te beklimmen, maar alle andere apen geven hem een pak slaag. Inclusief de aap die voorheen de nieuwste aap was, die, blij dat hij niet degene is die het pak slaag deze keer krijgt, deelneemt in de afstraffing, omdat alle andere apen het doen. Echter, hij heeft geen idee waarom hij de nieuwe aap nou eigenlijk aanvalt…

Een voor een, worden alle oorspronkelijke apen vervangen. Acht nieuwe apen zitten nu in de kamer. Geen van hen heeft ooit ijskoud water over zich heen gekregen. Geen van hen doet een poging om de ladder te beklimmen. De hele groep zal enthousiast elke nieuwe aap die het probeert in elkaar slaan, zonder enig idee te hebben waarom…

Zo is het soms ook met het volgen van onze beleidsplannen en richtlijnen…

Stof tot nadenken… weten we nog waarvoor we dingen doen? Zijn deze dingen nog op z’n plek? Of moeten er zaken worden aangepast…?? Een organisatie als Medair blijft altijd in beweging – het is mooi dat we daar als individu in een team aan kunnen bijdragen!

Ondervoeding is een serieus en groot probleem in Melut County. Lees hier het verhaal wat het Zuid Soedan team heeft geschreven en wat ook op de website van Medair staat. Wederom is het voor ons een voorrecht om deel uit te mogen maken van deze organisatie die verschil uitmaakt!

De strijd tegen ondervoeding in Zuid Soedan
Kau is ernstig ondervoedt en uitgedroogd, als hij bij Medair wordt gebracht en slechts acht maanden oud. Hij lijdt aan verschillende infecties, diarree, longonsteking en wil niet drinken. Zonder passende behandeling, zou hij niet lang daarna zijn overleden.

Kau is typerend voor een van de vele jonge kinderen, die niet de juiste voedingsstoffen hebben binnengekregen die ze zouden moeten krijgen en zijn opgenomen in Medair’s voedingprogramma. Als Kau arriveert bij de kliniek, krijgt hij een volledig medisch onderzoek, gevolgd door een recept met geschikte medicatie inclusief antibiotische injecties. Daarna wordt hij onderzocht door de voedingsdeskundige en zij schrijft hem vervolgens een voedingsprogramma voor.

Eerst moet Kau weer voldoende vocht binnen krijgen, dit wordt gedaan door een speciale oplossing die wordt gebruikt voor ondervoedde kinderen. Hij krijgt ook eerste-fase therapeutische melk voorgeschreven. Nadat de voedingsdeskundige en Kau’s moeder beginnen met kleine beetjes voeding en dat zo vaak mogelijk herhalen, begint hij te drinken. Na twee dagen heeft Kau zijn eetlust teruggekregen. Hij krijgt het voor elkaar om de voorgeschreven hoeveelheid van de melk op te maken en daarnaast ook borstvoeding. Hij groeit naar de tweede fase van het programma en begint aan te komen in gewicht.

Het behandelingsproces verloopt helaas niet zonder terugvallen. Kau krijgt een ooginfectie en heeft opnieuw een paar dagen gebrek aan eetlust, door koorts na zijn inenting tegen mazelen. Gelukkig komt hij dagelijks naar de kliniek, dus hier wordt snel de juiste behandeling voor gevonden.

Een maand later, heeft Kau zijn doelgewicht bereikt en is hij klaar om naar huis te gaan. Zijn moeder is aangemoedigd om door te gaan met de borstvoeding en heeft advies gekregen voor een juist schema voor de voedingen. “Kau’s vooruitgang was super,” zegt Alice Wyatt, Medair’s voedingsdeskundige. “Hij heeft het geluk dat zijn moeder in staat was om hem hier voor behandeling te brengen. Toen we eenmaal begonnen met zijn behandeling ging het herstel heel snel”.

Behandeling en preventie in Melut county
Ondervoeding is een serieus probleem in Melut county, waar Medair haar ziekenhuis (Primary Health Care Centre – PHCC) heeft en voorziet in gemeenschappelijke therapeutische zorg voor voeding. In Melut zijn meer dan 20 procent van de kinderen onder de vijf ondervoedt.

Er zijn vele oorzaken voor deze ondervoeding. In Kau’s geval, was het een gebrek aan kennis over het voeden van een zuigeling en de daarmee gepaard gaande ziektes die leidden tot zijn levensbedreigende situatie. Diarree is ook een oorzaak van ondervoeding bij jonge kinderen, wat een groot probleem is in Upper Nile, mede door de slechte water en sanitatie voorzieningen. Families in deze regio leiden ook onder het feit dat er te weinig eten is. Dit is met name het geval in de maanden voor de oogst in November en December (honger kloof).

Medair werkt in Melut zowel preventief als behandelend op het gebied van ondervoeding. Het voedingsprogramma heeft de mogelijkheid om ernstig ondervoedde kinderen en volwassenen op te nemen in de kliniek voor therapeutische voeding. Tijdens de “honger kloof” tussen Augustus en December, voert Medair een aanvullend programma uit voor verschillende gemeentes binnen de county. Dit voorziet in aanvullende voeding voor kinderen onder vijf en zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven die gematigd ondervoed zijn.

Medair werkt ook aan het verspreiden van het nieuws over de juiste voeding per leeftijd voor kinderen, waarbij ze borstvoeding promoten en educatie geven over welke voeding jonge kinderen nodig hebben. Medair’s water en sanitatie teams spelen daarnaast een belangrijke rol in het voorkomen van ondervoeding, door het verbeteren van de toegang tot veilig drinkwater en goede hygiene en sanitatie.

Nyabach’s verhaal – het complete plaatje op het gebied van gezondheidszorg
Medair’s voedingsprogramma werkt nauw samen met de andere programma’s op het gebied van gezondheidszorg. Ondervoedde kinderen ondervinden bijna altijd meerdere problemen en hebben vakkundige medische hulp nodig, in aanvulling op de voedingsbehandelingen.

Nyabach is een twee-en-een-half-jaar-oud meisje die onlangs werd toegelaten tot Medair’s voedingsprogramma. Haar moeder bracht haar na een boottrip van twee uur met de boot vanuit een dorpje aan de andere kant van de Nijl om deze gratis behandeling te kunnen krijgen. Toen ze voor het eerst arriveerde in de kliniek was haar gewicht erg laag ten opzichte van haar lengte, ze had ernstige zwellingen in haar voeten en enkels en haar huid was in een erg slechte conditie. Al deze symptomen gaven aan dat ze leed aan een ernstige vorm van ondervoeding.

Na vijf dagen van behandeling, waarbij ze gevoed werd door een buisje, begon Nyabach haar eetlust terug te krijgen. Helaas werden de zwellingen in haar voeten niet beter. Het team in de kliniek bespraken de situatie met elkaar en legden vast dat mogelijke andere oorzaken moesten worden onderzocht. Een test in het laboratorium gaf aan dat ze eiwitten in haar urine verloor, wardoor ze niet goed reageerde op het voedingsprogramma. Nu ze in staat was om de juiste behandeling te krijgen, ging Nyabach met sprongen vooruit onder zowel medische verzorging als een voedingsprogramma.

Het werken met ondervoedde kinderen is vaak een emotionele gewaarwording. Als de kinderen worden toegelaten tot het therapeutisch voedingsprogramma zijn ze vaak erg ziek en helaas kunnen we ze ook lang niet allemaal helpen.

“Veel van de kinderen zijn zo ondervoed, dat ze nauwelijks kunnen lopen en weigeren te eten of te drinken en dat is moeilijk om te zien.” zei Alice. “Maar als je sommigen van hen later uit de kliniek ziet lopen, gezond, blij en goed gevoed, dan is dat zo belonend. Dan weet je dat het werk wat je doet echt een verschil maakt…”.

Respect, diep respect hebben we voor de medici, logistieke medewerkers, managers en andere internationale en lokale medewerkers in Melut! Sinds januari 2007 werkten ze van vroeg tot laat in de tijdelijke tenten, die dienen als Primary Health Care Centre (PHCC). Maar een paar dagen is het centrum gesloten geweest vanwege overstromingen en te gevaarlijke situaties in de tenten door modder en water tijdens het regenseizoen.

De medewerkers hebben echt doorzettingsvermogen getoond, want niet alleen het werken was in tenten, nee, de medewerkers sliepen ook in kleine koepeltentjes, acht weken achter elkaar en dan een week op R&R, dan weer terug het veld in. Dat is zwaar, helemaal als je de omstandigheden erbij bedenkt - zware stormen, overstromingen, veel modder, veel slangen en schorpioenen, veel muggen, aardedonker vanaf 21.00 uur als de generator uitgaat en noem maar op. Diepe bewondering hebben we voor hun doorzettingsvermogen!

En het mooie is dat er al meer dan 20.000 patienten zijn behandeld. De mensen stonden in lange rijen te wachten voor behandeling, iedere dag,… de teams gingen door van vroeg tot laat en liepen die extra mijl. Nu, na negen maanden is het nieuwe gebouw klaar (constructie door Comac) - de officiele opening is op 14 november, maar hier kunnen jullie al een glimp zien van het nieuwe gebouw… wat een verschil met de tenten… zijn we nog steeds in Zuid Soedan?

Wat heerlijk zal het zijn voor de patienten om in zo’n gebouw geholpen te kunnen worden, waar nu nog efficienter gewerkt kan worden en betere behandelingen kunnen worden gegeven! Dank God dat het allemaal zo voorspoedig is gelopen… Dank God dat zelfs de behandelingen in de tenten tot zegen mochten zijn, dat de bevolking een stukje liefde en inzet mocht ervaren en ziet dat Medair echt oog heeft voor elk individu!

Ik heb dit stukje ontvangen van een collega op ‘t hoofdkantoor in Zwitserland en ik was diep geraakt… het zette me aan het denken en ik wil zijn als dat team! Mijn hoop en gebed is dat we met de teams van Zuid Soedan Gods level van perfectie zullen bereiken!

Chush is een school in New York die zich richt op gehandicapte kinderen. Tijdens een Chush diner voor fondsenwerving, gaf de vader van een “Chush kind” een speech die niet snel vergeten zal worden door allen die aanwezig waren. Nadat hij vol loof over de school en haar toegewijde staf had gesproken, schreeuwde hij uit, “Waar is de perfectie in mijn zoon Shaya? Alles wat God doet wordt gedaan met perfectie. Maar mijn kind kan nooit begrijpen wat andere kinderen doen. Mijn kind kan nooit de feiten en cijfers herinneren die andere kinderen zich wel kunnen herinneren. Waar is Gods perfectie?”

Het publiek was geschokt door deze vraag, bedroefd door het verdriet van deze vader, stil geworden door de brandende vraag. “Ik geloof,” antwoordde de vader vervolgens zelf, “dat als God een kind als dit in de wereld brengt, de perfectie die hij zoekt is in de manier waarop mensen reageren op dit kind.”

Hij vertelde toen het verhaal over zijn zoon Shaya: Op een middag liepen Shaya en z’n vader langs een park waar sommige jongens die Shaya kent aan ’t honkballen waren. Shaya vroeg, “Denk je dat ze me mee laten spelen?” Shaya’s vader wist dat zijn zoon niet atletisch was en dat de meeste jongens hem niet in hun team zouden laten spelen. Maar Shaya’s vader begreep ook dat als zijn zoon wel zou mogen spelen, het hem een goed gevoel zou geven erbij te horen. Shaya’s vader benaderde een van de jongens in het veld en vroeg hem of Shaya zou mogen spelen. De jongen keek om zich heen om raad te vragen aan z’n mede-teamgenoten. Toen niemand raad gaf, nam hij het heft in eigen handen en zei: “We verliezen op ’t moment en lopen zes “runs” achter in de achtste inning. Ik denk dat hij wel in ons team kan meespelen en dan zullen hem aan slag laten in de negende slagbeurt.”

Shaya’s vader was helemaal opgetogen toen hij Shaya’s brede glimlach zag. Aan het eind van de achtste slagbeurt, scoorde Shaya’s team een paar runs, maar ze stonden nog steeds drie punten achter. Aan het eind van de negende slagbeurt, had Shaya’s team opnieuw punten gescoord, nu met twee uit en de honken stonden vol met de potentiele winnende run op het honk, Shaya was aan slag. Zou het team Shaya laten spelen onder deze omstandigheden en hun kans om de game te winnen weggeven? Hoe ongewoon ook, Shaya kreeg de slag. Iedereen wist dat het alles behalve mogelijk was, omdat Shaya niet eens wist hoe hij de knuppel goed vast moest houden.

Hoe dan ook, toen Shaya op de slagplaat stapte, ging de werper een paar stappen naar voren om de bal met een zachte lob te gooien zodat Shaya in ieder geval in staat zou zijn om contact met de bal te kunnen maken. Bij de eerste worp zwaaide Shaya onhandig met de knuppel en miste. Een van Shaya’s teamleden kwam naar voren en samen met Shaya hield hij de knuppel vast en wachtten ze op de volgende slag. De werper nam wederom  een paar stappen naar voren om de bal zacht richting Shaya te gooien. Toen de worp naar hen toekwam zwaaiden ze de knuppel naar achteren en toen richting de bal en samen sloegen ze een trage grondbal richting de werper. De werper pakte de bal van de grond en zou de bal gelijk heel makkelijk naar de man op ’t eerste honk hebben kunnen gooien. Shaya zou uit zijn geweest en dat zou het einde van de game betekent hebben. In plaats daarvan, pakte de werper de bal en gooide het met een hoge boog richting het rechter veld, ver buiten bereik van de man op ’t eerste honk.

Iedereen begon nu te schreeuwen, “Shaya, ren naar ‘t eerste honk, naar ’t eerste honk.” Nog nooit in zijn leven had Shaya naar het eerste honk gerend. Vol schrik en met grote ogen rende hij langs de honklijn. Op het moment dat hij ’t eerste honk bereikte, had de persoon in ’t rechterveld de bal gepakt. Hij zou de bal naar de man op ’t tweede honk hebben kunnen gooien waardoor Shaya, die nog steeds aan het rennen was, uit had kunnen zijn.

Maar de rechtervelder begreep wat de bedoeling van de werper was, dus gooide hij de bal ver boven ’t hoofd van de derde honkman. Iedereen schreeuwde, “Ren naar ‘t tweede, ren naar ‘t tweede.” Shaya rende richting het tweede honk en de renners voor hem draaiden in rondjes naar de homebase. Toen Shaya het tweede honk bereikte, kwam de tegenovergestelde korte stop naar hem toe en draaide hem in de riching van het derde honk en schreeuwde, “Ren naar ’t derde”. Nadat Shaya bij het derde honk aangekomen was, renden alle jongens van beide teams achter hem aan en schreeuwden, “Shaya, ren naar ’t thuishonk, ren naar ’t thuishonk, toen hij op ’t thuishonk stapte droegen de achttien jongens hem op hun schouders en maakten hem de held, omdat hij zojuist de overwinning had binnengehaald.

“Die dag,” zei de vader, die inmiddels de tranen over zijn wangen had stromen: “bereikten deze achttien jongens hun niveau van Gods perfectie”…

Afgelopen week ben ik gestart met beoordelingsgesprekken van onze lokale staf. Normaal is dit niet gebruikelijk bij bewakers en kookvrouwen, maar het leek mij de manier om meer over hen te weten te komen en ook om ze in bepaalde werkzaamheden te stimuleren…

Aangezien deze gesprekken vertrouwelijk zijn, wil ik niet te diep in details treden, maar een ding wil ik er toch uitlichten. Het is bijzonder om te zien welke antwoorden je krijgt als je praat over de toekomst en doorgroeimogelijkheden. In Nederland denkt zeker meer dan de helft van de mensen aan het maken van promotie en het groeien in positie. Hier niet.

Wat een contrast met Nederland als je de antwoorden ziet van de bewakers en kookvrouwen op de vraag: ”Wat voor baan, als je alle mogelijkheden had, zou je graag willen doen?”. Meestal bleef het stil, lachten ze wat, klikten ze wat met hun tong of keken wat ongemakkelijk voor zich uit. Een vreemde situatie,… als ik in Nederland een beoordelingsgesprek zou hebben, dan weten de meeste mensen heel goed wat voor groei ze willen maken en wat ze graag zouden willen doen over vijf jaar. En als ze dat niet weten, dan weten ze in ieder geval wel wat ze niet meer willen doen… maar heel vaak zul je reacties krijgen vanuit een ambitie, een perspectief wat ze voor ogen hebben of gewoon een verlangen in hun hart. Soms misschien niet realistisch, maar wel iets waardoor en waarvoor ze in beweging komen.

Waarom kon onze staf (of in ieder geval de meesten) in Zuid Soedan nu geen antwoord geven? Is het de situatie in dit land die zo beklemmend is dat daardoor iedere gedachte over de toekomst gelijk uitgewist wordt in angst over diezelfde toekomst? Het zou kunnen - ik weet het niet…

Wat ik wel weet is dat diezelfde mensen die geen antwoord hadden op de vraag over de toekomst, zeer enthousiast werden bij de mogelijkheid voor het krijgen van Engelse les. Ja, dit was belangrijk en waardevol, dat wilden ze maar al te graag! Ze hadden immers nooit die mogelijkheid gehad. Zij willen het liefst iedere dag engelse les! En daar zien we toch het verlangen om zich te ontwikkelen…

Wij hebben er nu allebei last van gehad… een vervelende parasiet die zonder medicatie geen zin heeft om te vertrekken… daarom hebben we beiden de medicatie metronidazole geslikt. 

Giardiasis is een veelvoorkomende infectie van de dunne darm die veroorzaakt wordt door Giardia lamblia, een eencellige parasiet. De ziekte heeft diarree als belangrijkste symptoom. Giardiasis is wereldwijd een van de meest voorkomende oorzaken van diarree, bijna iedereen binnen Medair heeft er wel een keer last van. Wij nu dus ook…

Doordat de voedselopname door de parasieten wordt geremd kan ondervoeding ontstaan, zij het niet dat wij hier genoeg te eten hebben en je voortdurend trek hebt doordat die beesten alles opeten. Dus helaas voor Wendy; het is geen effectieve methode om maatje 36 te krijgen…

We willen ook even vermelden dat we heel gezegend zijn, want buiten deze giardiasis en een paar gekke plekjes (door waarschijnlijk spinnenbeten - die overigens weer mooi aan het genezen zijn) om hebben we nog bijna nergens last van gehad!

Sinterklaas staat alweer voor de deur en de meesten verheugen zich op huiselijke gezelligheid, pepernoten, lekker eten en een gloeiende open haard (of op z’n minst een warme CV). Maar helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. Het is hier wel warm in Afrika, daar is geen CV of openhaard voor nodig, maar voor onze lokale staf liggen er geen cadeautjes bij de openhaard of in een zak bij de deur, wordt er niet op hun deur geklopt of worden er pepernoten uitgedeeld…
 
Veel van onze lokale staf kunnen hun familie nog steeds maar een keer per dag te eten geven en dan moet je daarbij nagaan dat onze staf tenminste nog een baan heeft…
 
Sinterklaas,… daar doen we niet aan dit jaar, maar wij willen Kerst graag samen met onze lokale staf vieren. Aangezien we rond de 3e week van December naar Kenia gaan, kunnen we dat niet op de gebruikelijke tijd doen, daarom doen we dat op 24 november! We zullen de geboorte van Jezus gedenken en het feit dat hij voor ons naar de aarde kwam en daarnaast willen we graag een gezellige tijd met elkaar hebben en met elkaar eten. Een middag waarop de kookvrouwen nu eens niet voor ons hoeven te koken, maar wij dat voor hen doen, een dag waarop ze een extraatje mee naar huis kunnen nemen zodat hun familie ook een extraatje heeft.
 
Helpen jullie mee om dit mogelijk te maken?
 
Giften zijn welkom op: 67.18.01.325 t.n.v. Willem & Wendy van Amerongen o.v.v. extraatje voor staf in Zuid Soedan

Een paar van onze collega’s gingen aan het graven naast onze opslagplaats (aan de kant waar in het verleden de SAF (Sudanese Armed Forces) kazerne was gehuisvest) om een nieuwe plek te maken voor vuilverbranding. Na vijf minuten graven vinden ze een paar kogels (zie op de foto hierboven, links in beeld). Meestal gaat het om kogels die al afgegaan zijn, maar ook voor kogels zijn we gewaarschuwd,… dus na deze eerste tekenen van munitie zijn onze collega’s gestopt met graven, zo zie je op de foto hierboven (rechts) ook nog iets anders… Het kan gewoon een pot zijn of iets dergelijks, maar wij nemen het zekere voor het onzekere… we hebben gezien hoe mijnen en UXO’s (unexploded ordnances - ongeexplodeerde munitie) er uit kunnen zien en dat is niet altijd hoe je het zou verwachten… dus we hebben inmiddels de UN Coordination (VN coordinator) gebeld, die zijn net langs geweest en zeiden dat we goed gehandeld hadden door niet verder te graven en zullen nu verder actie ondernemen met de mijnenopruimdienst…

Het is maar goed dat we bij Medair regelmatig Mine Awareness training krijgen en security training. Het doel van dit lessenpakket van soms een dag en soms meerdere dagen is om iedereen bewust te laten worden voor het gevaar van mijnen en UXO’s.

Mijnen en niet-geëxplodeerde munitie vormen één van de grootste bedreigingen voor hulpverleners in (voormalige) conflictgebieden. In Nederland zijn we vaak niet bewust van dit soort dingen, behalve misschien met Oud & Nieuw, waar we ook vaak worden gewaarschuwd voor on-ontploft vuurwerk. Hier in Malakal zijn tijdens de oorlog en ook nog tijdens het conflict afgelopen november zoveel dingen afgevuurd, dat je nooit weet waar je op kunt stranden…

Update:
Inmiddels is gelukkig gebleken dat het geen UXO was in onze tuin, maar een verroestte pot. Het UN Mine Action team vond echter dat we juist gehandeld hadden en toen zij voor het eerst keken dachten ze eerst ook aan een mijn… Soms moeten er zulk soort dingen gebeuren om ons alert te houden en te doen beseffen dat we nog steeds in een door jarenlang oorlog geteisterd land leven.

Dit is Moni. Een vijfenveertigjarige man uit Payuer. Hij heeft tuberculosis (TB). Wij willen de waardigheid van mensen graag hoog houden en normaal zouden we zo’n foto niet op onze website plaatsen omdat je echt de ondervoeding bij deze man kunt zien, deze man wilde echter zelf dat we zijn verhaal vertelden en hij ging graag op de foto. Hij wil graag dat de buitenwereld bewust wordt van het feit dat er nog veel te veel ziektes in Zuid Soedan zijn die niet kunnen worden behandeld, of waarvoor mensen heel ver moeten reizen. Vandaar dat we besloten deze foto toch te plaatsen om daarbij ook de hoop te kunnen verwoorden die deze man heeft door organisaties als Medair…

Tuberculose… Honderd jaar geleden kwam deze ziekte ook in Nederland veel voor. Enige decennia geleden (voor de Tweede Wereldoorlog) had TB een status die alleen vergelijkbaar is met de behandeling van aids van enige jaren geleden: een vaak fataal verlopende, nauwelijks behandelbare ziekte. Nederland had in het jaar 1900 ca. 5 miljoen inwoners, jaarlijks stierven er toen ongeveer 10.000 mensen aan tuberculose. Tegenwoordig (bron Wikipedia 2006) zijn er nog steeds ongeveer 1100 TB-patiënten per jaar in Nederland, bijna de helft hiervan wordt gevonden in de vier grote steden. De meest voorkomende symptomen van longtuberculose zijn aanhoudend hoesten, gewichtsverlies, nachtzweten, pijn in de borstkas en bloed ophoesten. TB is normaliter te behandelen met een combinatie van geneesmiddelen. De behandeling duurt minimaal 6 maanden. In Nederland vindt de behandeling meestal thuis plaats met isolatiemaatregelen, maar hier moeten de patienten dus naar een speciaal ingerichte kliniek. Op Wikipedia kun je meer over deze ziekte lezen.

In ons primary health care centrum zijn dit keer vijf patienten gediagnostiseerd met TB, helaas kan Medair zelf deze ziekte niet behandelen in Melut, maar hebben we wel budget om een aantal patienten naar Yirol te brengen, waar ze behandeld kunnen worden. In het laboratorium van het primary health care centrum van Medair in Melut wordt het speeksel onderzocht van de patienten als de symptomen lijken op TB, zodat het vervolgens aan de hand van een uitgebreid klinisch onderzoek en dit laboratorisch onderzoek kan worden vastgesteld. Morgen zullen deze patienten dus samen met ons op de MAF vlucht gaan en zullen we ze in Yirol afzetten alvorens wij verder naar Loki vliegen. Na wederom een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis in Yirol wordt vastgesteld of er voor een verkorte behandeling (van twee maanden) kan worden gekozen of dat ze echt zes maanden intern verpleegd moeten worden. Ook krijgen de mensen in dit ziekenhuis uitgebreide voorlichting over het voorkomen van de spreiding van deze ziekte enz.

Amos, onze collega en verpleegkundige verzorgt deze mensen met veel liefde voordat ze naar het TB ziekenhuis in Yirol worden gebracht.

Drie van de vijf TB patienten die gearriveerd zijn in Malakal zijn ook ondervoedt, dat is een van de dingen die je vaak ziet bij TB patienten; uitdroging en ondervoeding en enorme verzwakking. Vaak komen ze ook veel te laat bij een kliniek of ziekenhuis omdat die bij hen in de buurt niet te vinden is. Wat een uitkomst dat ze nu via Medair kunnen worden behandeld in Yirol! Zoals jullie in een eerder verhaal hebben kunnen lezen, heeft Medair zelf programma’s voor patienten met ondervoeding.

In Malakal zorgen wij als logistieke basis van Medair, voor onderdak en logistieke maatregelen met betrekking tot het vervoer van deze patienten naar het ziekenhuis in Yirol.

Ja, je zou het bijna gaan denken als je deze foto ziet…

Het kostte me wel enige moeite om een foto van Wen en mezelf met een ‘masker op’ op onze website te publiceren maar ach, ook een man heeft zo af en toe behoefte aan een verfrissend en bacterievrij hoofd .

Onze lieve broers/zwagers Marco & William hebben voordat we in mei weer naar Zuid Soedan vertrokken een aantal maskers meegegeven en elke keer als we weer in Nairobi zijn, mogen we hier weer even van genieten..

Dankjewel toppers!!

We willen even zeggen dat we een geweldige dag hebben gehad zaterdag! We zijn naar een Compassion project geweest, hebben daar bijbelles gegeven, ballonnen uitgedeeld, voetbal gespeeld, andere lessen gevolgd en heel veel plezier gehad met de kinderen! Het was super! Compassion bedankt! Een uitgebreid verhaal volgt, maar we konden het niet laten alvast even onze blijdschap over dit project te uiten… Klik hier voor foto’s.

Sinds 11 oktober, toen de SPLM (Sudanese Peoples Liberation Army) ministers uit de Sudanese regering van Nationale eenheid zijn gestapt, is er een groeiende confrontatie tussen het noorden en het zuiden van Soedan. De vrede in Soedan is daardoor erg breekbaar. Elk moment kunnen er nieuwe spanningen optreden en iedere dag zijn er weer nieuwe geruchten. Geen gemakkelijke tijd. Voor ons is het al lastig om na te gaan welke geruchten juist zijn en te bedenken dat oorlog in een mum van tijd kan terugkeren. Probeer je eens in te denken hoe dat voor onze lokale staff en de rest van de inwoners van Soedan moet zijn…

Het is lastig voor iedereen want ook de regerende leiders spreken zichzelf soms tegen, op het ene moment vragen ze hun troepen om trainingskampen te openen (waar is dat voor nodig als vrede stand houdt?) en het volgende moment roepen ze alle politieke partijen op om hun eigen belangen opzij te zetten voor het belang van hun thuisland. Heel moeilijk!

Ook is er veel onrust in de vorm van overvallen. Mensen worden thuis overvallen en in elkaar geslagen, soms worden de vrouwen verkracht en meestal wordt er ook (geld en goederen) gestolen… het kleine beetje bezit wat ze vaak maar hebben om hun gezinnen te kunnen onderhouden…

Soms is het moeilijk om hoop te hebben, hoop op een Nieuw Soedan, een Soedan zonder oorlog, een Soedan waar alle verschillende stammen en partijen in vrede naast elkaar leven. Toch geloven wij in verandering, wij geloven in de opbouw en ontwikkeling van dit land. Daarvoor is nog wel gebed nodig, veel gebed en geloof. Bidden jullie mee?!

Zo is het bijna iedere morgen in Melut sinds de opening van het nieuwe Primary Health Care Centre op 14 november jl…

Vanaf vijf uur ’s ochtends, wanneer het donker van de nacht wordt vervangen door de eerste ochtendgloren zitten er mensen te wachten voor het nieuwe Primary Health Care Centre om een behandeling te krijgen!

Tijdens onze R&R was de officiele opening van het nieuwe “ziekenhuis” (we krijgen zelfs opmerkingen van patienten dat het veel meer is dan een “ziekenhuis”). Er waren veel speeches, en Medair en de verschillende instanties die hulp hebben verleend, maar bovenal ook God werden gedankt voor dit geweldige moment en voor al het werk wat in de afgelopen maanden is verricht.

Nu kunnen er nog meer mensen geholpen worden dan voorheen in de tijdelijke tenten. Martha, een van de patienten zei: “Het maakt niet uit dat ik ver moet lopen, de laatste keer dat ik ben geholpen werd ik beter door de juiste medicijnen die ik kreeg en daarom blijf ik hier komen als ik ziek ben!”

Foto van boven naar onder van links naar rechts: Samuel, Ding, Richard, Paul, Koang, James, John, Angelina, Wendy, Mary, Martha, Willem, James, Peter, Udok.  

We hebben een onvergetelijke Kerst middag/avond gehad met onze staf!

Het is misschien raar om de geboorte van Jezus te vieren terwijl het nog maar eind november is en in Nederland sinterklaas de volle aandacht krijgt… Het voelt misschien raar omdat we voor het eerst in Soedan Kerst vieren bij een temperatuur van 35 graden, zonnetje, geen sneeuw of regen, korte broek en tsja, gewoon bijna de hele middag buiten…

Maar, Wauw, wat was dat genieten; onze staf te zien lachen, ze te zien luisteren naar het verhaal wat Willem vertelde, ze mee te zien doen met de spelen die we hadden georganiseerd en ze te zien smullen van het eten en gelukkig hadden we genoeg, want sommigen schepten wel drie keer op! Het was echt een feest! Zoals je op de foto kunt zien had onze staf zich helemaal opgedoft en netjes aangekleed (sommigen hadden hun “trouwkleren” aan omdat dat de enige echt “nette” kleren zijn die ze hebben), wij voelden ons soms een beetje “underdressed”, maar het was fantastisch, zij zien Kerst gewoon ook als een heel belangrijke viering!!

We vierden Kerst in november omdat nu bijna onze gehele staf aanwezig kon zijn en wij met de Kerst in december zelf in Kenia zijn. En eigenlijk is het alleen maar heel bijzonder om vaker bij de geboorte van Jezus stil te staan, want is het niet geweldig om te bedenken hoe bijzonder het eigenlijk is dat Jezus werd geboren? Jozef moest door een hele moeilijke periode, zijn toekomstige vrouw was zwanger, maar niet van hem… ze moesten ver reizen om onnozele formulieren in te vullen, ze konden nergens terecht en dan werd hun kind in een kribbe gelegd en moesten ze zelf op stro slapen omdat er niets anders was. Vervolgens komen er herders en wijzen op bezoek. Zie je het voor je? Onaangekondigd, onbekende mensen die het kleine kindje aanbidden, neerknielen en toezingen. Een hele bijzondere, maar volgens mij ook verwarrende tijd voor deze twee jonge ouders.

Wat een feest dat wij ons vrij mogen weten doordat Jezus zijn leven heeft gegeven voor ons hier op aarde. Dat Hij een leven wilde leiden vanuit het ALLES in de hemel naar “echt back to basics op aarde”.

Hier hebben we met onze staf bij stil gestaan en we hebben gedankt voor de geweldige tijd die we met elkaar mochten hebben als collega’s. Heel bijzonder. De staf begon spontaan liederen te zingen in Nuer (de taal die de meesten van hen spreken) - wauw, wij kunnen wel wat van hun stemgeluid tijdens onze ochtenddevotions gebruiken…

Voor de verandering hebben wij nu een keer gekookt en hoefden onze kookvrouwen niets te doen. Voor de veranding wilden wij hen nu als “gasten” zien en hebben we hen zo goed mogelijk bediend. Dat was heel bijzonder, eerst vonden ze het gek en hadden ze er moeite mee om gewoon te zitten en te genieten, later kon je zien dat ze er echt van genoten. In de tijd van Jezus werden er altijd voeten gewassen voor het aan tafel gaan, aangezien wij niet “aanliggen” aan tafel zoals in die tijd besloten wij om de “handen” van onze staf te wassen als teken van waardering.

We mochten ook genieten van het feit hoezeer in Afrika gedacht wordt aan de eigen familie. Het is bijna nooit - ikke, ikke, ikke… Zo pakte John de appel die hij als dessert kreeg (en wij hadden meegenomen vanuit Nairobi, iets wat ze bijna het lekkerst vinden van de hele maaltijd omdat ze dat anders nooit krijgen) wikkelde deze appel in een servetje en nam ‘t mee naar huis voor z’n kinderen. Die vonden het heerlijk! “Je had ze eens moeten zien smullen! Ze vroegen ook wanneer de “kawatja’s” nu zelf weer eens langs kwamen, zodat ze met hen konden spelen” zei hij, de volgende dag.

Een geslaagd Kerstfeest.

PS: Mocht je een bijdrage willen geven voor een extraatje voor onze staf (zie onze vorige blog) dan kan dat nog steeds op 67.18.01.325 ovv extraatje voor staf in Malakal. Heel erg bedankt aan degenen die al iets hebben gegeven! Wij zorgen er voor dat het goed terecht komt!

Dit kleine vogeltje kwam me vanochtend wekken en hield me gezelschap. Ik denk dat ‘ie (toen ‘ie in m’n kamer terecht kwam en niet meer wist waar hij naar buiten moest) zich eerst meer gevangen voelde dan gezelschap, maar toen ik ‘m eenmaal op m’n hand had gezet, de deur had geopend en hem de vrijheid bood, bleef hij daar toch nog een half uurtje zitten… Meegenietend van de rust en de zonsopgang in Melut…

Hoewel we met hoge verwachtingen vertrokken en ons beeld van Compassion al positief was, zijn we toch wederom aangenaam verrast met de hoge kwaliteit van zorg, maar vooral liefde en compassie in de projecten. Een paar jaar geleden zijn we op bezoek geweest bij een project in Ecuador. Toen waren we geraakt door de liefde van de medewerkers voor de kinderen en het diepe verlangen om ieder kind een kans te geven op een gezond en “normaal” leven, met daarbij ook de hoop op God. Aangezien het toen vakantie was konden we het programma zelf niet meemaken, maar het feit dat er toch 50 van de 70 kinderen waren gekomen (tijdens een vakantiedag) om de blanke bezoekers te mogen begroeten, maar om ook gewoon weer bij Compassion te mogen zijn (waar ze liefde, zorg en aandacht ontvangen) zei ons al zo ontzettend veel…

We sponsorden op dat moment nog geen kinderen in Kenia, maar aangezien we op dit moment voor in ieder geval twee jaar in Zuid Soedan werken met Medair en iedere acht weken voor een weekje in Nairobi (Kenia) zijn, hebben we besloten een project in Kenia, net buiten Nairobi te bezoeken. We hebben contact gehad met het kantoor in Nederland en zijn vooraf even langs geweest op kantoor in Nairobi, waar we gelijk al worden geraakt door de ontzettend toegewijde medewerkers.

We spreken af dat we een projectdag mogen bezoeken op zaterdag en dan ook bijbelles mogen geven. Drie dagen voor de dag worden er kopieen van de bijbelles die de kinderen die dag zullen hebben bij ons afgeleverd. Wij mogen gaan vertellen over Jezus en de vissers. We knippen wat vissen uit, maken een vissersnet van oude kranten en lezen het verhaal van Jezus en de vissers een aantal keren goed door in de Bijbel, zodat we het goed op ons in kunnen laten werken. Dan zoeken we een meer “kinder-vertel-versie-verhaal” uit op internet en zijn klaar voor de grote dag. ’s Ochtends staan we vroeg, maar vol enthousiasme op, helaas ziet het weer er niet fantastisch uit, maar dat mag ons humeur niet beinvloeden…

Op de dag van het bezoek worden we om acht uur verwacht bij het Compassion kantoor in Nairobi, om vervolgens samen met Justus (de Compassion medewerker die ons die dag zal begeleiden) naar het project te rijden. Stiekum (met “Afrikaanse tijden”, die we ook in Soedan wel gewend zijn, in ons achterhoofd) zijn we spontaan verrast dat hij er al is, terwijl het precies acht uur is als wij aankomen… We rijden door Nairobi en ondanks dat we hier nu al meerdere keren zijn geweest, hebben we nog steeds moeite met het verkeer. Auto’s rijden kris kras door elkaar en matatu’s zijn zo brutaal dat je die liever zoveel mogelijk mijdt. Op een weg die je in Nederland misschien als een landweg zou zien en waar je hooguit 80 zou mogen rijden, maar eerder 50, mag je hier 110 rijden. We zijn blij als we evenlater buiten de drukte van Nairobi rijden in een gebied dat wordt gekarakteriseerd door koffie plantages. Justus verteld ons dat hier de meeste dorpelingen werken. Dit gebied, genaamd Gitamaiyu wordt gekenmerkt door een hoog percentage van armoede en grote sociale problemen zoals prostitutie, illegale bierbrouwerij, drugsgebruik en analfabetisme. In veel van deze gezinnen, missen kinderen de dagelijkse basis benodigdheden zoals goede kleding, onderdak en eten. Ook ondervoeding gepaard gaand met allerlei ziektes komt erg vaak voor – in dit gebied werkt Compassion samen met een lokale kerk om zo op te komen voor deze kinderen in nood door middel van een sponsorprogramma.

Na flink wat kronkelwegen en ook nog een glibberweg door de regen, waar we bijna niet verder kunnen omdat we geen fourwheeldrive hebben, komen we uiteindelijk dan toch aan op het project. Als we aankomen zien we de laatste kinderen hun lokalen binnenlopen, de lessen zullen al bijna beginnen! Er zijn bijna driehonderd kinderen op dit project en het is een feest om ze vanuit een kamertje, waar we hartelijk door enkele stafleden worden ontvangen, te horen zingen. Stiekum proberen ze langs hun leraar of door een open deur of een raam heen te gluren naar de “mzungu’s” die ze vandaag komen bezoeken. Na een half uurtje van introductie, vragen ze of we klaar zijn voor de bijbelles die we hebben voorbereid en dat zijn we! We lopen een klas binnen waar zeker 50 ogen (er waren twee klassen samengevoegd) ons vol belangstelling aankijken.

We stellen ons voor, vragen of ze een lied willen zingen en bidden met ze. Dan beginnen we met onze les die gaat over Jezus en de vissers. De kinderen moeten lachen om de immitaties die Willem doet tijdens de vertelling van het verhaal, maar na het verhaal merken we dat ze ook de essentie van het verhaal goed in zich op hebben genomen. De anderhalf uur dat we lesgeven vliegt voorbij. Dan gaat de bel, de kinderen hebben tijd voor een maaltijd met “porridge”. Toch wachten ze geduldig tot wij het sein geven dat ze kunnen gaan… Wij maken ondertussen foto’s van de kinderen die hun eten al op hebben, proberen een gesprekje aan te knopen met de wat oudere kinderen die goed engels spreken en horen van de staf dat we ook in de andere klassen worden verwacht. In iedere klas worden we voorgesteld, mogen de kinderen raden waar we vandaan komen en laten ze zien wat ze daar leren.

Er worden lessen op het gebied van gezondheid gegeven, bijbellessen, kooklessen, de kleine kinderen mogen met klei getallen maken, tekenles, handenarbeid. Wauw, we zien zoveel mooie dingen, maar wat er toch wel uitspringt is de compassie! De tekst: Compassion bevrijdt kinderen van armoede in Jezus naam krijgt hier echt betekenis! De kinderen worden niet alleen uit de greep van letterlijke armoede gehaald, maar ze mogen ook de warmte, liefde en aandacht voelen die ook Jezus had en heeft voor de mensen om Hem heen. Heel mooi om te zien! Als we evenlater lunchen met de staf (ze hebben er echt een feest van gemaakt met chapatti’s, rijst, groenten, een vleesstew en als dessert lekker vers fruit), krijgen we allerlei informatie over de projecten en worden onze vragen beantwoord, ze laten ons ook zien hoe de dossiers van de kinderen worden bijgehouden. Op de manier waarop ze over “hun kinderen” spreken, kun je zien dat er bewogenheid is voor ieder kind dat hier een kans krijgt.

Dan is er vervolgens tijd om iedere klas langs te gaan en wat snoepjes en ballonnen uit te delen. Het is zo bijzonder dat je met zoiets kleins als een ballon zo’n mooie lach op de gezichten van deze kinderen kunt toveren. Evenlater mogen ze buiten met hun ballonnen spelen en spelen wij ter afsluiting ook nog een potje voetbal met ze. De kinderen genieten zichtbaar en ze vinden het dan ook niet leuk dat we aan het eind van het spel weer naar huis gaan. We krijgen een heel hartelijk afscheid door samen met de kinderen daar midden op het veld te mogen bidden en danken voor deze fantastische dag. Aan Willem’s armen en benen hangen zeker wel 20 jongetjes en aan mijn armen en benen hebben zich veel meisjeshandjes geklemd, om zo voor de laatste keer voordat we weggaan nog even onze rare blanke huid te mogen aanraken. Samen sluiten we onze ogen en danken we God voor de geweldige tijd. Willem en ik vragen God deze kinderen en dit project te zegenen. Dat ze mogen opgroeien met de hoop op een toekomst, dat ze mogen opgroeien in liefde en in aanwezigheid van Jezus. Wij krijgen ook de zegen van God toegebeden en dat was dan het einde van een fantastische dag. Samen met Justus rijden we weer terug. Bij ons broeit er al weer iets in onze gedachten en in ons hart… we kunnen het niet laten nog een kindje te sponsoren, we zouden zolang we hier in Kenia zijn immers ook de kans hebben om dat kindje te bezoeken! Als we zien hoeveel Compassion doet met die EUR 29,- en hoeveel verschil het uitmaakt voor de kinderen en velen om hen heen, dan kunnen we gewoon niet anders besluiten.

Nog nagenieten en terugkijkend op deze bijzondere dag, vol liefde, vol compassie en vol prachtige kinderen krijgen we een week later al informatie over ons nieuwe sponsorkindje “Belinda”. Wie weet kunnen we haar over een paar maanden al ontmoeten… de eerste brief zal binnenkort in ieder geval nog de deur uit gaan!

We zeiden het Sinterklaasfeest niet te vieren dit jaar, toch heeft Sint ons dat niet kwalijk genomen, want vandaag kregen we onderstaand gedicht, met wel heel erg lekkere inhoud in het bijgesloten pakketje!!

Hallo lieve W&W,

Ook Sint en Piet leven enorm met jullie mee!
Jullie werken nu al bijna een jaar in Soedan, en das heel wat kilometers over zee!
Helaas kan de Sint niet zover komen met zijn boot,
maar geen nood, want hij stuurt jullie gewoon een zakje pepernoot.
Ook nog iets van marsepein,
dat vinden jullie zo heerlijk fijn,
en dan voelt het alsof jullie even in Nederland zijn!
De Sint hoopt jullie volgend jaar wel weer te zien in eigen land
maar zo niet, dan is er niets aan de hand.
We hebben gelukkig internet met breedband!
De Sint is op jullie zo trots als een pauw,
en zegt vaak tegen z’n Pieten: “Wat een topmensen, wauw!”
Kijken in de toekomst kunnen we niet,
met vertrouwen en rust, hoeft dat ook niet
Want er is er Een die jullie altijd ziet!
Smul maar lekker, geniet maar fijn
en tot volgend jaar, want dan zullen Sint en Piet er ook weer bij zijn!!

xxx

… & …

Dankjulliewel Sint en Piet!!!

Gisteren ontvingen we opeens twee DVD’s, een met: “Voor Willem & Wendy” en een met “Bijbel op Mp3″. Geen afzender… niets…
 
Totdat we de DVD “Voor Willem & Wendy” in de laptop stopten en zagen dat er allerlei filmpjes en ook een paar foto’s opstonden…. Nog nooit hebben we zo’n ontzettend leuk cadeautje gehad! Guido & Karin enorm bedankt hiervoor! Jullie moeten hier ontzettend druk mee zijn geweest, jullie hebben er een fantastisch werk van gemaakt!

We hebben zo genoten om vrienden, familie en gemeenteleden weer even van dichtbij te mogen zien. Vooral bij de stukjes waar recht in de camera werd gekeken, leek het net alsof we er zelf bij waren!

Genoten hebben we van: gezin van Amerongen bij elkaar, compleet met Tom. Gezin Floor bij elkaar, compleet met fantastisch in bloei staande tuin en 63-jarige beauty! De kleine Nathan in verschillende facetten van zijn leven. Guido en Karin met een persoonlijk gesprek van een half uur, het was net of we voor jullie zaten - alleen reageerden jullie niet op onze reacties… ! Gerbranda en Schelte samen te zien als gelukkig getrouwd stel. Broers in de volle bloei van hun leven…, en de lieve wensen van gemeenteleden en nog veel meer.

We hebben gelachen om: Pa van Amerongen’s gekke gezicht, Tom’s schuine hoofd, Guido’s pogingen om gemeenteleden gelijk wat te laten zeggen met plotseling een camera voor hun neus, Marco’s presentatie-technieken, William’s uitdrukkingen als “guitigerds” & “maarreuh”, Gerbranda’s aanstekelijke lach, Nathan’s eettechnieken en nog veel meer.

Bijzonder vonden we het om ook “oude bekenden”, zoals Annelies bijvoorbeeld te zien, om persoonlijke verhalen te horen en het feit dat jullie het zo lang stil hebben kunnen houden terwijl jullie best al een paar weken met dit filmpje bezig waren en ‘t ook aardig wat tijd heeft geduurd via de post voordat het was gearriveerd!

En we hebben ook wel een beetje natte ogen gehad omdat we jullie toch meer missen dan we dachten! Geweldig om jullie gezichten weer te mogen zien en stem te mogen horen, het raakte ons enorm… Bij het zien van zulke beelden merken we ook weer extra hoe dierbaar jullie voor ons zijn. Nog een kleine twee maanden en dan komen we even voor een maandje thuis… tot dan kunnen we nu in ieder geval af en toe weer even de filmpjes terug bekijken en genieten van wat voorpret op onze thuiskomst in februari.

Wij hebben het boek “what is the what” in het engels gelezen, maar het boek is ook vertaald naar het nederlands en een absolute aanrader als je wat meer over de oorlog in Soedan (met name over de omgeving waarin wij werken) wilt weten en een persoonlijk verhaal wil horen van iemand die het van dichtbij heeft meegemaakt. Bepaalde dingen waren voor ons zo herkenbaar en andere dingen zijn we anders gaan bekijken doordat het zo goed beschreven is in dit boek!

Wat is de wat is een epische roman over de burgeroorlog in Soedan, gezien door de ogen van een jongen. Het is een rechttoe rechtaan geschreven, compromisloos, humoristisch, emotioneel en avontuurlijk boek over de waanzin van de oorlog. Eggers heeft vier jaar aan deze roman gewerkt en was gedurende die tijd diep betrokken bij de gemeenschap van gevluchte Soedanezen in de Verenigde Staten. In 2003 reisde hij met Valentino Achak Deng (de hoofdpersoon in dit boek) af naar Zuid-Soedan, waar Deng werd herenigd met zijn familie, die hij zeventien jaar niet had gezien.
 
Wat is de wat is het verhaal van een jongen die een vluchteling wordt in het door oorlog verscheurde Zuid-Soedan. Zijn reis, brengt hem in contact met vijandelijke soldaten, rebellen, hyena’s en leeuwen, ziekte en hongersnood, en de dodelijke murahaleen. Het biedt een onthullend en ontluisterend portret van een land in staat van bloedige oorlog, en van een jongen die van de ene in de andere onwerkelijke situatie wordt gekatapulteerd. Wat is de wat is spraakmakend, opwindend en herhaaldelijk hartverscheurend – een onmisbaar boek.

Veel leesplezier!

Nieuws (samenvatting): Uit een verslag op IRIN blijkt het volgende - Volgens de UNFPA (UN Population Fund) zal de sleutel tot de verkiezingen in 2009, namelijk Sudan’s vijfde nationale volks- en huisvestingstelling, worden uitgesteld. UNFPA is de voornaamste organisator van deze volkstelling.

“De volkstelling zou plaats vinden tussen 2 en 16 februari 2008, maar door de vertragingen in voorbereidingen, heeft ‘t wettelijke committee aanbevolen dat de volkstelling zal plaatsvinden tussen 15 en 30 april.” zei Abu Baker Waziri, UNFPA-Soedan volkstelling project adviseur.

In de huidige vorm, wordt verwacht dat degenen die zullen worden geinterviewd, worden gevraagd of ze uit het noorden of zuiden komen of vanuit een ander land en ook wordt gevraagd naar hun religie. Zuid Soedanese leiders eisen daarbij dat er ook in detail wordt ingegaan op taal of ras.

Volgens de Zuid Soedanese commissie voor deze volkstelling, zal het Sudan’s meest ambitieuze en belangrijkste statistieke project zijn, ooit. Los van het voorzien in een voorbeeld voor de daaropvolgende onderzoeken voor huishoudens en landbouw, zullen deze bevindingen ook van belang zijn voor het politieke proces.

Volgens de commissie is de volkstelling een van de belangrijkste hoogtepunten in de CPA (Comprehensive Peace Agreement - vredesverdrag) getekend tussen het noord en zuid in 2005, die zal meebouwen aan de vrede in het land.

De resultaten van de volkstelling zullen worden gebruikt als monitoring en bij besluitvormingsprocessen binnen de regering, binnen het zakenleven en NGO-sectors.

Op herhaaldelijk verzoek… eindelijk een foto van ons stekkie in Malakal…

Linksboven: welkom - dit is de ingang van ons onderkomen… ! De buitenkant van ons huisje is wit geverfd, wat wel zo prettig is gelet op de temperaturen die soms niet eens meer op onze beperkte thermometer tot 50 graden af te lezen zijn…

Rechtsboven: dit is de rechterkant van onze kamer, een tafeltje, met handgemaakt kleed uit Soedan, en bloemetjes (thanks paps en mams!) Rechts onze wand waar we alle kaarten hebben en een raam met gordijntje… - Naast ons bed nog een klein krukje, waar we onze wekker en soms wat water o.i.d. op hebben staan…

Linksonder: Ons bed met het onmisbare muskietennet… en twee van onze trunks, helemaal links. Uit deze blauwe kisten leven we…, daarin zitten onze kleren en spulletjes. Je kunt het wel vergeten om die op losse tafels of in een leuke kast neer te leggen, vooral in het droge, hete seizoen; want binnen een dag is je shirt of broek bedekt met een grote laag stof…

Rechtsonder: Onze kaartenwand - hier kun je zien hoe gezellig wij het vinden om kaartjes te ontvangen! Elk kaartje die we ontvangen krijgt een plaatsje op deze wand, er is nog genoeg plaats zoals jullie zien, maar iedereen die al een kaartje (of meerdere) heeft gestuurd: heel erg bedankt! Het staat onwijs gezellig!!

Klein maar fijn!

Gelukkig hebben jullie in deze blog veel mooie verhalen kunnen lezen. Verhalen die bemoedigen, verhalen die opbouwend zijn, successen, dankzeggingen. Geweldig! En daar zijn we ook heel dankbaar voor. Toch is het niet altijd makkelijk en altijd mooi.

Op dit moment voel ik me erg verdrietig, een beetje down zelfs. Ik weet dat het over gaat en we hebben God en elkaar en dat scheelt enorm, toch willen we dit ook delen, zodat jullie ook die kant zien/lezen.
 
Ver weg van je familie en vrienden is niet altijd makkelijk…
 
We hebben vanochtend te horen gekregen dat de vader van onze goede vriend en manager plotseling is overleden en dat doet pijn. Het doet pijn omdat je ineens beseft hoe snel je een band met elkaar krijgt hier als je zo dicht op elkaar leeft - als je iemand dan in verdriet ziet om het verlies van z’n vader, dan heb je ook verdriet.
We zien wel ook gelijk weer de mooie kant van Medair; dat we allemaal zo met elkaar meeleven en verdriet en vreugde dus kunnen delen. Daardoor wordt de pijn soms iets verzacht.
 
Hij zal vandaag terug naar z’n thuisland vliegen om met zijn familie te zijn. We keken allemaal zo uit naar de Kerst conferentie die we van 18 t/m 20 december zullen hebben met het hele team… Hij ook, hij had een grote rol in de organisatie. Nu zal de conferentie opeens heel anders zijn…
 
Ik weet dat ik niet moet doemdenken, maar op zo’n moment flitst mijn familie toch als in een sneltreinvaart door m’n hoofd… hoe is het met mijn ouders en schoonouders? Met m’n lieve broers en zus? Met onze lieve vrienden?

Zelfs geluksmomenten zijn op het moment van ver weg zitten soms moeilijk. De geboorte van een kind, een verjaardag, een nieuwe baan, gewoon het dagelijkse leven… je mist een hoop. Maar momenten zoals deze zijn het aller, aller moeilijkst!
 
Toch mogen we ons sterk weten in degene die Kerst tot een feest maakt. Onze Country Director verwoordde dat heel mooi in de woorden van Romeinen 8:28 - God heeft een doel met alles. Ookal zien wij het misschien nog niet waarom zulke dingen moeten gebeuren, we leven immers in een gebroken wereld, toch mogen we weten dat God ons liefde en troost wil geven en dat Hij alles zal doen meewerken ten goede. We weten ook dat we hier niet voor niets zijn en hebben al zoveel geleerd en anderen kunnen leren - ook op afstand maak je weer andere mooie dingen mee en het weerzien van familie en vrienden is extra geweldig na een lange tijd in het veld…

Zie een nieuw verhaal over twee van onze collega’s in het Emergency Response team op de website van Medair Nederland.

Veel leesplezier!

Vanochtend deelde onze country director een artikel met ons. Er staat drie keer goed nieuws in dit artikel:

1. SPLM ministers zullen weer toetreden tot de regering van nationale eenheid. 
2. Overeenstemming tot een transparant systeem in het management van de oliesector
3. Overeenstemming over een tijdschema voor de terugtrekking van troepen (naar het noorden of zuiden). 

Dit is goed nieuws! We weten dat velen van jullie voor ons bidden en we zijn in Zuid Soedan sinds een tijd gestart met op iedere donderdag speciale gebedstijd voor vrede…; God hoort onze gebeden! We zijn blij met jullie gebed, blijf bidden voor blijvende vrede in Soedan en met name voor de regio van Abyei. Bid ook dat dit goede nieuws stand zal houden en geen loze beloften zijn, bid voor blijvende vrede!

Onze country director heeft een intro geschreven voor onze interne Medair Zuid Soedan nieuwsbrief (genaamd: “The Nile File”) die Wendy maandelijks publiceert – en deze intro willen we graag even met jullie delen:

Het is verbazingwekkend dat we al weer aan het einde van het jaar zijn gekomen. Tijd is voorbij gevlogen. We hebben veel dingen gezien dit jaar… en bij de genade van God hebben we ook veel bereikt.

We hebben security levels 3 en 4 gezien (op een schaal van een op vijf, waarbij een veilig is, is dat behoorlijk onveilig…). We hebben de aantallen van onze medewerkers verlaagd in Upper Nile, door de veiligheidssituatie. We zien nog steeds SAF troepen in Upper Nile op dit moment, ookal is er goede hoop dat rond 9 januari (de nieuwe datum voor terugtrekking) deze aantallen verminderd zullen zijn.

We hebben de ergste overstromingen gezien in tien jaar, waardoor er meer dan 100.000 ontheemden zijn in zes staten. We zien nu ook enkele effecten van die overstromingen; huizen verwoest, verlies van levensonderhoud, uitbraak van ziektes, het vee is verdronken of weggevlucht en oogsten zijn verwoest. We verwachten heel veel voedingsproblemen in de komende maanden.

We hebben modder, stormen, slangen, schorpioenen, kikkers, spinnen en wat al niet meer gezien. Medische evacuaties – ja… die hebben we ook gezien. Gelukkig – dank God – is iedereen weer hersteld.

We hebben een complex programma met 13 donors gedraaid, dat betekende ook 13 maandelijkse rapporten, veel budgetten en updates van de uitgaven. Dit gaf veel druk op de hele organisatie. We hebben een nieuw Primary Health Care Centre gebouwd. Veel SWAT’s (Service Water Treatment systems) zijn geinstalleerd. Putten produceren goed, gezond en schoon water. Het Emergency Response team heeft een ongelofelijke hoeveelheid interventies gedaan en het verhaal gaat maar door…

We hebben soms in moeilijke situaties gezeten. Met de SSRRC, met lokale bevolking, met leiders, stamhoofden en noem maar op. We moesten onderhandelen, we moesten sterk staan; niet altijd makkelijk in zulke omstandigheden.

Maar boven alles zijn we in staat geweest om levens te redden in Zuid Soedan, steeds weer. Dank God. Hij heeft ons beschermd en bewaard. Hij heeft ons gezond gehouden. Hij heeft onze programma’s en ons werk gezegend. Wij prijzen Hem!

God is ook de bron van onze passie om te dienen. We zijn niet een op geloof gebaseerde organisatie, we zijn een door geloof geleide organisatie. We weten waar onze passie, onze waarden en onze inpiratie vandaan komen.  En dat brengt ons bij het thema van de Kerst Conferentie! – Onze passie, onze waarden, onze inspiratie”.

Ik hoop dat jullie allemaal een gezegende tijd mogen hebben op de conferentie. Een tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar, om het programma voor 2008 te delen en ook een tijd van vriendschap, tijd met elkaar, rust en plezier.
Heel erg bedankt voor jullie harde werk. Jullie zijn een fantastisch team!

Laat me afsluiten met Psalm 91:1 en Psalm 91:9-12
“Whoever dwells in the shelter of the Most High will rest in the shadow of the Almighty”
 
If you say “the Lord is my refuge” and you make the Most High your dwelling, no harm will overtake you, no disaster will come near your tent. For He will command His angels concerning you to guard you in all your ways; they will lift you up in their hands so that you will not strike your foot against a stone.

——————-

Maandag hebben we nog kwartaalbesprekingen en dan gaan we dinsdag voor drie dagen naar een conferentieoord net buiten Nairobi om daar Kerst met het team te vieren en terug te blikken op het afgelopen jaar en vooruit te zien naar het nieuwe jaar…

Afgelopen zondag hebben we voor de tweede keer Kerst gevierd (er zullen nog twee vieringen volgen - een met het hele Zuid Soedan team tijdens de Kerst Conferentie en een als we tijdens Kerstavond samen op safari zijn… )

Dit keer vierden we Kerst in het teamhuis in Nairobi. Nadat we naar een dienst waren geweest, konden de voorbereidingen van start. De mensen die in het teamhuis waren gebleven waren al volop aan de slag met allerlei dingen voor te bereiden. De versiering, de salades, de koekjes, de tiramisu; en wij mochten de groene salades maken… sjonge wat een overvloed! Dat is ineens zo’n verschil als je uit het veld komt! Maar wat hebben we genoten met elkaar. ’s Avonds, na de barbecue en al het lekkere eten hebben we bij dit heerlijke kampvuur samen worship songs gezongen.

Een goede start van onze “Christmas leave”…

We hebben echt een fijne tijd gehad met onze collega’s tijdens de Kerst conferentie. Drie dagen in Brackenhurst (van 18 t/m 20 december), een prachtig plekje buiten Nairobi in Kenia.

Een tijd waarin we fijne devotions hadden, daarbij heerlijk hebben gezongen, verschillende presentaties hebben gegeven en ontvangen, Willem de tafeltennistrofee mee naar huis heeft genomen en ook weer eens heerlijk piano heeft kunnen spelen, “teambuilding exercises” hebben gedaan en noem maar op. Aangezien een foto meer zegt dan duizend woorden… willen we jullie graag naar onze fotosite verwijzen!

Als we deze blog plaatsen, is het al te laat om jullie nog fijne Kerstdagen te wensen, we hopen dan ook dat jullie fijne dagen hebben gehad! Wij hebben genoten. Een keer heel anders, Kerst in de Masaai Mara (safari park), zonder familie en vrienden, maar met elkaar. Het was heel bijzonder, op de bijgevoegde foto zie je ons heerlijk bij een haardvuur tijdens Kerstavond… Meer foto’s en verhalen over onze “safari-avonturen” volgen later!

Voor nu willen we jullie alvast een goede start in het nieuwe jaar toewensen. Gods zegen en maak er wat moois van!

Afgelopen donderdag zijn er verkiezingen gehouden in Kenia, deze verkiezingsdag is ondanks wat kleine opstandjes en helaas ook een dode in de Kibera sloppenwijk vrij rustig verlopen. Maar dan komen de tellingen en de geruchten over fraude etc… En dat verandert de zaken. Kibaki is de huidige president in Kenia, maar hij ligt op dit moment iets achter Odinga en dat geeft problemen. Helaas zijn nog niet alle stemmen geteld en is er dus ook vertraging opgelopen.

Wij zaten vanochtend heerlijk te ontbijten in Java House tot er een paar collega’s binnen komen lopen die naar binnen zijn gestuurd omdat er verderop vermoedelijke rellen zijn. Na een paar minuten zien we de obers toch wat onrustig heen en weer lopen en iedere keer wordt de deur van ‘t koffiehuis gesloten. Willem besluit samen met een andere collega polshoogte te nemen om te kijken of ze iets meer informatie kunnen krijgen. Helaas levert dat niet heel veel op, behalve dat ze zien dat meer en meer winkels worden gesloten. Willem neemt contact op met Rhonda (onze acting country director) en die adviseert ons om toch maar in de auto te stappen en terug naar het teamhuis te rijden (om onze collega’s die te voet zijn af te zetten). Eenmaal onderweg worden we geadviseerd niet verder te rijden, auto’s komen terugrijden met het nieuws “it’s bad, bad there”, dus we besluiten een andere route te nemen. Net voor we de straat naar het teamhuis inrijden zien we dat het bij de Junction (een klein winkelcentrum) aardig druk is. Aangezien daar nog twee van onze collega’s zijn en Willem en ik langs die kant moeten om naar Klaas’ huis te gaan (waar wij verblijven), gaan hij en Alan lopend even wat dichterbij kijken. Ze zien wat kleine rellen, mensen met stokken en een brandje, maar terwijl ze daar zijn wordt het ook al weer rustiger. Wij besluiten om nu maar gelijk terug te gaan, voordat het misschien erger wordt. De mensen in het teamhuis worden geadviseerd daar ook te blijven.

Op de terugweg naar huis zien we twee grote politiewagens langs rijden vol met bewapende politiemensen. We zijn blij dat we inmiddels bijna thuis zijn.

Maar voor de mensen thuis: we doen voorzichtig, laten ons goed informeren en zijn weer veilig thuis aangekomen! Hierdoor hebben we ook nog niet al onze safari-foto’s kunnen oploaden (er staat nu nog maar de helft op onze fotosite), maar we zullen proberen hier binnenkort verandering in te brengen en ook het verhaal te plaatsen!

Daar gingen we dan… iets waar we al heel lang naar hebben uitgekeken: op safari in Kenia!

Vroeg in de ochtend werden we opgehaald door Francis van Sunworldsafaris (onze driver en guide) en een uitgebouwde Toyota Landcruiser (die achteraf heel goed van pas kwam). Na een ruim 3 uur durende rit door Kenya waarin we veel van dit bijzondere land mochten zien kwamen we de Masai Mara binnen. We waren op de helft en moesten nog zo’n drie uur rijden voordat we in het Olonana kamp zouden aankomen, waar voor ons een luxe tent was geboekt… Alles was gelijk anders toen we het mega grote park Masai Mara binnenreden. We zagen al gelijk giraffes, olifanten, zebra’s en tal van mooie vogels omringd door prachtige verschillende landschappen. Soms heel ruig en heuvelachtig, dan weer vlak met prachtige velden of moeras achtige gebieden die grenzen aan de Mara rivier.

Rond lunchtijd kwamen we aan in het Olonana tentenkamp. Wat een ontzettend mooie plek. Olonana bestaat uit 12 luxe tenten en een bijzonder sfeervol restaurant. We worden hartelijk ontvangen door Minny met een welkomstdrankje en na een heerlijke lunch legt ze uit hoe ‘t allemaal werkt in Olonana. Eigenlijk werkt ‘t zo dat wij over helemaal niets hoeven na te denken en dat alles voor ons wordt geregeld en we echt even een paar dagen in de watten zullen worden gelegd. Zowel vanuit onze tent als vanuit het restaurant hadden we uitzicht op de Mara river en zagen/hoorden we continue een groep hippo’s (Nijlpaarden) die lekker van het water aan het genieten waren. Nijlpaarden zijn overigens bijzonder gevaarlijke dieren. Als je ze op het eerste gezicht ziet denk je misschien aan een verkleinde versie van een neushoorn die de weg kwijt is (en z’n neushoorn) maar de realiteit is dat deze dieren bijzonder snel zijn voor hun logge gewicht en in Zuid Afrika de tweede plek als meeste gevaarlijke diersoort hebben (Malaria mug krijgt de eerste plaats). Gelukkig konden wij dit interessante dier vanaf een veilige afstand bekeken.

Na deze prettige introductie en korte rondleiding door het kamp en onze tent starten we dezelfde dag met de eerste game drive.

WAT WAS HET FANTASTISCH!!!

We zagen een groep olifanten op een paar meter afstand, we zagen hoe de grotere olifanten de kleintjes leidden. De grote mannetjes gingen het dichtbegroeide bos in om te verkennen en de rest van de kudde bleef doodstil wachten… prachtig om te zien. Op de vlakke velden kwamen we ook veel zebra’s, wildebeesten (ook wel gnoes genoemd) en allerlei hert-achtigen tegen. Een leeuw en leeuwin die een siesta hielden en prachtige vogels die met hun mooie kleuren die natuur nog mooier maakten.

’s Avonds zijn we na een heerlijk diner op tijd naar bed gegaan omdat we de volgende dag alweer om 5.30 gewekt zouden worden om vervolgens aan onze ochtend drive te starten… We werden wakker gemaakt en kregen thee of koffie naar keuze met heerlijke koekjes… Om 6.15 stond Francis ons al op te wachten bij de landcruiser en konden we gelijk met de ochtend game drive beginnen. Iets later zagen we de zon opkomen… zo mooi over zo’n uitgestrekte vlakte (helaas kunnen de foto’s dat niet op z’n mooist weergeven). Kuddes dieren met de ochtenstralen op hun lichamen, de geluiden, geuren en het panaroma, was ontzagwekkend..

Een paar uur later had Francis in de gaten dat een leeuwin voorzichtig aan het sluipen was. 50 meter verderop stond het gezin Everzwijn (Moeder en drie kinderen) zich van geen kwaad bewust. Toen de leeuwin al heel dichtbij was en mama Everzwijn haar kinderen net had aangemoedigd om wat harder te gaan lopen begon de leeuwin aan haar sprint. De familie Everzwijn rende voor hun leven maar helaas, een kleintje raakte in paniek, begon angstkreten uit te slaan en gaf de moed op waarna ze na een korte achtervolging ten prooi viel aan de leeuwin die het leven van dit everwijntje na een tiental seconden beeindigde. De leeuwin stond trots met de prooi in haar bek en toen gebeurde er weer iets bijzonders. Haar man de leeuw k